Od wiersza 36 Biblia mówi: „ Taki jest sen, a teraz go wyłożymy królowi: Ty, o królu, jesteś królem królów, któremu Bóg niebios dał królestwo, moc i siłę, i chwałę, w którego ręce na całej zamieszkanej ziemi dał ludzi, polne zwierzęta i ptactwo niebieskie, którego uczynił władcą tego wszystkiego…” Jestem przekonany, że królowi było miło słuchać czegoś takiego. W pewnym sensie schlebiało mu to. Gdy więc wypełnił się tymi dobrymi myślami, wtedy Daniel powiedział: „…ty jesteś głową ze złota.” Zatem mamy tu pierwszą interpretację: „Ty jesteś głową ze złota”. To znaczy, że głowa ze złota reprezentuje króla Nebukadnesara. Jednakże ponieważ król Nebukadnesar jest głową królestwa babilońskiego, dlatego głowa ze złota reprezentuje królestwo babilońskie.
Dalej Biblia mówi w wierszu 39: „Ale po tobie powstanie inne…” Jakie jest następne słowo? – „…królestwo…” Zatem nie mówimy tutaj o królach, ale o królestwach! Po królestwie Babilonu nastanie inne królestwo. „…słabsze niż twoje, a potem trzecie królestwo z miedzi, które opanuje całą ziemię.” Wiersz 40: „Czwarte królestwo będzie mocne jak żelazo, bo żelazo wszystko kruszy i łamie; i jak żelazo, które kruszy, tak i ono wszystko skruszy i zdruzgocze.”
Chciałbym, abyście zwrócili uwagę na pewną bardzo ważną rzecz. Oto ona.
Gdy Daniel rozpoczął interpretację snu, powiedział: „Ty jesteś głową ze złota”. Było to bardzo krótkie stwierdzenie. Potem, kiedy przechodzi do drugiego królestwa, informacja jest naprawdę bardzo nieznacznie większa: „…po tobie powstanie inne królestwo, słabsze niż twoje…” Potem, kiedy przechodzi do trzeciego, informacja jest mniej więcej tej samej wielkości co wcześniejsza: „…potem trzecie królestwo z miedzi, które opanuje całą ziemię.” Gdy jednak przechodzi do czwartego królestwa, królestwa z żelaza, informacja jest znacznie większa. Dlaczego zatem Bóg daje nam więcej informacji o czwartym królestwie, królestwie z żelaza, niż o innych królestwach? Być może intencją Boga jest, abyśmy wiedzieli więcej o czwartym królestwie. Potem przechodzimy do stóp i jak wiele informacji tutaj mamy? Wiersze 41-43: „A że widziałeś nogi i palce po części z gliny, a po części z żelaza, znaczy, że królestwo będzie rozdzielone, lecz będzie miało coś z trwałości żelaza, jak widziałeś żelazo zmieszane z ziemią gliniastą. A to, że palce u nóg były po części z żelaza, a po części z gliny, znaczy, że królestwo będzie po części mocne, a po części kruche. A że widziałeś żelazo zmieszane z gliniastą ziemią, znaczy: zmieszają się z sobą, lecz jeden nie będzie się trzymał drugiego, tak jak żelazo nie może się zmieszać z gliną.”

Rzeczą oczywistą jest, że gdy dochodzimy do królestwa, które przedstawione jest przez stopy, królestwa z żelaza i z gliny, Bóg daje nam największą ilość informacji. Dlatego też możemy wnioskować, że Bożym zamierzeniem jest abyśmy wiedzieli najwięcej na temat stóp, niż przypuszczalnie odnośnie innych królestw.

Znamy już to proroctwo. Powiedzcie mi raz jeszcze, co reprezentuje głowa ze złota? – Babilon. Ramiona ze srebra? – Medopersja. Brzuch z miedzi? – Grecja. Nogi z żelaza? – Rzym. A jaka jest interpretacja stóp po części z żelaza po części z gliny? Bardzo interesującą rzeczą jest to, że nie słyszę jednej odpowiedzi ze strony widowni. Mówi mi to, że być może panuje pewnego rodzaju zamieszanie. Chcemy zatem zinterpretować, co oznaczają te stopy.
Zgodnie z Biblią jedną rzecz wiemy na pewno – pozwolimy, aby Biblia nam to wyjaśniła. Spójrzmy w 2 rozdział Księgi Daniela i wiersz 42: „ A to, że palce u nóg były po części z żelaza, a po części z gliny, znaczy, że…” Jakie jest tu słowo? – „…królestwo…”
Zauważcie pewną bardzo interesującą rzecz. Oto ona.

Biblia nazywa stopy królestwem. Jednakże Biblia nie mówi, że jest to piąte królestwo. Być może z historii wiemy, że było piąte królestwo po tym czwartym królestwie – rzymskim imperium. Jednak zgodnie z językiem Biblii, Biblia nie mówi, że mamy tu piąte królestwo. Pamiętacie, jeśli chodzi o królestwo Babilonu powiedziano: „Ty jesteś głową ze złota”. Potem Daniel mówi „inne królestwo”, wskazując bardzo wyraźnie, że nastąpi inne królestwo. Potem Daniel używa tego zwrotu „powstanie inne, trzecie królestwo”, zapewniając, że jest to trzecie królestwo. Potem gdy przechodzi do następnego mówi: „potem powstanie inne, czwarte królestwo”. Z całą pewnością mamy: pierwsze, drugie, trzecie i czwarte królestwo! Gdy jednak przechodzimy do stóp, to Biblia nie mówi: „tutaj mamy inne, piąte królestwo”. Co Biblia stara się powiedzieć? Być może to, że królestwo stóp… Słuchajcie uważnie! Królestwo z żelaza i gliny jest kontynuacją czwartego królestwa.

Dlatego też czwarte królestwo ma dwie fazy:
– faza numer I – lite żelazo,
– faza numer II – żelazo i glina.
Gdy zatem patrzycie na ten posąg w oparciu jedynie o język Biblii, to ile mamy królestw w tym posągu? Cztery.

Rzeczą dość ciekawą jest, że kiedy studiujecie 7 rozdział Księgi Daniela to macie tam królestwa. A królestwa są reprezentowane przez co? Przez zwierzęta. Ci, którzy studiują Biblię, powiedźcie mi, ile jest tam zwierząt? Cztery, nie pięć! Cztery zwierzęta. Dlatego też ile królestw mamy w 7 rozdziale Księgi Daniela? Cztery królestwa. Jednakże, gdy patrzycie na czwarte królestwo, straszne zwierzę, to zwierzę to ma dwie fazy:

– faza numer I – straszne zwierzę bez rogów.
Potem miał miejsce okres przejściowy – wyrosło 10 rogów, ale 3 z nich zostały wyrwane. I teraz zwierzę ma 7 rogów, ale wśród tych rogów jest co? Mały róg. Tak więc to zwierzę ma dwie fazy.
– faza numer I – straszne zwierzę bez rogów,
– faza numer II (przeskoczymy tutaj tę fazę przejściową) – zwierzę z małym rogiem.

Muszę zatem powiedzieć, że królestwo z żelaza i gliny należy uważać za królestwo będące kontynuacją imperium rzymskiego.
Królestwo z żelaza i gliny ma cechy imperium rzymskiego. Oczywiście rzymskie imperium zostało zniszczone politycznie w 476 r., ale cechy charakterystyczne imperium rzymskiego trwały po roku 476.

Czym zatem jest królestwo z żelaza i gliny? Musi to być królestwo będące drugą fazą imperium rzymskiego. Pojawia się ono po roku 476.
Dalej Biblia kontynuuje opis tych stóp.

Księga Daniela rozdział 2 i wiersz 41. Biblia mówi: „A że widziałeś nogi i palce po części z gliny, a po części z żelaza, znaczy, że królestwo będzie…” – Jakie? – „…rozdzielone…” Brzmi to jak zła wiadomość. Opis królestwa z żelaza i gliny wygląda zatem następująco: „królestwo będzie rozdzielone”. Dlatego też w tych stopach są małe królestwa! To jest jasne.
Jednak Biblia mówi dalej – spójrzcie ze mną: „…lecz będzie miało coś z trwałości żelaza…” (przyp. tłum. wg przekładu Biblii Gdańskiej „…mocy żelaznej…”). Bardzo interesujące jest to, że Biblia używa tu słowa „moc”, ponieważ w języku oryginalnym słowo „Rzym” oznacza „moc, potęgę”. Posiada ono zatem moc rzymskiego imperium. Dlatego też, chociaż imperium jest rozbite, podzielone, posiada nadal moc rzymskiego imperium.
Pozwólcie, że zapytam was, co jest mocą imperium rzymskiego? Co Biblia mówi na ten temat? Wróćmy do wiersza 40, w którym Biblia mówi: „Czwarte królestwo będzie mocne jak żelazo…” A co robicie żelazem? „…bo żelazo wszystko kruszy i łamie; i jak żelazo, które kruszy, tak i ono wszystko skruszy i zdruzgocze.” Jakie słowo jest tu powtórzone więcej niż raz? Słowo „kruszy”. Mocą żelaza jest więc to, że może ono kruszyć i łamać. Oznacza to niszczącą moc rzymskiego imperium. Może ono niszczyć i pustoszyć, a według historii może ono prześladować.

Dlatego też powtórzmy: czym są stopy?
1. są drugą fazą imperium rzymskiego,
2. mają moc żelaza – to znaczy, że jest to również moc prześladowcza,
3. jest tam wiele małych królestw, jest ono podzielone.
Rozważmy teraz jeszcze inną rzecz.

Wielokrotnie, gdy słyszymy prezentacje 2 rozdziału Księgi Daniela bardzo rzadko słyszymy na temat gliny. Co w Biblii reprezentuje glina? A Biblia mówi, jakiego rodzaju jest to glina. Jest to glina garncarska (BG). Zatem co w Biblii reprezentuje glina garncarska? Księga Izajasza rozdział 64.
Jest jeszcze kilka innych wierszy, ale nie mamy czasu, żeby je wszystkie zobaczyć. Pozwólcie więc, że pokaże wam jeden główny.

Księga Izajasza rozdział 64 i wiersz 8. Biblia mówi: „Lecz teraz, Panie, Ty jesteś naszym Ojcem, my jesteśmy…” – czym? – „…gliną, a Ty naszym Stwórcą i wszyscyśmy dziełem twoich rąk!” Powiedzcie mi zatem z Biblii co reprezentuje glina garncarska? Ona reprezentuje nas, a w tamtym czasie reprezentowała Izraelitów! Glina garncarska reprezentuje Izraelitów, a Izraelici, mówiąc prostym językiem, reprezentują lud Boży. Możemy też powiedzieć, że reprezentują oni kościół.
Gdy więc Biblia mówi, że stopy są z żelaza i gliny, to żelazo ma moc żelaza. To znaczy, że ma ono nadal cechy charakterystyczne imperium rzymskiego, rzymską władzę polityczną. Jest ono jednak razem z gliną, a glina reprezentuje kościół.

Gdy w Duchu Proroctwa jest mowa na temat stóp z żelaza i gliny, to jest tam powiedziane, że żelazo i glina to moc państwowa i moc kościelna. Dlatego też stopy z żelaza i gliny reprezentują kościół i państwo.

Powiedzcie mi zatem, jakie królestwo mamy w stopach?
Owszem, istnieje tam wiele małych królestw. Biblia używa jednak zwrotu „jedno królestwo”, jakby były one jednym posiadającym cechy charakterystyczne rzymskiej mocy politycznej i kościoła.
Jakie królestwo pojawiło się zatem po roku 476, mając cechy charakterystyczne rzymskiej potęgi politycznej oraz cechy charakterystyczne kościoła i nadal ma moc prześladowania? Nie ma innego królestwa niż papiestwo. Papiestwo, w którym państwo zjednoczone jest z kościołem. To papiestwo znajdujemy w stopach.

Możecie jednak powiedzieć: „Biblia mówi, że jest tu glina garncarska, czyli lud Boży. Czy to znaczy, że lud Boży zmieszany jest z państwem?” Zobaczmy co Biblia ma do powiedzenia. Wróćmy do Księgi Daniela rozdziału 2.
Księga Daniela rozdział 2 i wiersz 41, Biblia mówi: „A że widziałeś nogi i palce po części z gliny, a po części z żelaza, znaczy, że królestwo będzie rozdzielone, lecz będzie miało coś z trwałości żelaza, jak widziałeś żelazo zmieszane z…” Jakiego rodzaju gliną? – „…ziemią gliniastą.” Chwileczkę, tutaj mamy dokładniejszy opis tej gliny. Jaki jest to rodzaj gliny? Jest to ziemia gliniasta. Daje nam to wyobrażenie, że nastąpiła pewna zmiana z gliny garncarskiej na ziemię gliniastą. A czy dalej mamy opis tej ziemi gliniastej? Tak, w wierszu 43: „A że widziałeś żelazo zmieszane z gliniastą ziemią, znaczy: zmieszają się z sobą…” Ponownie mamy więc w tych stopach opis ziemi gliniastej. Jaki wniosek możemy z tego wyciągnąć? Otóż, nadal ma ona cechy charakterystyczne gliny garncarskiej. Jednak Biblia mówi, że jest to ziemia gliniasta.

Czy pomiędzy ziemią gliniastą a gliną garncarską jest duża różnica? Owszem, istnieje pewna różnica. Co Biblia mówi na temat ziemi gliniastej? Wiemy, że Biblia mówi, iż glina garncarska oznacza lud Boży. Co jednak Biblia mówi na temat ziemi gliniastej? Otwórzcie ze mną Biblie na Księdze Psalmów na rozdziale 40. Psalm 40 i wiersz 3: „Wyciągnął mnie z dołu zagłady, z błota grząskiego” (przyp. tłum. w oryginale „błoto grząskie” jest tym samym słowem co „ziemia gliniasta” i oznacza ono również „glinę błotnistą”). Powiedzcie mi zatem z Biblii co oznacza „ziemia gliniasta”? Oznacza dół zagłady. „Błoto grząskie” jest więc przeciwieństwem jakiego sformułowania w tym tekście? „…Postawił na skale nogi moje. Umocnił kroki moje.” Biblia mówi, że Bóg wyciąga nas z błota grząskiego i stawia na skale, dlatego też, to błoto grząskie lub ziemia gliniasta musi być przeciwieństwem skały. Wiemy, że skała reprezentuje Jezusa Chrystusa, a kościół zbudowany jest na skale. Jeśli więc kościół opisany jest jako ziemia gliniasta, to jakiego rodzaju jest to kościół? Jest to kościół odstępczy. W oryginalnym języku to słowo „błotnisty” znaczy również brud. A co robicie z brudem? Usuwacie go. Jest to więc kościół odstępczy.

Co zatem mamy w tych stopach? Mamy:
 cechy charakterystyczne imperium rzymskiego,
 odstępczy kościół chrześcijański,
 powstaje on po roku 476,
 i ma on moc prześladowczą.

