Istnieją pewne smutne teksty Pisma Świętego. Proroctwo Izajasza 24,5-6: „Ziemia jest splugawiona pod swoimi mieszkańcami, gdyż przestąpili prawa, wykroczyli przeciwko przykazaniom, zerwali odwieczne przymierze. Dlatego klątwa pożera ziemię i jej mieszkańcy muszą odpokutować swoje winy; dlatego przerzedzają się mieszkańcy ziemi i niewielu ludzi pozostaje.”

Jest to smutne, bracia i siostry, że tylko niewielu pozostanie, kiedy w końcu nadejdzie ogień. E. White w komentarzu do tego tekstu, który znajduje się w 1 Tomie Świadectw na str. 608-609, pisze następująco: „Powiedziałabym, że czas, w którym żyjemy jest najbardziej uroczysty. W ostatniej udzielonej mi wizji ukazano mi straszliwy fakt, że tylko mała część tych, którzy wyznają prawdę, zostanie uświęcona przez nią i zbawiona. Wielu wystąpi poza granice prostoty dzieła. Upodobnią się do świata, umiłują bożki i staną się duchowo martwi. Pokorni i pełni samopoświęcenia naśladowcy Chrystusa pójdą dalej ku doskonałości, pozostawiając za sobą tych, którzy są obojętni i miłują świat.”

Tak więc widzimy, że ci, którzy w ostatnim czasie zostaną w końcu zbawieni, stanowić będą niewielką grupę. Kiedy jeździmy dookoła świata, spotykamy wiernych ludzi, gdziekolwiek się znajdujemy. Wszędzie są małe grupki podobnie jak tutaj. Jedynym ich celem jest to, aby w swoim życiu postawić Chrystusa na pierwszym miejscu. Chcą pozbyć się własnego „ja” i pragną, aby Jezus stał się Tym pierwszym. Właśnie do tego chcemy was zachęcić, bracia i siostry.

Dzisiejszego wieczora pragnę przedstawić wam pewną zasadę biblijną. Chcę, abyście otworzyli ze mną 1 Moj. 5,27: „Metuszelach przeżył dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć lat i umarł.” Czy kiedykolwiek zastanawialiście się nad tym, dlaczego Metuszelach żył dłużej niż jakakolwiek inna osoba, o której wspomina Pismo Święte? Samo imię Metuszelach ma swoje znaczenie. Oznacza ono: „Kiedy ja umrę, to się wypełni”. Metuszelach był chodzącym, żywym świadectwem. Co stało się w roku, w którym Metuszelach umarł? W tym samym roku, kiedy zmarł nastąpił potop. Był on jednocześnie jednym z tych, którzy towarzyszyli Noemu przy budowie arki. I jednocześnie był żywym świadectwem, proroctwem, mającego nadejść potopu. Wierzę, że Bóg w swojej wielkiej miłości pozwolił na to, aby Metuszelach żył tak długo. Ponieważ chciał w ten sposób dać możliwość uratowania i zbawienia ludziom, którzy żyli przed potopem. Tak samo jak dzisiaj mówi się, że Bóg zwleka po to, aby dać szansę ludziom, aby byli zbawieni.

Przyjrzymy się dzisiaj niektórym proroctwom umiejscowionym w czasie, które dotyczyły ludu Bożego. Wskażę wam na jedną zasadę dotyczącą właśnie tych proroctw, które dotyczyły pewnych okresów czasu. W każdym z nich Bóg ma proroka, który najpierw określa to proroctwo w czasie, a przy końcu tego określonego w czasie proroctwa Bóg ma swojego proroka, który jak gdyby zbiera lud Boży w celu wypełnienia tego proroctwa. Smutną rzeczą jest jednak to, że zawsze niewielu jest tych, którzy dają się zebrać przez tych proroków.

Nasze pierwsze proroctwo umieszczone w czasie znajduje się w 1 Moj. 6,3: „I rzekł Pan: Nie będzie przebywał duch mój w człowieku na zawsze, gdyż jest on tylko ciałem. Będzie więc życie jego trwać sto dwadzieścia lat.” Tak więc Bóg przedstawia tu proroctwo dotyczące 120 lat. Jest to proroctwo, które dotyczy ludu Bożego. Podczas okresu tych 120 lat Bóg miał proroka, tego samego, który oznajmił proroctwo czasowe i usiłował zgromadzić ludzi do arki w celu zbawienia ich, aby przetrwali potop. Zwróćcie uwagę na kilka rzeczy dotyczących tej osoby. Zwróćcie uwagę na werset 9: „Oto dzieje rodu Noego: Noe był mężem sprawiedliwym, nieskazitelnym wśród swojego pokolenia. Noe chodził z Bogiem.”