Panie i panowie, zgodnie z historią tą mocą nie jest nikt inny jak papiestwo.
Zróbmy teraz mały przegląd. Mamy:
 Babilon
 Medopersję
 Grecję
 Rzym

A potem mamy papiestwo.
Widzicie, moi przyjaciele, gdy studiujecie proroctwo biblijnie bardzo uważnie, to Rzym ma dwie fazy. Faza numer I – mówimy, że jest to pogański Rzym. Faza numer II – mówimy, że jest to papieski Rzym.

A dalej, co widzimy? Widzimy zstępujący kamień, który niszczy cały ten posąg. A jak wiemy, co symbolizuje ten kamień? Symbolizuje on Jezusa przychodzącego po raz drugi. Być może wielu z was już to wiedziało, dlatego postudiujemy nieco głębiej.
Spójrzcie na posąg. Rzeczą bardzo interesującą jest to, że Bóg nie użył – słuchajcie uważnie! – Bóg nie użył tutaj pięciu posągów. Nie mamy tu jednego posągu z litego złota, jednego posągu z litego srebra, jednego posągu z litej miedzi, jednego posągu z litego żelaza i jednego posągu z litego… – wyrażając to oksymoronem – z litego żelaza i gliny. Użył on tylko jednego posągu, by opisać te królestwa. Sprawia to dla mnie wrażenie, że te królestwa są w jakiś sposób połączone.
Rzeczą ciekawą jest zauważyć, że głowa jest wspierana przez ramiona – przez niższą część ciała, a ta niższa część ciała wspierana jest przez jeszcze niższą część ciała, a ta niższa część ciała wspierana jest przez nogi, a nogi wspierane są przez stopy. Co to oznacza? Gdy Babilon został zniszczony przez Medopersję, to Babilon zniszczony został jako królestwo. Jednakże cechy charakterystyczne Babilonu – jego kultura, podobnie język, ale przede wszystkim religia – religia Babilonu istniała dalej w Medopersji. Gdy więc Medopersja zaistniała w historii, to była ona zlepkiem cech charakterystycznych Bablionu i Medopersji. Gdy Grecja podbiła Medopersję, to Grecja złożona była z królestwa Babilonu i Medopersji oraz Grecji. Gdy Rzym objął panowanie to było to królestwo złożone z cech charakterystycznych Babilonu, Medopersji, Grecji i samego Rzymu. Dlatego też, kiedy mamy królestwo stóp z żelaza i gliny, to królestwo to – papiestwo – jest zlepkiem Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu.

Czy mamy w Biblii opis, który mówiłby: „Tak, papiestwo ma cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu”? Owszem mamy. Gdzie jest ten opis? W Księdze Objawienia rozdział 13. Gdy zatem bardzo uważnie studiujecie 2 rozdział Księgi Daniela, to daje on wam wstępny opis do Księgi Objawienia rozdziału 13.

Co mamy w Księdze Objawienia rozdział 13? Zobaczmy, co mówi Biblia.
Księga Objawienia rozdział 13 i wiersz 1. Zakładam, że studiowaliście wcześniej to proroctwo i rozumiecie używaną tu terminologię, dlatego przejdę do sedna sprawy. W wierszu 1 Biblia mówi (przyp. tłum. w polskich przekładach jest to rozdział 12 i wiersz 18): „I stanąłem na piaszczystym wybrzeżu morskim” – morze symbolizuje ludy, narody i języki. „I widziałem wychodzące z morza zwierzę…” – symbolizuje to jego powstanie jako nowego królestwa. „…które miało dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jego dziesięć diademów, a na głowach jego bluźniercze imiona” – a słowo „bluźnierstwa” wskazuje, że to królestwo ma w jakimś sensie odstępcze religijne cechy charakterystyczne. Mamy tu więc kościół i państwo, oczywiście odstępczy kościół, połączone w postaci tego zwierzęcia.

Zwróćcie jednak uwagę na to, jak wygląda to zwierzę. Wiersz 2: „A zwierzę, które widziałem, było podobne do pantery…” – a pantera symbolizuje jakie królestwo w Księdze Daniela rozdział 7? – Jest to Grecja. Dalej Biblia mówi: „…a nogi jego jak u niedźwiedzia…” Co symbolizuje niedźwiedź w Księdze Daniela rozdziale 7? – Jest to Medopersja. „…a paszcza jego jak paszcza lwa…” – a lew, co symbolizuje lew w Księdze Daniela rozdziale 7? – Jest to Babilon. Czy dostrzegacie tutaj złożone razem cechy charakterystyczne?

Papiestwo ma zatem cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu, a Biblia mówi także, że to zwierzę otrzymuje coś od kogoś. W wierszu 2 Biblia mówi: „…I przekazał mu smok siłę swoją i tron swój, i wielką moc.” Nie mamy tutaj czasu, by wchodzić we wszystkie szczegóły. Ten smok ma dwa znaczenia. Po pierwsze jest to szatan, a po drugie w tym tle ten smok symbolizuje – przeczytajcie „Wielki bój” – ten smok symbolizuje pogański Rzym. Dlatego też, to zwierzę, to podobne do pantery zwierzę posiada cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu.
Czego możemy się stąd nauczyć? Gdy czytamy Księgę Daniela rozdział 2, to wygląda to tak, jakby ktoś budował imperium. I ten ktoś chce, żeby to jego imperium miało różne cechy charakterystyczne. I on chce, aby to jego imperium miało cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji, Rzymu i odstępczego chrześcijaństwa razem ze sobą zmieszane. Wszystkie zmieszane ze sobą. Wygląda to tak, jakby on cierpliwie czekał na swój czas. Nastał Babilon, potem nastała Medopersja… Zazwyczaj budujemy coś od dołu ku górze. W tym proroctwie wygląda jednak na to, że ten posąg, zgodnie z historią, budowany jest od góry ku dołowi. Gdy więc ten posąg zostanie zbudowany, zgodnie z historią, przy końcu świata, wtedy szatan będzie miał swoje ostateczne imperium. Gdy ten posąg zostanie dokończony, gdy zostanie zbudowany wtedy będzie on miał absolutną władzę nad światem. A po co potrzebuje on tych królestw? Oto powód dlaczego.
Gdy patrzycie na to zwierzę składające się z różnych części, jakie imię byście mu nadali? Oczywiście wiemy z proroctwa, że jest tu mowa o pierwszym zwierzęciu, o władzy papieskiej. Jak byście je jednak nazwali patrząc po prostu na jego obraz? Czy nazwalibyście je lwem? Czy nazwalibyście je niedźwiedziem? Panterą? Po prostu nazywamy je zwierzęciem składającym się z różnych zwierząt, mającym różne cechy charakterystyczne.

Spójrzcie więc na to.
Szatan chce mieć różne cechy charakterystyczne z każdego królestwa. Dlatego też, jakie cechy charakterystyczne z Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu są dla niego tak istotne? Jakie cechy charakterystyczne Biblia podkreśla, gdy mówi o tych królestwach? Co mówi Biblia? Ponieważ gdy patrzymy na cechy charakterystyczne tych królestw, to mają one wiele takich cech. Na przykład Babilon znany jest z tego, że miał wiszące ogrody. Babilon jest znany z architektury. Babilon jest znany z mądrości i poznania. Co jednak mówi Biblia wypowiadając się o Babilonie? Gdy Biblia mówi o Babilonie, to co o nim wspomina? Wierzcie lub nie, w Księdze Daniela Babilon znany jest z kultu bożków. Słowo „Babilon” pochodzi od słowa „babel”, a „babel” oznacza zamieszanie. Jednak słowo „Babilon” oznacza „brama wjazdowa boga”. Niektórzy nazywali Babilon miastem wielu bogów. Zatem Babilon według Biblii znany jest z kultu bożków.

Czy wiecie jednak jaki bożek był głównym bogiem Babilonu? Księga Jeremiasza rozdział 50 i spójrzmy na wiersz 2. Biblia mówi: „Zwiastujcie między narodami i głoście, podnieście sztandar, głoście, nie ukrywajcie, mówcie: Babilon zdobyty, Bel zhańbiony, Marduk rozbity, zhańbione jego posągi, rozbite jego bałwany.” Biblia wspomina zatem dwóch bożków Babilonu. Jest to Bel i Marduk lub Merdok. Wierzcie lub nie, Marduk był głównym bogiem w Babilonie. I ten główny bóg Babilonu był tak wielki, że otrzymał około 50 różnych tytułów. Ostatecznie jednak Marduk zyskał sobie nazwę Bel. Jakiego więc rodzaju bogiem jest Marduk? Jest to bóg słońce. A słowo „Bel” oznacza „pan”. Głównym bogiem Babilonu jest więc „słońce” – „pan”. Czy pamiętacie w Księdze Ezechiela, gdy Ezechiel zobaczył odstępstwo w ludzie Bożym? W rozdziale 8. Widział starszych, którzy stali tyłem do świątyni i czcili wschód czego? Słońca!

Gdy więc Biblia mówi o Babilonie, jest to kult bożków, a mówiąc precyzyjniej, jakiego bożka? Słońca! Kult słońca. Szatan chce zatem tego kultu słońca. Chce jakiegoś rodzaju kultu bożków, ale przede wszystkim kultu słońca.

Co jednak z Medopersją, jakie cechy charakterystyczne wspomina Biblia jeśli chodzi o Medopersję? Medopersja jest z czegoś znana w Biblii. Księga Daniela rozdział 6, Księga Estery, Księga Ezdrasza – one wszystkie mają jedną rzecz wspólną – wszystkie mówią o Medopersji, ale mają jedną cechę wspólną. Z czego znana jest Medopersja? Z wydawania czego? Dekretów, praw. Jakiego rodzaju praw? Praw, które nie mogą być zmienione.

Mamy zatem:
 Babilon – kult słońca,
 Medopersja – dekrety, wydawanie praw.

Idźmy dalej. Co wiemy na temat Grecji? Co Biblia mówi na temat Grecji? Otwórzcie ze mną wasze Biblie na 1 liście do Koryntian rozdziale 1 i wierszu 22. Biblia mówi: „Podczas gdy Żydzi znaków się domagają, a Grecy mądrości poszukują”. Wierzcie zatem lub nie, Biblia mówi – także w Księdze Dziejów Apostolskich, podam wam tylko adres tego tekstu, Dzieje Apostolskie rozdział 17 – mówi o ludziach z Aten, którzy jedyne co lubią, to siedzieć i nic nie robić, i mówić o czymś nowym. Filozofowie. Grecja jest znana ze swojej greckiej filozofii. To jest główna cecha charakterystyczna, którą wskazuje Biblia – grecka filozofia. Czym jest grecka filozofia? Humanizm oparty jest na greckiej filozofii. Czym jest humanizm? Humanizm to, mówiąc prostym językiem, poszukiwanie prawdy za pomocą ludzkich metod dla poparcia ludzkich korzyści.

Gdy więc patrzycie na ten posąg to ma on:
 Babilon – kult słońca,
 Medopersja – dekrety i prawa,
 Grecja – grecka filozofia, humanizm, ludzkie korzyści, ludzka mądrość.

Idźmy dalej. Co wiemy na temat Rzymu? Mówiliśmy już na ten temat. Jaka jest główna cecha charakterystyczna Rzymu w Biblii? Jest to prześladowanie, moc niszczenia.
A jakie cechy charakterystyczne mamy w stopach? Żelazo i glinę – kościół i państwo.
Czego zatem możemy się stąd nauczyć? Szatan dąży do tego, aby mieć swoje królestwo.

Szatan chce, aby jego królestwo składało się z takich elementów jak:
 jakiegoś rodzaju kult słońca,
 dekrety,
 grecka filozofia,
 prześladowanie,
 chrześcijaństwo.

Pozwólcie, że opowiem wam historię. Wygląda ona w następujący sposób.
Szatan chce siłą narzucić kult bożków. Zrobi to za pomocą dekretów i będzie to wspierał ludzką filozofią, ludzką mądrością. Będzie starał się narzucić to przez prześladowania, przez groźbę śmierci. Będzie to jednak robił w imieniu Boga. W czasie końca, gdy ten posąg jest już postawiony, gdy można powiedzieć, że posąg jest dokończony, szatan chce panować nad światem przez narzucenie jakiegoś rodzaju kultu słońca za pomocą ludzkich dekretów, za pomocą dekretów politycznych i praw, a to wszystko uzasadnia przy użyciu ludzkiej filozofii i będzie robił to pod groźbą prześladowania, ale będzie robił to w imieniu chrześcijaństwa. Tak będzie w czasie końca.
Szatan był bardzo cierpliwy. Rok 605 p.n.e. – pojawia się Babilon, rok 539 p.n.e. – zostaje on podbity przez Medopersję, potem rok 339 p.n.e. – ona z kolei zostaje podbita przez Grecję i rok 168 n.e. – Grecja zostaje podbita przez Rzym. Potem rok 476 n.e. – Rzym przechodzi przez pewną przemianę – w roku 476 n.e. upada imperium rzymskie, królestwo zostaje rozbite na części, a kilka lat później, ok. 60 lat później, w roku 538 n.e. powstaje papiestwo. Gdy szatan miał już papiestwo, to królestwo z żelaza i gliny, to był bardzo szczęśliwy: „O tak! Teraz zagarnę chrześcijaństwo. Teraz zniszczę wszystkich wiernych chrześcijan i uczynię z tego świata moje ostateczne imperium!” Teraz szatan był bardzo szczęśliwy. Teraz był jego czas i miał ten czas przez 1260 lat. Gdy jednak przyszedł rok 1798 Bóg nadepnął mu na stopy i szatan zawołał: „Auu!” Został wtedy zraniony i pomyślał: „Co teraz robić?” Myślał, że umrze, to było tak bolesne. Jednak w czasie, gdy królestwo szatana powraca do zdrowia, Bóg wzbudza pewien ruch – ruch Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego – kładzie na nim Swoją pieczęć, obdarza go Swoją miłością, daje mu Swoje poselstwa: dziesięć przykazań, sabat, świątynię, poselstwo zdrowia, prawdziwe wykształcenie, dar ducha proroctwa, ponieważ mówi: „Szatanie, myślisz, że zawładniesz tym światem? Dobrze się zastanów. Nie pozwolę ci tego zrobić. Pozwolę ci wrócić do zdrowia, pozwolę, abyś pewnego dnia doznał uleczenia. Zanim jednak zostaniesz uleczony skorzystam ze sposobności, aby wzbudzić mój ruch. Będę go żywił, będę karcił mój kościół, będę przesiewał mój kościół, a gdy kościół będzie gotowy, wtedy pozwolę ci, byś został uzdrowiony. Będziemy więc mieli odkrycie kart pomiędzy twoim królestwem a moim królestwem.”

Mamy zatem jedyne okienko sposobności, by się przygotować. Pomiędzy rokiem 1798 a jakimś czasem w przyszłości, pewnego dnia, ta rana zostanie uleczona – zgodnie z Księgą Objawienia rozdziałem 13 zwierzę, które zostało śmiertelnie zranione zostanie uleczone, a gdy ta rana zostanie uleczona, wtedy cały świat z podziwem będzie patrzył na to zwierzę. Ten dzień nadejdzie. Co to za dzień? W którym roku? Tego nie wiem, ale jedno wiem na pewno, że gdy wyjdzie narodowe prawo niedzielne, gdy wydane zostanie narodowe prawo niedzielne to wiedzcie z całą pewnością, że rana jest uleczona.

Mamy zatem ten czas – od roku 1798 do jakiegoś dnia w przyszłości, gdy wydane zostanie narodowe prawo niedzielne – pomiędzy tymi datami Bóg musi przygotować kościół i On chce mieć armię młodzieży. On chce wszystkich członków kościoła, starych i młodych, ale szczególnie chce młodzieży. Żeby przygotować ten lud daje On zatem mnóstwo poselstw i wiele pouczeń.
Gdy spojrzycie na ten posąg, to rzeczą bardzo ciekawą jest to, że Szatan chce was zaatakować duchowo – przez kult słońca. Chce zaatakować was politycznie – przez ludzkie prawa. Chce zaatakować was umysłowo – przez ludzką mądrość. Chce zaatakować was fizycznie – przez prześladowanie. A w końcu chce zaatakować was w imieniu Boga. Będziecie więc atakowani w każdym aspekcie, w każdy sposób. Dlatego też musimy być silni fizycznie, musimy mieć czysty umysł – patrzcie książka „Wychowanie”. Musimy znać wszystkie doktryny i poselstwa – mamy książki „Wielki bój” i „Patriarchowie i prorocy”. Wiecie o czym mówię.
Nie mamy czasu do stracenia, moi przyjaciele. Ten świat nie będzie istniał w takim stanie do końca. Nie będziemy mieli takiego czasu jak ten na zawsze. Nasz kościół nie ma pozostawać na tym świecie na zawsze. Musimy się przygotować. Skoro o tym wiecie, moi przyjaciele, że mamy tylko krótki czas, to lepiej dwa razy przemyślcie wasze przyszłe plany. Jest mi tak przykro, jestem zazdrosny, gdy widzę mormonów, gdy widzę młodych ludzi chodzących od drzwi do drzwi, aby wykonać dzieło misyjne. Ktoś mi kiedyś powiedział, że mają oni około 75.000 misjonarzy! Taki jest jednak cel szatana między rokiem 1798 a narodowymi prawami niedzielnymi – on chce was omamić, chce was zaangażować, chce abyście byli połowiczni, w połowie nadzy, abyście byli letni – w pewien sposób religijni, ale niepoświęceni, aby gdy Chrystus przyjdzie, było to dla nas zaskoczeniem, a będziemy atakowani pod każdym względem.

Dla tego kościoła istnieje pewien cel, istnieje misja. O, moi przyjaciele, chciałbym rzucić wam wyzwanie: Przygotujcie się! Gdy się przygotowujecie, być może będziecie musieli porzucić waszą pracę, może będziecie musieli przemyśleć wasze wykształcenie. Co chcecie robić? Mamy zbyt wielu lekarzy, zbyt wiele pielęgniarek. Wcale nie mówię, że lekarze i pielęgniarki to coś złego. Wcale tego nie mówię. Potrzebujemy ich. Potrzebujemy jednak znacznie więcej poświęconych lekarzy i pielęgniarek, co wy na to? Potrzebujemy poświęconych biznesmenów, potrzebujemy poświęconych ludzi, którzy pracują przy komputerach, potrzebujemy poświęconych ludzi, którzy pracują w wydawnictwach, potrzebujemy poświęconych ludzi, którzy potrafią wychowywać i kształcić, potrzebujemy 100–tysięcznej młodzieży adwentowej, która poszłaby do wszystkich ludów, narodów i języków głosząc im ewangelię, moi przyjaciele! Potrzebujemy armii młodzieży, a teraz jest właściwy czas zanim będzie za późno, zanim szatan będzie starał się zagarnąć ten świat.

O, moi przyjaciele, chcę wam dzisiejszego ranka rzucić wyzwanie – wyzwanie następującej treści: Nie mówcie po prostu, że poddałem moje życie Chrystusowi, ale przełóżcie to na praktyczne kategorie – oddajcie Bogu przynajmniej 2 lata waszego życia. Może to być po zakończeniu szkoły, zanim pójdziecie na uczelnię, może tak być – 2 lata. To może być w jakimś okresie waszego pobytu na uczelni – 2 lata. To może być po skończeniu uczelni, w porządku – 2 lata. Bądźcie odważni i bądźcie śmiali. To jest dla nas właściwa pora, aby w pełni godzin zaangażować się w pracę misyjną. Co wy na to? Chciałbym was zatem zapytać, kto chciałby oddać swoje życie dziełu głoszenia poselstwa trójanielskiego? Wyszkolcie się w tym! Jest tak wiele szkół, tak wiele uczelni misyjnych. Macie tak wiele różnych sposobów, aby zaangażować się w dzieło Boże. Kto chce się w to zaangażować już teraz? Kto z was chce oddać 2 lata swojego życia? To nie jest tak dużo. To tylko 2 lata. 2 lata. Jeśli chcecie, wyjdźcie do przodu. 2 lata solidnej pracy misyjnej czy to w tym kraju, czy w innym, to nie ma znaczenia. 2 lata. 2 lata, moi przyjaciele. Potrzebujemy armii młodzieży. 2 lata.

wykład nr 3 wygłoszony na Młodzieżowej Generalnej Konferencji w Baltimore, USA w 2006 r. Gregory Peter

Otóż dzisiejszego poranka postudiujmy Biblię razem. Odszyfrujmy tajemnice zawarte w Biblii.

Jeżeli macie ze sobą wasze Biblie, proszę otwórzcie je na 12 rozdziale Księgi Daniela i wiersz 3. Księga Daniela rozdział 12 i wiersz 3. Biblia mówi: „Lecz roztropni jaśnieć będą jak jasność na sklepieniu niebieskim, a ci, którzy wielu wiodą do sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki wieczne”. Ten tekst, właśnie tutaj, jest końcem wielkiego proroctwa, które znamy z 11 rozdziału Księgi Daniela, a które kończy się w początkowej części 12 rozdziału Księgi Daniela. Wygląda to tak, jakby Daniel kończył swoje proroctwo właśnie tutaj, w wierszu 3. Potem w wierszu 4 powiedziane jest: „Ale ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego! Wielu będzie to badać i wzrośnie poznanie”.

Biblia mówi zatem: „Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę”. To znaczy, że polecono, aby sama Księga Daniela była zamknięta i zapieczętowana. Do kiedy? Do czasu ostatecznego! To znaczy, że po czasie ostatecznym, lub jeśli mógłbym tak powiedzieć, po rozpoczęciu czasu ostatecznego, co miało stać się z Księgą Daniela? Miała zostać otwarta lub odpieczętowana! Pytanie zatem brzmi: Kiedy przypada czas ostateczny? Kiedy? Kiedy następuje rozpoczęcie czasu ostatecznego? Pozwólmy, aby Biblia to wyjaśniła.

W 11 rozdziale Księgi Daniela spójrzmy na wiersz 33. Biblia mówi: „A roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania;…” (przyp. tłum.: w angielskiej Biblii KJV słowo „roztropni” brzmi dosłownie „ci, którzy rozumieją”). Ci, którzy co? Ci, którzy rozumieją wśród ludu! Rzeczą ciekawą jest zauważyć, że lud Boży opisany jest jako ci, którzy rozumieją, jako ci, którzy mają poznanie. „A roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania;…” Zauważcie jednak dalsze słowo: „…lecz…”! „…lecz przez pewien czas padać będą od miecza i ognia, od uprowadzenia i rabunku”. Czy możecie podać mi jakieś jedno słowo, które opisuje miecz, ogień, uprowadzenie? Prześladowania! Ten tekst mówi zatem, że ci, którzy rozumieją, lud Boży, będą prześladowani. Teraz pytanie brzmi: Kto prowadzi prześladowanie? Przejdźcie ze mną do wiersza 35: „Nawet niektórzy spośród roztropnych…” Czy czytamy tutaj o tej samej grupie ludzi? Tak! Jest tutaj mowa o ludzie Bożym. Biblia mówi: „Nawet niektórzy spośród roztropnych…” – jakie jest następne słowo? – „…upadną…” Na podstawie poprzedniego wiersza, to słowo „upadną” wskazuje, że przechodzą oni przez jakiego rodzaju doświadczenie? Przez prześladowanie! Powtórzmy raz jeszcze: To, że niektórzy spośród roztropnych upadną, to znaczy, że będą prześladowani. Jednak dalej powiedziane jest, że do czego doprowadzi prześladowanie? „…aby wśród nich nastąpiło wypławienie, oczyszczenie i wybielenie…” Będą oni zatem prześladowani, ale dokąd? Biblia mówi: „…aż do czasu ostatecznego, gdyż to jeszcze potrwa pewien czas”. Zatem na podstawie tego tekstu z Księgi Daniela rozdział 11 i wiersz 33, Biblia mówi bardzo wyraźnie, że lud Boży będzie prześladowany dokąd? Do czasu ostatecznego! Gdy więc prześladowanie kończy się, to czy możemy powiedzieć, że rozpoczyna się czas ostateczny? Owszem tak!

Jedyna rzecz, jaką teraz musimy zrobić, to odkryć kto prowadzi prześladowanie, ponieważ wiemy z historii, że Babilon prześladował lud Boży, Medo – Persja prześladowała lud Boży, Grecja prześladowała lud Boży, Rzym prześladował lud Boży. Kto zatem prowadzi prześladowanie? Pozwólmy, aby wyjaśniła nam to Biblia. Nie sięgajmy zbyt daleko. Spójrzmy jedynie na wiersz 36. Biblia mówi: „A król zrobi, jak będzie chciał;…” Powiedzcie mi zatem na podstawie Biblii, kto prowadzi prześladowanie? Król! Jakiego rodzaju jest to król? Biblia mówi: „…będzie się wynosił i wywyższał ponad wszelkie bóstwo; i przeciwko Bogu bogów dziwne rzeczy będzie wygadywał…” Powiedzcie mi więc coś na temat tego króla. Ten król jest bardzo interesujący. Ten król prześladuje lud Boży. Ten król czyni z siebie Boga i mówi przeciwko Bogu. Muszę zatem zobaczyć, kto jest tym królem w Księdze Daniela – królem prześladującym lud Boży, wynoszącym się ponad Boga i prześladującym lud Boży, aż do czasów końca. No cóż, jest tylko jeden taki tekst w Księdze Daniela. Księga Daniela rozdział 7 i spójrzcie ze mną na wiersz 25.

Biblia mówi: „I on…” Gdy Biblia mówi „on” to odnosi się to do potęgi małego rogu, a w Księdze Daniela w rozdziale 7, róg reprezentuje króla. (przyp. tłum.: w języku angielskim zaimek „on” występuje w tym tekście wprost, w języku polskim można dostrzec jego domyślną formę z kontekstu wiersza). W 25 wierszu 7 rozdziału Księgi Daniela możemy zatem powiedzieć: „I król będzie mówił zuchwałe słowa przeciwko Najwyższemu,…”, podobnie jak król, którego widzieliśmy w Księdze Daniela w rozdziale 11.

Idźmy dalej. Biblia mówi: „…będzie męczył Świętych Najwyższego,…” Tutaj mamy tego samego króla prześladującego lud Boży. Jak długo to jednak potrwa? Biblia mówi: „…będzie zamyślał odmienić czasy i zakon; i będą wydani w jego moc, aż do czasu i dwóch czasów i pół czasu”. Biblia mówi zatem tutaj bardzo wyraźnie, że ten król mówi przeciwko Bogu i prześladuje lud Boży. Jak długo to potrwa? Aż do czasu i dwóch czasów i połowy czasu! Mówiąc krótko, jeśli chodzi o to długie proroctwo, słowa te odnoszą się do okresu 3,5 roku, a 3,5 roku to 1260 dni, natomiast 1260 dni to według proroctwa biblijnego 1260 lat. Okres ten zaczyna się w roku 538, a kończy się w roku 1798. Zatem czas prześladowania trwał przez 1260 lat. Dlatego też przy końcu tych 1260 lat rozpoczyna się czas końca. Wiemy zatem z Biblii i z historii, że czas końca rozpoczyna się w roku 1798.

Zgodnie z Biblią Bóg powiedział: „Danielu, zamknij księgę, zapieczętuj księgę”. Do kiedy? Aż do czasu końca! To znaczy, że Bożym zamierzeniem było, aby Księga Daniela została otwarta po roku 1798.

Pozwólcie jednak, że zapytam was: Czy Księga Daniela była dosłownie zamknięta? Czy to znaczy, że ludzie mieli trudności z otworzeniem Księgi Daniela przed rokiem 1798? Czy chodzi tutaj o to, że mieli trudności z jej otworzeniem? Nie, nie wydaje mi się! Co zatem znaczy to, gdy Biblia mówi, że była ona zapieczętowana lub zamknięta? Na podstawie Księgi Objawienia, możemy powiedzieć, że kiedy księga jest zapieczętowana, to znaczy, że nie możecie jej przeczytać. A gdy nie możecie jej przeczytać, to znaczy, że nie możecie jej zrozumieć.

Zatem powstaje pytanie: Czy Księga Daniela nie mogła być zrozumiana aż do roku 1798? Czy chcecie mi przez to powiedzieć, że historia o Danielu w lwiej jamie była trudna do zrozumienia przed rokiem 1798? Czy chcecie mi powiedzieć, że historia trzech hebrajskich chłopców, którzy nie chcieli pokłonić się przed złotym posągiem, że tę historię trudno było zrozumieć przed rokiem 1798? Nie wydaje mi się, żeby tak było! Zatem nie wszystko w Księdze Daniela było zapieczętowane! Nie wszystko! Nawet przed rokiem 1798 Marcin Luter rozumiał, że potęga małego rogu to papiestwo. Pewne części biblijnych proroctw w Księdze Daniela były rozumiane przed rokiem 1798. Pytanie zatem brzmi: Co było zapieczętowane w Księdze Daniela aż do roku 1798? Pozwólmy, aby wyjaśniła to Biblia. Otwórzcie ze mną wasze Biblie na Księdze Daniela rozdział 8 i spójrzcie ze mną na wiersz 26.

Księga Daniela rozdział 8 i wiersz 26. Biblia mówi bardzo wyraźnie: „A widzenie o wieczorach i porankach, jak powiedziano, jest prawdą; ale ty zapieczętuj to widzenie, bo spełni się po wielu dniach”. Powiedzcie mi zatem z Biblii, nie na podstawie mojej opinii, nie na podstawie waszej opinii, ale na podstawie Biblii, co było zamknięte i zapieczętowane w Księdze Daniela? Widzenie o czym? O wieczorach i porankach! Pytanie brzmi: Jakiego rodzaju widzeniem czy proroctwem jest widzenie o wieczorach i porankach? Jakiego rodzaju jest to widzenie? No cóż, w Księdze Daniela w rozdziale 8, w tym samym rozdziale, w Księdze Daniela w rozdziale 8 i w wierszu 14 powiedziane jest: „I rzekł mu: Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta,…” (BJW). (przyp. tłum.: w tym wierszu w Biblii KJV nie ma zwrotu „wieczory i poranki” występuje jedynie słowo „dni” i stąd dalsze wyjaśnienie). W języku oryginalnym to słowo „dni” to „wieczory i poranki”. Dlatego też, gdy Biblia mówi: „…widzenie o wieczorach i porankach…” (Dan. 8,26), to mówi właśnie o tym proroctwie: „…Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta, a będzie oczyszczona świątynia” (Dan. 8,14 BJW).