Interesującą rzeczą jest to, że jest tu powiedziane, że Noe był mężem sprawiedliwym, inaczej doskonałym. Dzisiaj mamy tak wielu ludzi, którzy mówią nam, że nie można być doskonałym. Co oznacza bycie doskonałym w Piśmie Świętym? To właśnie, że żyjemy zgodnie ze światłem, które Bóg nam udziela. Widzimy to na przykład na podstawie tekstów takich jak Mat. 5,48: „Bądźcie wy tedy doskonali, jak Ojciec wasz niebieski doskonały jest.” To oznacza, abyśmy żyli zgodnie z udzielonym nam światłem, które pochodzi od Boga. Tak jak Bóg żyje zgodnie ze światłem. Tak więc kiedy mówi o Noem i jego doskonałości, oznacza to, że Noe uczynił wszystko, czego Bóg od niego oczekiwał. Kiedy zwrócicie uwagę na werset 22, znajdziecie tam na to dowód: „I uczynił Noe wszystko tak, jak mu rozkazał Bóg; tak uczynił.” Tak więc biblijną doskonałością jest to, kiedy się zachowuje całe światło, którego udziela Bóg. Zatem w ten sposób możemy być doskonałymi, a jednak stale wzrastać. Ponieważ gdy tak wiele światła staje się naszym udziałem i przyjmujemy je, Bóg daje nam wówczas więcej światła. My przyjmujemy także i to światło, i tak dalej. W ten sposób wzrastamy tak, jak będzie się to działo przez całą wieczność, a przed obliczem Boga jesteśmy stale doskonałymi. Tak więc nie pozwólcie, aby ktokolwiek wam wmówił, że nie można być doskonałym. To nie oznacza być takim samym jak Bóg, albo być Bogiem. To oznacza przyjmowanie całego światła, którego Bóg wam udzielił. Pozwólcie, że zadam wam pytanie: Czy ludzie słuchali Noego? Ilu ludzi ostatecznie ocalało w arce? Żyło wówczas bardzo dużo ludzi, miliony, a jednak tylko ośmiu się uratowało. Kiedy przyglądamy się Pismu Świętemu to widzimy ludzi, których Bóg chciał ocalić. Zawsze jednak było tylko niewielu, którzy byli Mu posłuszni.

Otwórzcie ze mną 1 Moj. 15,13. I tu przechodzimy do następnego czasowego proroctwa dotyczącego ludu Bożego. Spotykamy tutaj Abrama, który później stał się Abrahamem, jako tego, który ogłasza proroctwo. Jest on tym, który oznajmia czas nadany przez Boga jako proroctwo: „I rzekł do Abrama: Wiedz dobrze, że potomstwo twoje przebywać będzie jako przychodnie w ziemi, która do nich należeć nie będzie i będą tam niewolnikami, i będą ich ciemiężyć przez czterysta lat.” Jest to inne czasowe proroctwo, które dotyczy ludu Bożego. Proroctwo to określa Abram. A teraz zwróćmy uwagę na to, gdzie Bóg ma swojego zbierającego proroka. Otwórzcie ze mną 2 Moj. rozdział 3. Przypominacie sobie historię Mojżesza. Bóg musiał wyprowadzić go z Egiptu, aby mógł odmienić swoje serce. Miał on w sobie dumę i wiele innych cech, które Bóg chciał, aby się ich pozbył. W dziełach „Materiały” na str. 83, E. White mówi o Mojżeszu następująco: „Przypominacie sobie, że Mojżesz wyszedł na pustynię i przebywał tam 40 lat. Przez ten czas odrzucił własne „ja”, co pozwoliło na to, aby miał ze sobą obecność Bożą.” Tak więc musimy pozbyć się własnego „ja”, aby obecność Boża mogła być z nami.

Mojżesz pasie swoją trzodę na wzgórzach. Widzimy palący się krzew, a z krzewu wydobywa się głos. Zwróćcie uwagę na 2 Moj. 3,10: „Przeto teraz idź. Posyłam cię do faraona. Wyprowadź lud mój, synów izraelskich, z Egiptu.” Oto Bóg wzywa Mojżesza, aby wyprowadził Jego lud z Egiptu. Zauważcie jak Mojżesz odpowiada w wersecie 11: „A Mojżesz rzekł do Boga: Kimże jestem, bym miał pójść do faraona i wyprowadzić synów izraelskich z Egiptu?” Otwórzmy teraz 2 Moj.12,41: „Po upływie tych czterystu trzydziestu lat, dokładnie tego samego dnia, wyruszyły z ziemi egipskiej wszystkie zastępy Pana.”