To bardzo charakterystyczne, szczególne proroctwo o 2300 dniach było zapieczętowane i zamknięte, aż do roku 1798. Dlatego też ludzie, którzy żyli przed rokiem 1798 mogli czytać ten tekst, ale nie mogli go rozumieć, nie mogli go zinterpretować, aż do roku 1798 i lat późniejszych.

Teraz moje pytanie brzmi: Dlaczego Bóg postanowił dać to cudowne poselstwo, a potem je odebrać, odebrać jego znaczenie, odebrać jego interpretację, odebrać właściwe zrozumienie tego proroctwa, aż do kiedy? Aż do roku 1798! A kto miał zrozumieć to proroctwo, gdy zostanie ono otwarte? Księga Daniela rozdział 11.

Przy okazji otwórzcie ze mną 12 rozdział Księgi Daniela, chciałbym wam coś pokazać. W 12 rozdziale Księgi Daniela w wierszu 4 jest powiedziane: „Ale ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego!…” Dalej powiedziane jest: „…Wielu będzie to badać…” i co wzrośnie? „…i wzrośnie poznanie.”

Wiecie, wielokrotnie, gdy studiujemy ten szczególny tekst, mówimy zazwyczaj, że to poznanie to technologia, że chodzi tu o lokomocję, samochody, samoloty. Tak, to prawda. Zgodnie z historią prawdą jest to, że po roku 1798 technologia wzrosła. Przyznaję, że tak było. Jednakże jestem przekonany, że gdy Biblia mówi tutaj o poznaniu, to nie chodzi tutaj o technologię! Wiecie, o czym jest tu mowa? Jest tu mowa o poznaniu tego proroctwa, które było zapieczętowane! Biblia mówi, że „będą biegali tam i z powrotem”. (przyp. tłum.: tak dosłownie brzmi zwrot „będzie to badać” według Biblii KJV). Niektórzy ludzie myślą więc, że to „bieganie tam i z powrotem” to np. samochody jeżdżą tam i z powrotem, samoloty latają tam i z powrotem. Zaczekajcie jednak. W Księdze Amosa Biblia mówi: „…biegać będą, szukając słowa Pańskiego…” (Amos 8,12 BG). (przyp. tłum.: w Biblii KJV występuje tu ten sam zwrot „biegać tam i z powrotem”).

Zatem po rozpoczęciu się czasu końca, po roku 1798 ludzie zaczęli studiować Biblię, i w tym czasie, w jakiś sposób zaczęli studiować to proroctwo o 2300 dniach. A w tym czasie, kto miał zrozumieć to szczególne proroctwo? Zobaczmy co Biblia ma do powiedzenia. Ten sam rozdział. Rozdział 12 i wiersz 9. Biblia mówi: „Wtedy rzekł: Idź, Danielu, bo słowa są zamknięte i zapieczętowane…” – do kiedy? – „…aż do czasu ostatecznego.” Tutaj jest to samo, prawda? Są one zapieczętowane, aż do czasu ostatecznego. Zobaczmy jednak, co mówi Biblia na temat tego, kto zrozumie te rzeczy. Wiersz 10: „Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypławionych, lecz bezbożni będą postępować bezbożnie. Żaden bezbożny nie będzie miał poznania, lecz roztropni będą mieli poznanie.” Zatem po roku 1798 proroctwo o 2300 wieczorach i porankach zostało odpieczętowane, zostało otwarte. I kto miał je zrozumieć według Biblii? Roztropni!

Jeszcze raz więc powtarzam pytanie: Dlaczego Bóg postanowił dać to poselstwo, a potem odebrać jego znaczenie, odebrać jego interpretację, aż do roku 1798, a potem, gdy odpieczętował to proroctwo, pozwolił roztropnym, by je zrozumieli? Dlaczego to zrobił? Czy On się z nami bawi? Słuchajcie teraz uważnie! Czy w Księdze Daniela mamy gdzieś podobny scenariusz? Przez ten podobny scenariusz mam na myśli to, że Bóg dał poselstwo, ale postanowił je odebrać, a potem czekał, aby Jego roztropni zinterpretowali je. Czy mamy podobny scenariusz? Owszem mamy! Gdzie go znajdziemy? W Księdze Daniela w rozdziale 2! Czy pamiętacie sen, który miał król Nebukadnesar? Król Nebukadnesar miał pewien sen. Gdy się jednak obudził, to co się stało? Obudził się, ponieważ przestraszył się z powodu snu, ale kiedy się obudził, co się stało? Sen odszedł. Został odebrany. To było tak, jakby sen został zapieczętowany, aż do właściwego czasu.

Powiedzcie mi, dlaczego Bóg to zrobił? Jaki był Jego cel w tym, by dać królowi ten wspaniały sen, a potem go odebrać? Co by się stało, gdyby król się obudził i pamiętał ten sen? Co by się wtedy stało? Król zgromadziłby swoich mędrców babilońskich, być może o drugiej czy trzeciej w nocy, i potem opowiedziałby im sen. Król zażądałby od nich: „O, moi mędrcy babilońscy, powiedzcie mi interpretację tego snu.” Wtedy ci mędrcy powiedzieliby być może coś takiego: „O, królu, królu Babilonu, żyj na wieki. Ten sen jest o tobie. Ten wielki posąg mówi o wszystkich twoich wrogach, począwszy od Medo-Persji, potem Egipt i cała reszta świata, ale ty jesteś tym kamieniem i ty zstąpisz, i zniszczysz ten posąg, i będziesz królem królów.” Król Nebuknadesar byłby wtedy bardzo szczęśliwy. „O, podoba mi się ta interpretacja. Wasze wynagrodzenie zostanie podniesione.” Potem wszyscy idą do domu szczęśliwi. Król jest bardzo szczęśliwy, mędrcy są bardzo szczęśliwi. Idą do domu i następnego dnia mają bardzo dobry dzień. Tak się jednak nie stało.

Widzicie, Bóg czasem lubi robić zamieszanie. Lubi powodować kryzys. Czasem lubi wystawiać nas na atak paniki. Ten król właśnie panikował. Coś naprawdę go uderzyło, ale nie pamiętał tego snu. Co się zatem stało? Zażądał, aby mędrcy babilońscy mu go opowiedzieli. Mężowie babilońscy powiedzieli jednak: „To niemożliwe! Nie pamiętasz snu, a oczekujesz od nas, że opowiemy ci sen i jego interpretację?” Król naprawdę się zdenerwował i powiedział: „Jeśli nie opowiecie mi snu i jego interpretacji, zabiję was i zburzę wasze domy.” I wyszedł dekret, żeby zabić wszystkich mędrców Babilonu. Czy możecie to sobie wyobrazić? Czy możecie sobie wyobrazić tych mędrców babilońskich? Czy możecie sobie wyobrazić wieści, które krążyły po wszystkich prowincjach babilońskich? Wszyscy mówili: „Król oszalał! Kto może opowiedzieć królowi sen i jego interpretację? Skoro mędrcy nie mogli tego zrobić, to nikt nie może tego zrobić! Kto opowie mu sen i jego interpretację?!” Wszyscy zatem rozmyślali: „Kto może opowiedzieć sen i jego interpretację? Kto może opowiedzieć sen i jego interpretację?”

Wszyscy o tym myśleli. I gdy wszyscy o tym myśleli i obawiali się o swoje życie, oto pojawia się Daniel. Daniel mówi: „Powiedzcie królowi: opowiem mu ten sen i jego interpretację”. Co zatem Bóg robił? Bóg starał się wskazać swój lud w Babilonie! Powodem, dla którego dał On sen, a potem go odebrał było to, że chciał wskazać swój lud na podstawie tego: „Kto może zrozumieć moje proroctwo?”

Widzicie, ci hebrajscy chłopcy zostali zabrani z Izraela do niewoli i Babilończycy starali się zrobić z tych jeńców Babilończyków. Dawali im babilońskie jedzenie. Dali im babilońskie imiona. Dali im babiloński język, którego mieli się uczyć. Babilon dał im babilońskie środowisko społeczne i umieścił ich w babilońskim uniwersytecie na 3 lata. Starano się zrobić z tych hebrajskich młodzieńców Babilończyków. Pomimo tego więc, że Daniel i jego trzej przyjaciele byli szczególni, pomimo, że byli jedyni w swoim rodzaju, to po pewnym czasie wszyscy wyglądali na Babilończyków. Wyglądali tak, jak mędrcy babilońscy. Nie można ich było odróżnić. Bożym planem było zatem wyróżnić Jego lud poprzez ten właśnie sen. „Ja chcę wskazać, kto jest Moim wiernym ludem w Babilonie.”

Gdy zatem Bóg to zrobił, to co się stało? Uwaga wszystkich została skierowana na Daniela i jego trzech hebrajskich towarzyszy! Wszyscy wtedy uznali, że ci ludzie, ci czterej ludzie są wiernymi sługami Boga, są ludem Bożym.

Jeśli Bóg postąpił w ten sposób w drugim rozdziale Księgi Daniela, pozwólcie że zapytam was teraz: Dlaczego Bóg dał to proroctwo o 2300 dniach, skoro zapieczętował jego znaczenie, aż do roku 1798? Dlaczego? Dlatego że w czasach średniowiecza istniał jeden główny kościół. Jednak pod koniec czasów średniowiecza mieliśmy reformację. Pojawiły się więc te wszystkie różne kościoły, wiele różnych denominacji. Gdy zatem zakończyły się czasy średniowiecza, to w roku 1798, mniej więcej w tym czasie, mamy te wszystkie różne kościoły protestanckie, wiele różnych denominacji. Jednakże, mimo że wyszły one ze średniowiecza, to niemal każda z nich, one wszystkie mają babilońskie doktryny i babiloński wygląd. Po roku 1798 bardzo trudno było więc powiedzieć, kto jest ludem Bożym. Bóg powiedział zatem: „Ten, kto po roku 1798 potrafi całkowicie zinterpretować proroctwo o 2300 dniach, ten jest moim ludem.”

Powiedzcie mi więc na podstawie historii, kto po roku 1798 naprawdę rozumiał proroctwo o 2300 dniach? Kto? Moi przyjaciele, jestem bardzo szczęśliwy, że mogę wam powiedzieć, że jest to Kościół Adwentystów Dnia Siódmego! Bóg wybrał ten kościół, by zrozumiał to proroctwo i ogłosił je światu.

Jak to było możliwe? Otóż, w początkowych latach XIX wieku na całym świecie było wielu kaznodziejów adwentowych, był jednak jeden szczególny człowiek, który nazywał się William Miller. Ten człowiek również był kaznodzieją adwentowym, który głosił o powtórnym przyjściu. William Miller specjalizował się jednak także w tym proroctwie o 2300 dniach i gdy zaczął głosić, to zwiastował to poselstwo i przepowiedział, że Pan Jezus powróci w 1843 roku. Źle jednak obrał wydarzenie i choć prawie dobrze wyliczył czas, to nie było to właściwe. Jednak tuż przed rokiem 1843 było mnóstwo ludzi, którzy wierzyli, że Jezus wkrótce powróci, wierzyli, że świat dobiegnie końca w roku 1843. Ruch ten stał się tak wielki, że obejmował chyba około 100 tysięcy ludzi. Gdy jednak przyszedł rok 1843 ruch ten osłabł do 50 tysięcy ludzi. Ruch ten nazywamy ruchem adwentowym.

Pytanie dla was brzmi: Czy ten ruch adwentowy to byli ci roztropni, którzy po roku 1798 mieli zrozumieć proroctwo o 2300 dniach? Czy byli oni tym ludem wybranym? Nie, jeszcze nie! Dlaczego? Dlatego, że chociaż studiowali to proroctwo, to nie zrozumieli tego proroctwa właściwie. Można powiedzieć, że byli w drodze ku temu, ale nie byli jeszcze tym ludem Bożym. Prawie dobrze wyliczyli czas, ale jeśli chodzi o wydarzenie, to byli w błędzie. Nie w pełni zatem rozumieli to proroctwo.

Gdy ruch ten zmniejszył się ze 100 tysięcy do 50 tysięcy, tak wielu ludzi opuściło ruch. Pozostało jednak jeszcze te 50 tysięcy. Czy byli oni teraz tymi roztropnymi? Czy teraz byli tym wybranym ludem, ludem Bożym w czasie końca? Nie, jeszcze nie, ponieważ nie rozumieli jeszcze dokładnie, o co chodzi w proroctwie o 2300 dniach.

Przyszedł zatem rok 1844. Przyszedł 22 października. Tego dnia doszło do wielkiego rozczarowania. Z 50-tysięcznego ruchu pozostało 50 osób! To tak, jakby w ciągu jednej nocy z 3 tysięcy uczestników tej Młodzieżowej Generalnej Konferencji pozostały 3 osoby! Czy wyobrażacie sobie to rozczarowanie?! Czy wyobrażacie to sobie?

Te 50 osób modliło się przez całe noce i płakało: „Panie, co się stało? Głosiliśmy to poselstwo przez ponad 10 lat. Widzieliśmy znaki na słońcu i księżycu. Widzieliśmy jak spadały gwiazdy. Widzieliśmy kolejne proroctwo, które wypełniło się 11 sierpnia 1840 r. Odczuwaliśmy Twoją obecność, odczuwaliśmy Twoją moc. Wiemy, że byłeś z nami. Panie, co się stało? Panie, gdzie jesteś?” Płakali, płakali i płakali. Co zatem zrobili? Mimo wszystko nie odeszli. Wrócili do Biblii. Studiowali Biblię. Raz jeszcze przestudiowali każde słowo Boże. Mogę sobie wyobrazić jak płakali, jak łzy spadały na stronice ich Biblii. „Panie, prosimy, pokaż nam, co się stało.” I dzięki łasce Bożej Bóg dał im widzenie i zobaczyli! Zobaczyli, że Jezus nie przychodzi na tę ziemię! Zobaczyli, że Jezus przechodzi z miejsca świętego Niebiańskiej Świątyni i idzie z miejsca świętego do miejsca najświętszego! Wtedy powiedzieli: „Tak! Dokładnie tak! Dokładnie o tym mówi proroctwo!” Zaczęli widzieć Jezusa w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni. A gdy zrozumieli to proroctwo, wtedy Bóg powiedział o tych 50 osobach: „To jest mój lud! Od tych 50 osób, które rozumieją proroctwo o 2300 dniach zapoczątkuję cały ruch.”

Bóg użył liczby Gedeona, by zmniejszyć liczbę do tych, którzy byli prawdziwie wierni, prawdziwie gorliwi i mieli cierpliwość, by znieść cierpienia, rozczarowania, odrzucenie i prześladowania. To był początek ruchu Adwentystów Dnia Siódmego, Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego!

O, moi przyjaciele, nie wstydźcie się tego, że jesteście Adwentystami Dnia Siódmego. Ten ruch będzie trwał, aż do końca czasu. Bóg wybrał ten ruch, by odczytał proroctwo o 2300 dniach, by zrozumiał i zinterpretował proroctwo o 2300 dniach, i by ogłosił poselstwo proroctwa o 2300 dniach.

Możecie zatem zadać pytanie: Co jeszcze Bóg chce, abyśmy zrozumieli z tego poselstwa? Otóż, to proroctwo mówi o tym, gdzie jest Jezus. Gdzie On jest? On jest w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni. Co znajduje się w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni? Co tam jest? Jest tam Arka Przymierza, Ubłagalnia. Zobaczmy, co Biblia ma do powiedzenia.

Otwórzcie szybko ze mną wasze Biblie na Liście do Hebrajczyków rozdział 9. Spójrzmy co Biblia ma do powiedzenia. Spójrzmy na opis miejsca najświętszego. Wiersz 3.

Rzeczą interesującą jest zauważyć, że gdy Biblia opisuje pierwszą i drugą część Przybytku, miejsce święte i miejsce najświętsze, to Bóg poświęca więcej czasu na opisanie miejsca najświętszego, a to mówi mi, że miejsce najświętsze jest najważniejsze albo ważniejsze.

Wiersz 3. Biblia mówi: „Za drugą zaś zasłoną był przybytek, zwany miejscem najświętszym.” Dla tych, którzy znają język grecki, występuje tutaj zwrot „hagion hagion”. I wiersz 4: „Mieszczący złotą kadzielnicę i Skrzynię Przymierza, pokrytą zewsząd złotem, w której był złoty dzban z manną i laska Aarona, która zakwitła, i tablice przymierza.” Wiersz 5: „Nad nią zaś cherubini chwały, zacieniający wieko skrzyni, o czym teraz nie ma potrzeby szczegółowo mówić.” Co zatem mamy w miejscu najświętszym? Co tam jest? Po pierwsze – złota kadzielnica. Co w Biblii reprezentuje złota kadzielnica? Złota kadzielnica mieści w sobie kadzidło, a kadzidło reprezentuje modlitwy. W tym przypadku natomiast reprezentuje ona wstawiennictwo. Potem Biblia przenosi nas do Arki Przymierza. Co mamy w Arce Przymierza? Znajdują się tam trzy rzeczy. Jakie? Jest tam dzban z manną, laska Aarona i tablice przymierza. Czy z tych trzech przedmiotów płynie jakieś poselstwo? Czy z tych trzech przedmiotów mamy jakieś szczególne poselstwa? Owszem tak! Oprócz tego, że Jezus znajduje się w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni, On chce też, abyśmy wiedzieli, co znajduje się w Arce Przymierza. Za tymi trzema przedmiotami kryją się pewne poselstwa. Czym są te poselstwa?

Po pierwsze, dzban z manną. Co on reprezentuje? Zobaczmy, co Biblia ma do powiedzenia w 5 Księdze Mojżeszowej. W 5 Księdze Mojżeszowej w rozdziale 8 i w wierszu 3 Biblia mówi: „Upokarzał cię i morzył cię głodem, ale tez karmił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani nie znali twoi ojcowie, aby dać ci poznać, iż człowiek nie samym chlebem żyje, lecz że człowiek żyć będzie wszystkim, co wychodzi z ust Pana.” Jaka lekcja kryje się zatem za manną? „Człowiek będzie żył każdym słowem Bożym.” Pamiętacie jednak kiedy Bóg dał im tę mannę? Gdy przekroczyli Morze Czerwone i weszli na pustynię Bóg dał tę mannę nie tylko po to, aby ich nauczyć, by żyli każdym słowem Bożym, ale Bóg także dawał im mannę każdego dnia, za wyjątkiem jednego dnia – sabatu. Poprzez mannę Bóg uczył ich zatem o sabacie. Jeśli więc chodzi o ten dzban z manną, to znaczenie, jakie się za nim kryje, to nie tylko życie każdym słowem Bożym, ale także poselstwo sabatu.

A co jeśli chodzi o laskę Aarona? Czy pamiętacie kiedy Bóg sprawił, że laska Aarona zakwitła? Czy pamiętacie ten spór o to, kto powinien być najwyższym kapłanem? Oni kłócili się o to, kto miałby być najwyższym kapłanem, kto powinien dowodzić i mieć autorytet. Bóg powiedział więc: „Dobrze. Weźcie 12 lasek i włóżcie te 12 lasek, łącznie z laską Aarona, do świątyni i patrzcie, co się stanie.” W czasie nocy tylko jedna laska stała się żywą laską. Dlatego też Aaron został wybrany, czy też raczej zostało dowiedzione, że to on jest najwyższym kapłanem. O co tutaj chodzi? Laska jest martwa. Martwa laska kwitnie? Wyglądało to tak, jakby ponownie ożyła. Aaron został więc wybrany dlatego, że martwa laska ponownie miała w sobie życie. To reprezentuje ten fakt, że Jezus jest naszym Najwyższym Kapłanem dlatego, że chociaż przyszedł w naszej ludzkiej naturze, podległy śmierci, został jednak wzbudzony z martwych. Laska Aarona, która zakwitła reprezentuje zatem zmartwychwstanie Jezusa, reprezentuje Tego wybranego, który jest naszym Najwyższym Kapłanem. Laska Aarona, która zakwitła reprezentuje zmartwychwstanie. Za laską Aarona, która zakwitła kryje się zatem doktryna zmartwychwstania. Aby jednak zrozumieć doktrynę zmartwychwstania, musimy zrozumieć doktrynę stanu umarłych.

W Arce Przymierza mamy zatem dzban z manną, czyli poselstwo sabatu, potem laskę Aarona – zmartwychwstanie i stan umarłych.

Dalej mamy również tablice przymierza, 10 przykazań. Co one oznaczają? 10 przykazań czyli prawo Boże! Było ono używane nie tylko w Starym Przymierzu, ale jest używane także w Nowym Przymierzu. Tym razem jednak ma ono być wpisane w nasze serca i umysły.

W Arce Przymierza mamy więc trzy poselstwa:
1. Dzban z manną – sabat.
2. Laska Aarona – zmartwychwstanie i stan umarłych.
3. Tablice przymierza – 10 przykazań czyli prawo Boże.

Rzeczą interesująca jest to, że gdy w początkach ruchu Adwentystów Dnia Siódmego odkryli oni Jezusa w miejscu najświętszym, gdy odkryli poselstwo Świątyni, to odkryli także prawo Boże, odkryli także prawdę o Sabacie, odkryli również stan umarłych. Wskazuje to na to, że poselstwa te powinniśmy głosić w ostatnich dniach razem z tym, że Jezus jest w miejscu najświętszym.

Moi przyjaciele, nie mamy się czego wstydzić, że jesteśmy Adwentystami Dnia Siódmego. Bóg wybrał ten kościół! Bóg wybrał ten ruch po to, aby dokończyć Swoje dzieło.
Dlaczego zatem musimy mieć te poselstwa? Jakie jest ich zastosowanie dla nas? Wygląda to mniej więcej tak.

Wróćmy do 9 rozdziału Listu do Hebrajczyków. Co jeszcze mamy w miejscu najświętszym? Biblia mówi w wierszu 5 (BG): „A nad skrzynią byli Cherubinowie chwały, którzy zacieniali ubłagalnię, o których rzeczach teraz nie potrzeba mówić o każdej z osobna.” Co zatem jeszcze mamy? Mamy Arkę Przymierza, w której był dzban z manną, laskę Aarona, która zakwitła i tablice przymierza – 10 przykazań. Ponad nimi mamy, jak mówi Biblia, siedzibę miłosierdzia. (przyp. tłum.: słowo „ubłagalnia” w Biblii KJV to „siedziba lub tron miłosierdzia”). Siedziba oznacza tron, tron miłosierdzia lub innymi słowy moc lub władzę, by okazywać to miłosierdzie.

Co jest ostatecznym aktem Bożego miłosierdzia? Pozwólmy, by wyjaśniła to Biblia. W tej samej księdze, w Liście do Hebrajczyków, spójrzcie ze mną na rozdział 8 i wiersz 12. Zobaczmy, co Biblia mówi na temat ostatecznego aktu Bożego miłosierdzia. Biblia mówi: „Bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich i nieprawości ich nie wspomnę więcej” (BG). Powiedzcie mi zatem, gdy Bóg okazuje względem nas Swoje ostateczne miłosierdzie, to co to jest? On mówi, że nie będzie więcej pamiętał naszych grzechów! Co to znaczy? Jeśli porównacie ze sobą fragmenty Pisma Świętego, to zobaczycie, że aby mógł On nie pamiętać naszych grzechów, musi wymazać nasze grzechy. Wymazanie naszych grzechów! Zatem tron miłosierdzia niesie za sobą poselstwo wymazania grzechów.

Jakie zatem zastosowanie mają dla nas rzeczy znajdujące się w miejscu najświętszym? Wygląda to mniej więcej tak.

Wróćmy do wiersza 4. „Mieszczący złotą kadzielnicę…” Kadzidło – Jezus dokonuje dla nas wstawiennictwa. Dlaczego? „…i Skrzynię Przymierza, pokrytą zewsząd złotem, w której był złoty dzban z manną…” Chrystus dokonuje dla nas wstawiennictwa, abyśmy mogli żyć każdym słowem Bożym. A gdy żyjemy każdym słowem Bożym, wtedy Biblia mówi: „…i laska Aarona, która zakwitła…” Chociaż jesteśmy umarli w grzechach, to możemy mieć wzbudzającą z martwych moc sprawiedliwości Chrystusa żyjącą w nas. A gdy mamy tę moc, moc zmartwychwstania, moc sprawiedliwości Chrystusa żyjącą w nas, wtedy Biblia mówi: „…i tablice przymierza.” Wtedy Bóg może wpisać prawo Boże w nasze serca i umysły. A jeśli mamy prawo Boże wpisane w nasze serca i umysły, wtedy wiersz 5: „Nad nią zaś cherubini chwały, zacieniający wieko skrzyni…” – wymazanie grzechu.

Jeśli zatem żyjemy każdym słowem Bożym, to możemy doświadczać wzbudzającej z martwych mocy sprawiedliwości Chrystusa. Wtedy prawo Boże będzie zapisane w naszych sercach i wtedy możemy rzeczywiście doświadczyć ostatecznego miłosierdzia Bożego, a będzie to wtedy, kiedy Bóg całkowicie wymaże nasze grzechy, abyśmy mogli być przygotowani na powtórne przyjście Jezusa. Właśnie to Jezus stara się zrobić w miejscu najświętszym i wszyscy, każdy człowiek na tym świecie musi wiedzieć, że to jest właśnie to, co Jezus robi!

Dlaczego jednak, szczególnie na ten czas musimy mieć te poselstwa? Dlatego że szatan podrobił poselstwo miejsca najświętszego. Jego podrobionym poselstwem jest to, że człowiek może dokonywać dzieła wstawiennictwa. Zamiast dzbana z manną i poselstwa sabatu szatan wprowadził ludzkie tradycje – fałszywy sabat. Zamiast laski Aarona, zmartwychwstania i stanu umarłych, szatan wprowadził spirytyzm. A zamiast 10 przykazań szatan wprowadził przykazania ludzkie w czasach końca. Zamiast wymazania naszych grzechów, zamiarem szatana jest wymazać wszystkich chrześcijan z tego świata. Szatan ma zatem swoje własne podrobione poselstwo miejsca najświętszego. Naszym zleceniem, naszą misją, ale przede wszystkim naszą tożsamością jest to, że zostaliśmy powołani do tego, aby głosić powtórne przyjście Chrystusa, zostaliśmy powołani, aby głosić poselstwo wymazania grzechów w miejscu najświętszym, zostaliśmy powołani do tego, aby głosić prawdę sabatu, ale też szczególnie właściwe zrozumienie stanu umarłych. O, moi przyjaciele, te rzeczy pokazują bardzo wyraźnie, że zostaliśmy powołani do tego, by być Jego ludem.

Zatem nasi pionierzy, ci roztropni, głosili poselstwo proroctwa o 2300 dniach. Pozwólcie jednak, że o coś was zapytam. Biblia mówi, że byli oni tymi roztropnymi. Możemy więc powiedzieć, że tych, którzy należeli do Adwentystów Dnia Siódmego na początku tego ruchu, możemy uważać za tych roztropnych. Abyście jednak mogli być uważani za osobę roztropną, to co musicie mieć? Musicie mieć mądrość! Na podstawie Psalmu 111 i wiersza 10 Biblia mówi: „Początkiem mądrości jest bojaźń Pana…” Dlatego też, jeśli jesteście roztropnymi, to co musicie mieć? Musicie mieć bojaźń Bożą! Biblia mówi także w 3 rozdziale Przypowieści Salomona i wierszu 35: „Mądrzy dziedziczą chwałę…” To znaczy, że posiadają oni chwałę Bożą, to znaczy, że mają Jego charakter. Jeśli zatem jesteście roztropnymi, to powinniście mieć bojaźń Bożą i posiadać Boży charakter. W Księdze Kaznodziei Salomona w rozdziale 8 i wierszu 5 Biblia mówi (BT): „…serce mądre pamięta o czasie i sądzie”. Jeśli zatem jesteście roztropnymi, to powinniście mieć bojaźń Bożą, powinniście posiadać Bożą chwałę, Jego charakter i powinniście rozumieć czas i sąd Boży. Ci roztropni, ten ruch, ruch Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, oni zaczęli głosić jakiego rodzaju poselstwo? „I widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód…” (Obj. 14,6-7).

Gregory Peter

Istnieje dużo fałszywej nauki odnośnie świętości, której naucza się obecnie na świecie. Po jednej stronie są ci, którzy przeczą Boskiej mocy ku zbawieniu z grzechu. Po drugiej zaś znajdują się ci, którzy wystawiają swoją świętość przed ludźmi i chcą, abyśmy uwierzyli, że są bez grzechu. W pierwszej grupie nie znajdują się. jedynie niewierzący i sceptycy, ale członkowie kościoła, których pole widzenia nie ogarnia zwycięstwa nad grzechem, a którzy przyjmują pewien rodzaj kompromisu z nim. W drugiej grupie znajdują się tacy, którzy nie posiadają żadnego rzetelnego pojęcia o grzechu czy też świętości Boga. Ich duchowe pole widzenia jest tak zawężone, że nie są w stanie ujrzeć swych własnych wad i stąd wierzą, że są doskonali. Ich pojęcie religii jest tego rodzaju, że własne zrozumienie prawdy i sprawiedliwości ma przewagę nad tym, które objawione zostało w Słowie Bożym. Nie łatwo rozstrzygnąć, co jest większym błędem.

To, że Biblia wpaja świętość, nie podlega dyskusji.

„A sam Bóg pokoju niechaj was w zupełności poświęci, a cały duch wasz i dusza, i ciało niech będą zachowane bez nagany na przyjście Pana naszego, Jezusa Chrystusa.” 1 Tesal. 5:23 NP. „Dążcie do pokoju ze wszystkimi i do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana.” Hebr. 12:14 NP. „Taka jest bowiem wola Boża:. uświęcenie wasze.” 1 Tesal. 4:3 NP.

Greckie słowo hagios w jego różnych formach tłumaczono jako: uświęcić, święty, świętość, uświęcony, uświęcenie. To jest takie samo słowo, jakie użyto dla dwóch przedziałów świątyni i oznacza coś, co zostało odłączone Bogu. Uświęcona osoba to taka, która jest odłączona dla Boga, której całe życie jest Jemu przeznaczone.

Podobnie do niektórych chorób, grzech pozostawia człowieka w żałosnym stanie bez sił, w zwątpieniu i w przygnębieniu. Posiada on znikomą kontrolę nad swoim umysłem, jego wola zawodzi go i przy najlepszych intencjach nie jest w stanie uczynić tego, o czym wie, że jest słuszne. Czuje, że nie istnieje żadna nadzieja. Wie, że winą powinien obciążyć samego siebie i duszę ogarnia żal. Do jego cielesnych dolegliwości dołączone zostaje zadręczone sumienie. Wie, że zgrzeszył i jest winny. Czy nikt nie zlituje się nad nim?

Wówczas pojawia się ewangelia. Głoszona jest mu dobra nowina. Choćby jego grzechy były jako szkarłat, jako śnieg zbieleją; choćby były czerwone jako karmazyn, jako wełna białe będą. Wszystko jest przebaczone. Jest „wybawiony.” Cóż to za cudowne uwolnienie! Jego umysł jest spokojny. Sumienie nie dręczy go już dłużej. Przebaczono mu. Jego grzechy są wrzucone do głębin morskich. Jego serce tryska wysławianiem Boga za Jego miłosierdzie i dobroć nad nim.

Tak jak uszkodzony statek przyholowany do portu jest bezpieczny, ale nie sprawny, tak też człowiek jest „wybawiony,” ale nic uzdrowiony. Na statku potrzebne jest wykonanie remontu zanim uzna się go za zdatny do żeglugi, a człowiek również potrzebuje odbudowy zanim stanie się w pełni odnowiony. Ów proces odnowy nazwany jest uświęceniem i w swoim ukończonym wyniku obejmuje ciało, duszę oraz ducha. Gdy to dzieło jest dokończone, człowiek jest „święty,” zupełnie uświęcony i odnowiony na obraz Boży. Świat oczekuje właśnie na taką demonstrację tego, co ewangelia jest w stanie uczynić dla człowieka.

Zarówno proces, jak i dokończone dzieło, są w Biblii nazwane uświęceniem. Z tej przyczyny „bracia” nazwani są świętymi i uświęconymi, chociaż nie osiągnęli doskonałości. Patrz I Korynt. 1:2; 2 Korynt. 1:1; Hebr: 3:1. Rzut oka na rozdziały Listów do Koryntian prędko przekona każdego, że wspomniani tam święci posiadali swoje wady. Pomimo tego powiedziane jest, że byli poświęconymi i powołanymi świętymi [1 Korynt. 1:2]. Uzasadnienie tego jest takie, że zupełne uświęcenie nie jest dziełem jednego dnia czy też roku, lecz całego życia.

Uświęcenie rozpoczyna się w chwili nawrócenia człowieka i kontynuowane jest poprzez życie. Każde zwycięstwo przyśpiesza ten proces. Mało jest chrześcijan, którzy nie osiągnęli panowania nad jakimś grzechem, który przedtem bardzo ich trapił i opanował. Wiele osób, które były niewolnikami nałogu palenia tytoniu, odniosło zwycięstwo nad tym nałogiem i raduje się z niego. Tytoń przestał być pokusą. Nie pociąga już ich. Mają zwycięstwo. W tym punkcie są uświęceni. Tak, jak byli zwycięscy nad jednym grzechem tak też muszą stać się zwycięzcami nad każdym grzechem. Gdy to dzieło jest ukończone, kiedy zdobędą zwycięstwo nad pychą, wyniosłością, miłością świata – nad wszelkim złem – są. gotowi na przeniesienie do nieba. Zły przyszedł do nich i me znalazł nic. Szatan nie ma dla nich już żadnych pokus. Oni przezwyciężyli je wszystkie. Są bez zmazy przed stolicą Bożą. Chrystus umieszcza na nich swoją pieczęć. Są bezpieczni i zdrowi. Bóg ukończył w nich Swoje dzieło. Demonstracja tego, co Bóg Jest w stanie dokonać z człowieczeństwem jest uzupełniona.

Tak będzie z ostatnim pokoleniem ludzi żyjących na ziemi. Przez nich Bóg udzieli końcowej demonstracji tego, co jest w stanie uczynić z ludzkością. Posłuży się najsłabszymi ze słabych; tymi. którzy dźwigają grzechy swoich przodków i ukaże w nich moc Bożą. Będą poddani każdej pokusie, ale nie ulegną. Dowiodą, że możliwe jest to, aby żyć bez grzechu – co będzie demonstracją, której oczekuje świat, a którą przygotowywał Bóg. Dla wszystkich jawne stanie się to, że ewangelia może zbawić doskonale. Słowa Boże zostaną uznane za prawdziwe…

W całej historii świata Bóg posiadał Swoich wiernych. Ci znosili utrapienie i wielki ucisk. Lecz nawet w obliczu ciosów szatana, jak pisze apostoł Paweł, przez wiarę „czynili sprawiedliwość.” „Byli kamionowani piłą przecierani, kuszeni, mieczem zabijani, chodzili w owczych i kozich skórach; byli w niedostatku. w ucisku, w niewczasach; (których nie był świat godzien;) tułali się po pustyniach, i po górach, i jaskiniach, i jamach ziemi.” Hebr. 11:33.37-38 BG

Jako dodatek do tej plejady wiernych świadków, z których wielu było męczennikami za wiarę, Bóg będzie posiadał w ostatnich dniach resztę, „maluczkie stadko,” w którym i przez które urządzi przed wszechświatem manifestację Swojej miłości, Swojej mocy i Swojej sprawiedliwości, która w ukazaniu tego, co Bóg jest w stanie uczynić w człowieku będzie najbardziej majestatyczną oraz rozstrzygającą demonstracją ze wszystkich wieków jeśli nie weźmiemy pod uwagę pobożnego życia Chrystusa na ziemi i Jego doskonałej ofiary.

To właśnie w ostatnim pokoleniu ludzi żyjących na ziemi moc Boża ku uświęceniu zostanie w pełni objawiona. Manifestacja tej mocy jest Bożą obroną, gdyż oczyści Go z jakichkolwiek oraz wszelkich zarzutów, które szatan wysunął przeciwko Niemu. W ostatnim pokoleniu Bóg będzie obroniony a szatan pokonany. To być może wymaga dodatkowego rozszerzenia.

„I stała się bitwa w niebie. Michał i Aniołowie Jego potykali się z smokiem, smok się też potykał i aniołowie jego.” Obj. 12: 7 BG. Wynik mógł być przewidziany. Szatan i aniołowie jego „nie przemogli, ani miejsce ich dalej znalezione jest na niebie. I zrzucony jest smok wielki, wąż on starodawny, którego zowią dyjabłem i szatanem, który zwodzi wszystek okrąg świata; zrzucony jest na ziemię, i aniołowie jego z nim są zrzuceni. ” Wiersze 8-9

Chociaż pokonany, szatan nie został zniszczony. Swoim buntem oświadczył on, że rządy Boże zawiodły i przez ustawienie własnego tronu przypisywał sobie większą mądrość i sprawiedliwość od Boga. Te pretensje są właściwe buntowi i ustanowieniu innych rządów. Bóg nie mógł sobie pozwolić na to. aby dać szatanowi sposobność do zademonstrowania jego teorii. Aby usunąć wszelką wątpliwość z umysłów aniołów – a później ludzi – musi pozwolić szatanowi na kontynuowanie jego dzieła. Tak więc szatanowi zezwolono, aby żył i ustanowił swoje rządy. Przez 6000 lat będzie robić demonstrację tego, co uczyni mając ku temu sposobność…

Proroctwo Ezechiela 28:12 zawiera ciekawą wypowiedź dotyczącą Lucyfera: „Ty, co pieczętujesz sumy, pełen mądrości i doskonałej piękności.” Znaczenie wyrażenia: „Ty, co pieczętujesz sumy,” nie jest całkowicie zrozumiałe. Jego treść daje się w różny sposób wytłumaczyć. Oczywistym wydaje się jednakże to, że celem jest ukazanie zaszczytnej pozycji i wysokiego przywileju, które posiadał szatan zanim upadł. Był on pewnego rodzaju premierem kustoszem pieczęci.

Tak, jak dokument lub prawo rządu ziemskiego musi posiadać dołączoną do niego pieczęć aby uzyskać ważność tak też w rządzie Bożym używana jest pieczęć. Jak okazuje się ,,Bóg wyznaczył aniołom pracę tak samo Jak człowiekowi. Jeden anioł jest odpowiedzialny za ogień (Obj. 14:18), inny za wody (Obj. 16:5), a jeszcze inny za „pieczęć Boga żywego.” (Obj. 7:2). Mimo, że tak jak już stwierdzono, treść wiersza 12 z rozdziału 28 proroctwa Ezechiela nie jest całkowicie zrozumiała, niektórzy czują się usprawiedliwieni tłumacząc go: „Ty, który, dołączasz pieczęć do zarządzenia.” Jeśli to stanowisko jest do utrzymania, jeśli Lucyfer był premierem i kustoszem pieczęci, to udziela on dodatkowy powód, dla którego szatan zapragnął zastąpić pieczęć Bożą własnym piętnem, gdy opuścił swoje pierwsze mieszkanie.

To, że szatan był bardzo aktywny przeciw prawu jest oczywiste. Jeśli bowiem prawo Boże jest odpisem Bożego
charakteru i jeśli ten charakter stanowi przeciwieństwo charakteru szatana, to wówczas szatan zostaje przez nie potępiony. Chrystus i prawo stanowią jedność. Chrystus jest Tym. który według niego żył-prawem, które było ciałem. Z tej przyczyny Jego życie jest potępieniem. Szatan walcząc przeciw Chrystusowi walczył także przeciw prawu. Nienawidząc prawa nienawidził również Chrystusa. Chrystus i prawo stanowią nierozłączność…

Zanim Chrystus umarł na krzyżu zademonstrował Swoim życiem możliwość zachowywania prawa. Szatanowi nie udało się sprowadzić Go do grzechu. Być może wcale nie oczekiwał, że byłby w stanie tego dokonać. Lecz jeśli potrafiłby skłonić Chrystusa do użycia Boskiej mocy, aby ratował samego Siebie, to wówczas wiele by osiągnął. Gdyby Chrystus tak postąpił, szatan mógłby twierdzić, iż to unieważniło demonstrację, którą Bóg zamierzał uczynić, a mianowicie tę, że jest możliwym, aby człowiek zachowywał prawo. Szatan został pokonany, jednak aż do samego końca podejmował na nowo te same taktyki. Judasz miał nadzieję, że Chrystus uwolni się używając Boskiej mocy by ratować samego Siebie. Wisząc na krzyżu Chrystus był wyśmiewany: „Innych ratował, a samego Siebie ratować nie może.” Lecz Chrystus nie zachwiał się. Mógł ratować Siebie, ale nic uczynił tego. Szatan został wprowadzony w zakłopotanie. Nie potrafił tego zrozumieć. Wiedział jednak, że jego wyrok został zapieczętowany gdy Chrystus umarł w obliczu jego niemożności nakłonienia Go do grzechu. Przez Swoją śmierć Chrystus był zwycięzcą.

Lecz szatan nie poddał się. Nic osiągnął zwycięstwa w swojej walce z Chrystusem, ale wciąż jeszcze mógłby je zdobyć nad człowiekiem. Dlatego „odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa.” Obj. 12: 17 BT. Gdyby był w stanie ich pokonać, nie mógłby być zwyciężony.

Powiedzmy to z czcią: Bóg musi stanąć w obliczu rzuconego przez szatana wezwania. Nie jest to Bożym planem, lub częścią Jego zamiaru, aby poddawać ludzi próbom, które jedynie niewielu wybranych jest w stanie przetrwać. W ogrodzie Eden Bóg poddał Adama i Ewę najlżejszej próbie, jaką można sobie wyobrazić. Nikt nie może powiedzieć, że nasi pierwsi rodzice upadli ponieważ próba ta była dla nich zbyt ciężka. To, że upadli, nie było spowodowane zbyt ciężką próbą czy też tym, że nie byli zaopatrzeni w siłę, aby stawić opór. Pokusa nie była dopuszczana do nich ustawicznie. Szatanowi nie zezwolono molestować ich wszędzie. Dostęp do nich miał tylko w jednym miejscu, a mianowicie przy drzewie wiadomości dobrego i złego. Oni wiedzieli o tym miejscu. Mogli pozostawać z dala od niego, gdyby tego chcieli. Szatan nie mógł wszędzie za nimi chodzić. Jeśli poszli tam, gdzie on znajdował się, to uczynili tak z własnej woli. Lecz nawet idąc tam, aby obejrzeć to drzewo, nie potrzebowali pozostawać. Mogli odejść. Nawet jeśli szatan oferował im owoc, nie potrzebowali po niego sięgać. Oni jednak sięgnęli i jedli. Jedli dlatego, że chcieli, a nie dlatego, że musieli. Zgrzeszyli rozmyślnie. Nie było żadnego usprawiedliwienia. Bóg nie mógł ustalić łatwiejszej próby.

Gdy Bóg nakazuje ludziom zachowywanie Swojego prawa, nie odpowiada to Jego zamiarowi, aby mieć jedynie kilku ludzi, którzy je zachowują – akurat tylu, aby pokazać, że można tego dokonać. Nie jest to zgodne z zasadą charakteru Bożego, aby wybierać wybitnych ludzi o silnej woli oraz znakomitym wykształceniu i demonstrować przez nich to, czego jest w stanie dokonać. Bardziej zgodne z Jego planem jest stawianie takich żądań, w obliczu których nawet najsłabsi nie potrzebują odnosić porażki, aby nikt nigdy nie mógł powiedzieć, że Bóg wymaga tego, co może być dokonane jedynie przez niewielu. To właśnie z tej przyczyny Bóg zachował Swoją największą demonstrację na ostatnie pokolenie. Ono bowiem dźwiga skutki nagromadzonych grzechów. O ile ktokolwiek miałby być słaby, to właśnie oni. O ile ktokolwiek miałby cierpieć na skutek odziedziczonych skłonności. to właśnie oni. O ile ktokolwiek miałby mieć usprawiedliwienie z powodu jakichkolwiek słabości, to właśnie oni. Jeśli zatem ci są w stanie zachowywać przykazania, to wówczas nie ma żadnego wytłumaczenia dla kogokolwiek z żyjących w którymkolwiek innym pokoleniu, że tak również nie czynił.

Na tym nie dosyć. W Swojej demonstracji Bóg chce nie tylko ukazać że zwykli ludzie ostatniego pokolenia mogą pomyślnie przejść przez próbę, na jaką wystawił Adama i Ewę, lecz są w stanie przetrwać doświadczenie, które jest o wiele cięższe od przypadającego w udziale ogółowi. Będzie to próba porównywalna z tą, przez którą przeszedł Job, a zbliżoną do tej. której poddany był Mistrz. Ta próba doświadczy ich do ostatnich granic.

„O cierpliwości Ijobowej słyszeliście, i koniec Pański widzieliście. iż wielce miłosierny jest Pan i litościwy.” Jak. 5:11 BG. Job przeszedł przez doświadczenia. które powtórzone zostaną w życiu wybranych ostatniego pokolenia. Dobrze byłoby wziąć je pod rozwagę.

Ale „zdarzyło się pewnego dnia. że przybyli synowie Boży, aby się stawić przed Panem, a wśród nich przybył też i szatan., Wiersz 6 NP. Utrwalona jest rozmowa Pana z szatanem, która dotyczyła Joba. Pan stwierdził, że był on dobrym człowiekiem, czemu szatan nie zaprzeczał. lecz przekonywał, iż Job był bogobojny tylko dlatego, że opłacało mu się, aby takim być. Stwierdził, że jeśli Bóg odbierze Swoją łaskę. Job będzie Mu złorzeczył. Owo stwierdzenie posiadało formę wyzwania i Bóg je przyjął. Szatanowi dano zezwolenie, aby zabrał mienie Joba i poza tym sprawił mu smutek, ale nie dotykał Jego samego. Szatan natychmiast przystąpił do wykonania tego, na co mu zezwolono. Całe mienie Joba zostało zmiecione a jego dzieci zabite.

Gdy to stało się, „Job powstał, rozdarł szaty i ogolił głowę; potem padł na ziemię i oddał pokłon, i rzekł: Nagi wyszedłem z łona matki mojej i nagi stąd odejdę. Pan dał, Pan wziął, niech będzie imię Pańskie błogosławione. W tym wszystkim nie zgrzeszył Job i nie wypowiedział nic niestosownego przeciwko Panu.” Job 1:20-22

Szatan został pokonany, niemniej jednak szykuje inny zamach. Przy następnym spotkaniu z Panem, nie przyznając się do porażki występuje z pretensją, że nie zezwolono mu dotknąć Joba. Twierdził, że gdyby mu na to pozwolono, Job popełniłby grzech. To stwierdzenie było ponownie wyzwaniem i Bóg je przyjął. Dano mu zezwolenie, aby dręczył Joba, ale nie zabierał jego życia. Szatan natychmiast wyruszył do dzieła.

Szatan uczynił Jobowi wszystko, co potrafił. Mimo tego on pozostawał niewzruszony. Jego żona doradziła mu, aby zrezygnował, lecz on nie zachwiał się. Pozostał nieugięty w dotkliwym cierpieniu fizycznym oraz udręce duchowej. Jeszcze raz napisano. że Job wytrzymał próbę. „W tym wszystkim nic zgrzeszył Job swymi usty.” Job 2:10. Szatan został pokonany i nie ukazując się już w tej księdze.

W następnych rozdziałach Księgi Joba udzielono nam małego wglądu w walkę, która toczyła się w umyśle Joba. Był wielce zakłopotany. Dlaczego nadarzyło mu się to całe nieszczęście? Nie był świadom żadnego grzechu, a zatem dlaczego Bóg miałby obarczać go nieszczęściem? Oczywiście nie wiedział o wyzwaniu szatana. Nie wiedział również o tym, że Bóg polegał na nim w kryzysie, który przechodził. Wszystkim co wiedział było to, że spadło na niego nieszczęście jak grom z jasnego nieba, aż został bez rodziny i mienia z odrażając chorobą, która o mało nie przygniotła go. Nie rozumiał tego, lecz zachował swoją prawość i wiarę w Boga. Bóg wiedział, że tak postąpi, natomiast szatan powiedział, że będzie inaczej. Bóg odniósł zwycięstwo w rzuconym wyzwaniu.

Mówiąc po ludzku Job nie zasłużył na cięgi, które na niego przyszły. Sam Bóg oświadczył, że były one bez przyczyny. „Ty Mnie podburzyłeś, abym go bez przyczyny zgubił.” Job 2:3. Całe doświadczenie można zatem usprawiedliwić jedynie przez rozważenie go jako szczególny test uczyniony w szczególnym celu. Bóg chciał doprowadzić do zamilknięcia zarzut szatana, że Job służył Mu jedynie dla zysku. Chciał zademonstrować, że istniał przynajmniej jeden człowiek, nad którym szatan nie był w stanie panować. Job cierpiał wskutek tego, lecz chyba nie było innego wyjścia. Później dana była mu nagroda.

Przypadek Joba zapisany został celowo. Uznając jego autentyczność wierzymy, że tkwi w nim również głębsza treść. Lud Boży w ostatnich dniach przejdzie przez próbę podobną do Jobowej. Będzie doświadczony tak jak on; każda ziemska podpora zostanie usunięta; szatanowi dane będzie zezwolenie, aby ich dręczył. W dodatku do tego Duch Boży będzie usunięty z ziemi a ochrona świeckich rządów usunięta. Lud Boży będzie pozostawiony sam do walki z mocami ciemności. Będą zakłopotani tak jak Job, lecz podobnie do niego zachowają swoją prawość.

W ostatnim pokoleniu Bóg będzie obroniony. W resztce szatan napotka na swoją porażkę. Zarzut, że prawo nie może być zachowywane. spotka się z odpowiedzią i zostanie zupełnie odparty. Bóg ukaże nie tylko jednego lub dwóch zachowujących Jego przykazania, ale całą grupę, przedstawioną jako 144 000. Oni będą w pełni odzwierciedlać obraz Boży. Odeprą zarzut szatana skierowany przeciw rządom nieba…

Stąd, aby na zawsze sprowadzić oskarżenia szatana do milczenia. Aby zaświadczyć, że Jego lud służy Mu z wierności i prawości, bez względu na nagrodę, aby oczyścić Swoje własne imię i charakter z zarzutów niesprawiedliwości i despotyzmu oraz pokazać aniołom i ludziom, że Jego prawo może być zachowywane przez najsłabszych z ludzi w najbardziej zniechęcających i niepomyślnych okolicznościach. Bóg zezwala szatanowi, aby w ostatnim pokoleniu doświadczał Jego lud do ostatnich granic. Będzie on napotykał na groźby, tortury i prześladowania. Przy wydaniu dekretu, aby oddano pokłon bestii oraz jej obrazowi, będzie stał twarzą w twarz ze śmiercią. Patrz: Obj. 13:1. Lecz nie ulegną. Będą gotowi, aby umrzeć zamiast popełnić grzech.

Bóg usunie z ziemi Swojego Ducha. Szatan będzie posiadał większą miarę władzy, niż kiedykolwiek wcześniej. Prawdą jest, że nie będzie mógł mordować ludu Bożego – jednak to wydaje się być jedynym ograniczeniem. Skorzysta z każdego zezwolenia, gdyż wie jaka jest stawka – teraz albo nigdy.

Aby demonstracja była doskonała, Bóg uczyni – jeszcze ,jedną rzecz – zakryje Siebie. Świątynia w niebie będzie zamknięta. Święci będą wołać do Boga dzień i noc o wyswobodzenie, leci On będzie robił wrażenie, że nie słyszy. Wybrani Boży przejdą przez Getsemane. Skosztują nieco z doświadczenia tych trzech chrystusowych godzin na krzyżu. Z pozoru będą musieli toczyć swoją walkę sami. Będą musieli żyć przed obliczem świętego Boga bez pośrednika.

Lecz chociaż Chrystus zakończył Swoje pośrednictwo, święci stale jeszcze będą przedmiotem Bożej miłości oraz troski. Czuwać będą nad nimi święci aniołowie. Bóg zaopatrzy ich w ochronę przed wrogami, dostarczy im żywności, osłoni przed zagładą i zapewni łaskę oraz siłę, aby żyli w świętości. Patrz: Psalm 91. Mimo tego stale jeszcze będą na świecie, w dalszym ciągu kuszeni, uciśnieni i dręczeni.

Czy wytrzymają próbę? Z ludzkiego punktu widzenia wydaje ,że to niemożliwe. Gdyby tylko Bóg przybył im z pomocą, wszystko byłoby dobrze. Są zdecydowani, aby stawić złemu opór. Jeśli zajdzie potrzeba, oddadzą życie, ale nie popełnią grzechu. Szatan nie posiada żadnej mocy – i nigdy nie posiadał – aby zmusić kogokolwiek do popełnienia go. Może kusić, może nęcić, może grozić, lecz nie jest w stanie zmusić. I oto Bóg demonstruje przez najsłabszych ze słabych, że nie ma – i nigdy nie było – usprawiedliwienia dla grzeszenia. Skoro ludzie w ostatnim pokoleniu mogą z powodzeniem odeprzeć atak szatana; skoro są w stanie to uczynić stojąc w obliczu wszystkich przeciwności oraz zamkniętej świątyni, jakież jest usprawiedliwienie dla trwania w grzechu przez ludzi.

Będzie mógł kusić, nękać i grozić. Zrobi co tylko może, lecz odniesie porażkę. Nie będzie w stanie zmusić ich do popełnienia grzechu. Wytrzymają próbę i Bóg umieści na nich Swoją pieczęć.

Dzięki ostatniemu pokoleniu świętych Bóg zostanie ostatecznie obroniony. Poprzez nich pokona szatana i wygra Swoją sprawę. Oni tworzą istotną część Jego planu. Przejdą przez straszliwe walki. Będą walczyć z niewidzialnymi mocami na wysokościach. Lecz zaufali Najwyższemu i nie będą zawstydzeni. Cierpieli głód i pragnienie, ale „nie będą już łaknąć ani pragnąć, i nie padnie na nich słońce ani żaden upał, ponieważ Baranek, który jest pośród tronu, będzie ich pasł i prowadził do źródeł żywych wód; i otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu.” Obj. 7:16-17 NP

„Naśladują Baranka, gdziekolwiek idzie.” Obj. 14:4. Gdy wreszcie drzwi świątyni otworzą się na oścież, zabrzmi głos: „Jedynie 144 000 wejdą do tego miejsca.” EW 19. Oni naśladowali Baranka wiarą już tutaj. Weszli z Nim do miejsca świętego i naśladowali Go aż do miejsca Najświętszego. W przyszłości jedynie ci, którzy tak naśladowali Go tutaj, będą naśladowali Go również tam. Będą królami i kapłanami. Będą naśladowali Go do miejsca Najświętszego, gdzie wejść może tylko najwyższy kapłan. Będą przebywali przed odsłoniętym obliczem Bożym. Będą naśladowali Go „dokądkolwiek idzie.” Nie tylko będą „przed tronem Bożym” oraz „służyć Mu we dnie i w nocy w świątyni Jego,” ale również zasiadać z Nim na Jego tronie, jak i On zwyciężył i zasiadł wraz z Ojcem Swoim na Jego tronie. Obj. 7:15 NP; 3:21 NP; kursywa dodana we wszystkich cytatach przez autora.

Sprawą o największym znaczeniu we wszechświecie nie jest jakby się zdawało – zbawienie ludzi. Najważniejszą rzeczą jest oczyszczenie imienia Bożego z fałszywych zarzutów wysuniętych przez szatana. Walka zbliża się do zakończenia. Bóg przygotowuje Swój lud na ostatni wielki bój a szatan szykuje się również. Przed nami znajduje się jego zakończenie, które rozstrzygnięte zostanie życiem ludu Bożego. Bóg polega na nas tak, jak polegał na Jobie. Czy pokłada Swoje zaufanie właściwie?…

Oby kościół Boży docenił dany mu wysoki przywilej! „Wyście świadkowie Moi, mówi Pan.” Izaj. 43:10. Nie może być „nikogo między wami z obcych bogów; i wyście Mi tego świadkami, mówi Pan, żem Ja Bóg.” Izaj. 43:12. Obyśmy naprawdę byli świadkami świadczącymi o tym, co Bóg dla nas uczynił!

To wszystko jest ściśle połączone z dziełem dnia pojednania. Po wyznaniu swoich grzechów lud izraelski był w tym dniu zupełnie oczyszczony. Uprzednio przebaczono im, a teraz grzech został od nich odłączony. Byli święci i nienaganni. Obóz Izraela był czysty.

Obecnie żyjemy w czasie odpowiadającym symbolowi dnia oczyszczenia świątyni. Każdy grzech musi być wyznany i wiarą skierowany przed sąd zanim zostanie na nim rozważony. Tak jak najwyższy kapłan wchodzi do miejsca Najświętszego, tak też lud Boży ma obecnie stanąć twarzą w twarz z Bogiem. Muszą wiedzieć że każdy grzech został wyznany, że nie pozostaje żadna plama zła. Oczyszczenie świątyni w niebie jest zależne od oczyszczenia ludu Bożego na ziemi. Jak ważne jest więc to, aby byli święci i nienaganni! Każdy grzech musi być w nich wypalony, ażeby mogli stać przed obliczem świętego Boga i żyć z pożerającym ogniem. „Słuchajcie, którzyście daleko, com uczynił, a bliscy poznajcie moc Moją. Zlękli się na Syonie grzesznicy, strach zdjął obłudników mówiących: Któż z nas ostać się może przed ogniem pożerającym? Któż z nas ostać się może przed płomieniem wiecznym? Ten, który chodzi w sprawiedliwości, a mówi, co jest prawego; który się zyskiem niesprawiedliwym brzydzi; który otrząsa ręce swe, aby darów nie brał; który zatula uszy swe, aby nie słuchał o rozlaniu krwi, i zamruża oczy swoje, aby nie patrzył na złe: Ten na wysokościach mieszkać będzie zamki na skałach będą ucieczką jego; chleb jego dany mu będzie, wody jego nie ustaną.” Izaj. 33: 13-16 ”

The Sanctuary Service”, str. 299-321
ANDREASEN M. L.
Autor książki „The Sanctuary Service” (1876-1962) był administratorem oraz wychowawcą. Uczył w seminarium Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego (1938-1949) oraz służył jako Field Secretaty of the General Conference (1941-1950).

01. Widziałem piękne rzeczy

02. Od Jerozolimy do Witte…

03. Krew i światło

04. W miejscu najświętszym

05. Stany Zjednoczone w proroctwie

06. Pochodzenie i dzieje zła

07. Dwuminutowe ostrzeżenie

08. Wyzwolenie

1. Tam gdzie zaczyna się jutro

2. Wszystko ma swój początek

3. Gdy płyną łzy

4. Gdy potęgą jest słabość

5. Największa z trzech

6. Gdy oczy będą widzieć

7. Poza zasięgiem cienia

8. Sól w oku

9.  Droga przez pustynię

10. Antychryst

11. Nowy Porządek Świata

12. Drzewo Życia

Apokalipsa- Oblubienica, Bestia i Babilon from Janek on Vimeo.

„Boć jeszcze bardzo, bardzo maluczko, a oto ten, który ma przyjść, przyjdzie, a nie omieszka”. (Hebr. 10;37)

Żyjemy w czasie końca. Szybkie spełnianie się znaków czasu świadczy o tym, że powtórne przyjście Chrystusa jest bliskie, jest tuż przed drzwiami. Poważne i pełne znaczenia są dni, w których żyjemy. Stopniowo, niezawodnie opuszcza Duch Boży ziemię, Plagi i wyroki, już spadają na tych, co wzgardzili łaską Bożą. Katastrofy na lądzie i morzu, niepewna sytuacja społeczeństw, wieści o wojnach – zwiastują klęskę. Zapowiadają one nadciąganie wydarzeń o największej wadze.

Narzędzia zła łączą swe siły i wzmacniają swe siły. Gromadzą je na czas ostatniego wielkiego boju. Wielkie przeobrażenia nastąpią wkrótce w naszym świecie, a wydarzenia końcowe będą gwałtowne niespodziewane i szybko będą przemijać.

Stan rzeczy w świecie wskazuje, że czasy udręki są tuż przed nami. Codzienna prasa jest pełna doniesień o straszliwych konfliktach i to w najbliższej przyszłości. Zuchwałe napady rabunkowe są zjawiskiem częstym. Strajki są na porządku dziennym. Złodziejstwa i morderstwa popełniane są wszędzie. Opętani złym. duchem ludzie odbierają życie mężczyznom, kobietom i dzieciom. Są oślepieni niegodziwością, wszelkiego rodzaju zło bierze górę.
Nieprzyjacielowi udało się przeinaczyć sprawiedliwość i napełnić serca ludzi pragnieniem egoistycznego zysku. „Tak, że się sąd opak obrócił, a sprawiedliwość z daleka stoi; bo na ulicy prawda szwankowała, a prawość przejścia nie ma”. (Izaj. 59;14)

W wielkich miastach tysiące ludzi żyje w ubóstwie i nędzy, prawie bez środków do życia: gnieżdżą się w norach nie mają się w co ubrać, gdy jednocześnie w tych samych miastach znajdują się tacy, którzy posiadają więcej, niż serce może sobie życzyć; żyją w luksusach, wydają pieniądze na bogate umeblowanie mieszkania, na stroje i ozdoby, na biżuterię, albo – co jeszcze gorszą jest rzeczą – na zaspokojenie zmysłowych namiętności, na trunki, tytoń i inne rzeczy niszczące władzę umysłu, naruszające jego równowagę i poniżające duszę. Podczas gdy krzyki głodującej ludzkości docierają do Boga, inni uciskiem i zdzierstwem gromadzą kolosalne bogactwa.

Będąc pewnego razu w Nowym Jorku, obudzono mnie w nocy, żebym patrzyła, jakie wielkie budynki piętro za piętrem wznosi się wysoko ku niebu. Budynki te mają być ogniotrwałe; wzniesiono je, aby oddały chwałę ich właścicielom i budowniczym. Wznosiły się coraz wyżej i wyżej, na ich budowę zużyto najdroższy materiał. Właściciele tych wspaniałych gmachów nie pytali: „Jak możemy najlepiej oddać chwałę Bogu”? Myśli ich nie sięgały tak wysoko. O Panu nie myśleli.

Pomyślałam: ach, gdyby ci, którzy wykosztowali się na te budynki, mogli zobaczyć swe postępowanie takim, jakim Bóg je widzi! Wznoszą wspaniałe budowle, ale jakże nierozumne i chybione są ich plany w oczach Władzy wszechświata! Nie myślą o tym, by z całego serca i ze wszystkich sił umysłu sławić Boga. Stracili pojęcie o tym, co jest pierwszym i najważniejszym obowiązkiem człowieka…

Gdy te imponujące wieżowce wzniesiono, właściciele ich triumfowali, chwaląc siebie w swej pysze, że dość mają pieniędzy, by móc zaspokoić, wszystkie swoje pragnienia, a zwłaszcza swoje własne „ja” i tym wzbudzić zazdrość bliźnich. Wiele w ten sposób wydanych pieniędzy pochodziło ze zdzierstwa, z wyzysku biedaków. Zapomnieli, że w niebie prowadzi się sprawozdanie z każdego przedsięwzięcia, interesu, że notuje się każdy nieuczciwy postępek, każde popełnione oszustwo. Idzie czas, w którym ludzka obłuda, ludzkie oszustwo i przywłaszczenia osiągną granicę, której przekroczyć Bóg nie pozwoli. Dowiedzą się, że cierpliwość Pana kiedyś się skończy.

Następny obraz, jaki przesunął się przed moimi oczyma, to był alarm pożarowy. Ludzie spoglądali na wysokie i – zdawałoby się – bezpieczne od ognia budowle, mówiąc: „Te są całkowicie bezpieczne”. A jednak zostały strawione przez ogień, jak gdyby były ze słomy. Maszyny przeciwpożarowe i gaśnice nie były w stanie powstrzymać zniszczenia. Strażacy nie zdążyli uruchomić urządzeń gaśniczych.

Pokazano mi, że gdy nadejdzie czas Pański, a w sercach ludzi pysznych i żądnych sławy, nie nastąpiła do tego czasu żadna zmiana, to ludzie ci przekonają się, że ręka mocna, zdolna zachować, jest wystarczająco silna, aby móc zniszczyć. Żaden materiał jakiego używa się dzisiaj do wznoszenia budynków, nie zdoła oprzeć się zniszczeniu, kiedy nadejdzie przez Boga przewidziany czas zapłaty dla ludzi za wzgardzenie Jego Zakonem, za ich samolubne ambicje.

Niewielu jest ludzi, nawet wśród osób wykształconych, wychowawców i mężów stanu, którzyby rozumieli przyczyny tłumaczące obecny stan społeczeństwa. Żaden z władców, ani z tych co rządzą, nie mogą rozwiązać problemu zepsucia moralnego, nędzy i narastania przestępczości. Na próżno starają się przedsięwzięcia handlowe stawiać na pewniejszych podstawach. Gdyby ludzie baczniejszą uwagę zwrócili na Słowo Boże i jego nauki, to by znaleźli odpowiedź na dręczące ich pytanie.

Pismo Święte opisuje warunki, w jakich świat się tuż przed powtórnym przyjściem Chrystusa znajdzie. O ludziach, którzy drogą rabunku i wyzysku zgromadzili zdumiewająco wielkie bogactwa, napisano: „Złoto wasze i srebro pordzewiało, a rdza ich będzie na świadectwo przeciwko wam, i pożre ciała wasze jako ogień; zgromadziliście skarb na ostatnie dni. Oto zapłata robotników, którzy żeli krainy wasze, od was zatrzymana woła, a wołania żeńców weszły do uszów Pana zastępów. Żyliście w rozkoszach, aa ziemi i bajaliście: wytuczyliście serca wasze, jako na dzień zabijania ofiar. Potępiliście, zamordowaliście sprawiedliwego, a nie sprzeciwia się wam”. (Jakub 5;3-6)

Ale któż czyta przestrogi udzielane przez szybko spełniające się znaki czasów? Jakie wrażenie wywierają one na ludzi tego świata? Jaka zmiana daje się zauważyć w ich postępowaniu? Nie większa od tej, jaka była widoczna w postępowaniu mieszkańców ziemi w czasach Noego. Pochłonięci interesami i przyjemnościami ludzie przedpotopowi nie zwracali uwagi na ostrzeżenia: ” aż nastał potop i pochłonął wszystkich”. (Mat. 24;39)
Niebo zsyłało ludziom przestrogi, ale ludzie nie chcieli słuchać. I świat dzisiejszy, nie bacząc na ostrzegawczy głos Boga zdąża ku wiecznej zgubie.

Świat opanowany jest duchem wojen. Proroctwo z jedenastego rozdziału księgi Daniela prawie że znalazło ostateczne spełnienie. Wkrótce nadejdzie straszliwy czas ucisku, o jakim jest mowa w tym proroctwie. „Oto Pan obnaży ziemię i spustoszy ją, i przemieni oblicze jej, a rozproszy obywateli jej… albowiem przestąpili prawa, odmienili ustawy, wzruszyli przymierze wieczne. Dlatego przekleństwo pożre ziemię, a zniszczeją obywatele jej… Ustanie wesele bębnów, ustanie wykrzykanie weselących się, ucichnie wesele cytry”. (Iz. 24;1-8)

„Ach, biada na ten dzień! bo bliski jest dzień Pański, a przychodzi jako spustoszenie od Wszechmocnego.., Pogniły ziarna pod skibami swemi, spustoszone są gumna, zburzone są spichlerze; bo wyschło zboże, Czemu wzdycha bydło? błąkają się stada wołów, że nie mają pastwisk, nawet i trzody owiec wyginęły”. „Winny krzew usechł, a figowe drzewo uwiędło; drzewo granatowe i palma, i jabłoń, i wszystkie drzewa polne poschły, i wesele zginęło od synów ludzkich”. (Joel 1;15-18.12)

„Trwoży się we mnie serce moje, nie zamilczę; bo głos trąby słyszysz, duszo moja! i okrzyk wojenny. Porażka za porażką ogłasza się, spustoszona będzie zaiste wszystka ziemia”. „Spojrzeli na ziemię, a oto jest niepozorna i próżna; jeżeli na niebo, nie masz na niem światłości. Spojrzeli na góry, a oto się trzęsą i wszystkie pagórki chwieją się. Spojrzeli, a oto nie masz człowieka, i wszystkie ptactwo niebieskie odleciało. Spojrzeli, a oto pole urodzajne jest pustynią, a wszystkie miasta jego zburzone są”. (Jer. 4;19.20.23-26)

„Biada! bo wielki jest ten dzień, tak, że mu nie było podobnego; ale jakiżkolwiek jest czas utrapienia Jakóbowego, przecie z niego wybawiony będzie”. (Jer. 30;7)

Nie wszyscy ludzie na tym świecie zajęli pozycję po stronie wroga – przeciwnej Bogu. Nie wszyscy okazali się Bogu niewierni. Nie wszyscy stali się Mu nieposłuszni. Jest jeszcze niewielu zacnych, którzy pozostali wierni Bogu, wszak Jan pisze: „Tuć jest cierpliwość świętych, tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową”. (Obj. 14;2)
Wkrótce rozgorzeje ostatnia walka między tymi, którzy służą Bogu, a tymi, którzy Mu nie służą. Wkrótce wszystko, co może być poruszone runie; wszystko co niewzruszone, to pozostanie.

Szatan jest pilnym czytelnikiem Biblii. Wie, że czas jego jest krotki i pod tym względem stara się przeciwdziałać Dziełu Pana na ziemi. Jest rzeczą niemożliwą wyobrazić sobie doświadczeń ludu Bożego, który przeżyje na ziemi czas. gdy chwała niebios spotka się z powtórzeniem prześladowań z przeszłości; Będą oni chodzić w świetle bijącym od tronu Bożego. Aniołowie Boży będą utrzymywać ustawiczną łączność między niebem a ziemią. Szatan natomiast, otoczony złymi aniołami, będzie twierdził, że jest Bogiem, i czynić będzie rozmaitego rodzaju dziwa i cuda, żeby zwieść, jeżeli się da i gdzie to będzie możliwe, również wybranych. Lud Boży znajdzie wtedy pewność nie w działaniu cudów ponieważ wszystkie zaistniałe cuda będzie naśladować szatan.

Atakowane i doświadczane dzieci Boże znajdą moc i oparcie w znakach, o których jest mowa w 2 księdze Mojżesza rozdział 31, wersety 12-18. Będą się opierać na słowie żywym, na „napisane jest”. Jest to jedyna podstawa, na której mogą stać bezpiecznie. Ci, którzy złamali przymierze z Bogiem, będą w dniu tym bez Boga i bez nadziei.
Czciciele Boga będą się szczególnie wyróżniać zachowywaniem czwartego przykazania, ponieważ jest ono znakiem twórczej mocy Boga i świadectwem Jego Prawa do hołdu, czci i uwielbienia. Niewierzący natomiast wyróżniać się będą obaleniem pamiątki Twórcy i wywyższeniem na jej miejsce instytucji Rzymu. Przy końcu tego boju całe chrześcijaństwo podzieli się na dwie wielkie grupy: tu są ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusową, tam zaś ci, którzy czczą bestię i obraz jej, i przyjęli jej piętno. Chociaż kościół i państwo połączą swe siły by zmusić wszystkich chcąc, „aby wszyscy, mali i wielcy, bogaci i ubodzy i wolni i niewolnicy, wzięli piętno na prawą rękę swoją, albo na czoła swe”. Obj.13;16, to jednak lud Boży nie przyjmie tego piętna. Prorok z Patmos widział „…tych zwycięstwo otrzymali nad oną bestią i obrazem jej i nad liczbą imienia jej, stojących nad morzem szklanem, mających cytry Boże, A śpiewali pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Barankową”. (Obj.15;2-3)

Straszliwe pokusy i próby czekają lud Boży. Duch walki burzy narody i gna je z jednego końca ziemi na drugi. Ale wśród czasu nadchodzącego utrapienia – czasu udręki, jakiej nigdy jeszcze nie było odkąd są ludzie – wybrany lud Boga trwać będzie nieporuszony. Szatan i jego zastępy nie są w stanie zniszczyć dzieci Bożych, ponieważ doskonalsi i silniejsi aniołowie będą je strzec.

Bóg mówi do Swego ludu: „Przetoż wynijdźcie z pośrodku ich, i odłączcie się, mówi Pan, a nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę. I będę wam za Ojca, a wy mi będziecie za synów i za córki, mówi Pan wszechmogący”. „Ale wy jesteście rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście opowiadali cnoty tego, który was powołał z ciemności ku dziwnej swojej światłości”.(2 Kor.6;17-18; 1 Piotr. 2;9) Dzieci Boże mają się tym wyróżniać, że służą Bogu w pełni, całym sercem nie przypisując sobie żadnej czci, ale pamiętając, że najbardziej uroczystym przymierzem zobowiązali się służyć Panu i wyłącznie Jemu Jednemu.

„Potem rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Ty też powiedz synom Izraelskim, mówiąc: Przecie Sabatów moich przestrzegać będziecie, bo ten znak jest między mną i między wami w narodach waszych, abyście wiedzieli, żem Ja Pan, który was poświęcam, Przetoż przestrzegajcie Sabatu, święty bowiem jest wam. Kto by go zgwałcił, śmiercią umrze; bo każdy, co by weń robotę odprawiał wytracona będzie dusza jego, ale w dzień siódmy Sabat
jest, odpocznienie święte Panu, każdy, kto by robił robotę w dzień Sabatu, śmiercią umrze. Przetoż będą strzec synowie Izraelscy Sabatu, zachowując Sabat w narodach swych ustawą wieczną, Między mną i między syny Izraelskimi znakiem jest wiecznym; bo w sześciu dniach uczynił Pan niebo i ziemię, a dnia siódmego przestał i odpoczął”. (2 Mojż, 31;12-17)

Czy słowa te nie charakteryzują nas jako wybranego ludu Bożego? Czy nie mówią nam one, że tak długo, jak długo trwać będzie czas, mamy obowiązek czcić Sobotę przez wszystkie pokolenia jako „ustawę wieczną”.
Sobota nic nie straciła ze swego znaczenia. Pozostaje ona i dzisiaj znakiem pomiędzy Bogiem i Jego ludem i na zawsze nim pozostanie.

E.G. White, „Świadectwa dla zboru”, tom 9, str. 11 – 18 ( Również w 3 tomie „Ze Skarbnicy Świadectw”)