Tak więc mieliśmy proroka na początku tego czasu proroczego – Abram określił, albo przepowiedział te czterysta lat. A teraz, przy zakończeniu tych czterystu lat, mamy proroka Bożego, Mojżesza, który wyprowadza lud Boży z niewoli, w celu zbawienia. Co stanowiło cel dzieci izraelskich? Bóg chciał ich umieścić w centrum ówczesnego świata i pragnął błogosławić im jako tym, którzy są Mu posłuszni. Kiedy inni zobaczyliby jak Bóg im błogosławi, zapragnęliby wówczas ich Boga. Tak więc znowu był to cel zbawienia.

Otwórzmy 5 Moj. Rozdział 28, a zauważymy tam, że Bóg udziela błogosławieństwa za posłuszeństwo. Spójrzmy na pierwsze dwa wiersze: „Jeżeli zaś usłuchasz głosu Pana, Boga twego, i będziesz pilnie spełniał wszystkie jego przykazania, które ja ci dziś nadaję, to Pan, Bóg twój, wywyższy cię ponad wszystkie narody ziemi. I spłyną na ciebie, i dosięgną cię wszystkie te błogosławieństwa, jeżeli usłuchasz głosu Pana, Boga twego.” Tak więc Bóg obiecał błogosławieństwa za posłuszeństwo. Zwróćcie teraz uwagę na werset 15: „Lecz jeżeli nie usłuchasz głosu Pana, Boga twego, i nie będziesz pilnie spełniał wszystkich jego przykazań i ustaw jego, które ja ci dziś nadaję, to przyjdą na cię te wszystkie przekleństwa i dosięgną cię.” Następnie wymienione są niektóre z przekleństw, które mogły ich dotknąć. Zwróćcie uwagę na jedno z nich w wersecie 64: „I rozproszy cię Pan pomiędzy wszystkie ludy od krańca po kraniec ziemi, i będziesz tam służył innym bogom, których nie znałeś ani ty, ani twoi ojcowie, bogom z drewna i kamienia.” Tak więc kiedy Mojżesz wyprowadzał lud z Egiptu, wprowadzał ich do centrum ich własnego świata, aby stali się świadectwem dla Boga. Zostały im dane pewne obietnice, ale ponownie smutnym faktem jest to, że ludzie nie usłuchali proroka Bożego. Narzekali i szemrali przeciwko Bogu i zostali rozproszeni zgodnie z tym, co powiedział Bóg. Zostali wzięci do niewoli babilońskiej.

Następny okres proroczy, któremu się przyjrzymy, dotyczy właśnie tego rozproszenia i zaprowadzenia do niewoli babilońskiej. Otwórzcie ze mną Jerem. 29,10: „Bo tak mówi Pan: Gdy upłynie dla Babilonu siedemdziesiąt lat, nawiedzę was i spełnię na was swoją obietnicę, że sprowadzę was z powrotem na to miejsce.” Tak więc mamy tutaj okres czasu, będący czasem siedemdziesięciu lat. Dotyczy on ludu Bożego i Jeremiasz jest właśnie tym prorokiem, który ten czas oznajmia. Chcę wam postawić inne pytanie: Dlaczego Bóg rozproszył lud, kiedy stali się nieposłusznymi? Stało się tak dlatego, że zostali zmuszeni, postawieni niejako w sytuacji, kiedy musieli składać świadectwo. Zostali postawieni przed innymi ludźmi. Król Nebukadnesar będzie najprawdopodobniej jednym z tych, którzy zostaną zbawieni, ponieważ Bóg umieścił przed nim swoich ludzi, jak również przed innymi ludźmi, którzy też znajdą się w niebie.

Zwróćmy uwagę na zbierającego proroka. Otwórzmy Daniela 9,1-2: „W pierwszym roku Dariusza, syna Ahaszwerosza z rodu medyjskiego, który został królem państwa chaldejskiego, w pierwszym roku jego panowania ja, Daniel, zwróciłem uwagę w księgach na liczbę lat, które miały upłynąć według słowa Pana do proroka Jeremiasza, nad ruinami Jeruzalem, to jest siedemdziesiąt lat.” Tak więc widzicie, że nawet Daniel studiował Pismo Święte, czytał Księgę Jeremiasza. Czytał dokładnie ten sam tekst, który my teraz czytamy. Uświadomił sobie, że nastąpił czas, kiedy lud Boży musi być wyprowadzony z niewoli babilońskiej. Zwróćmy uwagę na modlitwę Daniela w wierszu 3-6: „I zwróciłem swoje oblicze na Pana, Boga, aby się modlić, błagać, w poście, we włosiennicy i popiele. Modliłem się więc do Pana, mojego Boga, wyznawałem i mówiłem: Ach, Panie Boże wielki i straszny, który dochowujesz przymierza i łaski tym, którzy cię miłują i przestrzegają twoich przykazań. Zgrzeszyliśmy, zawiniliśmy i postępowaliśmy bezbożnie, zbuntowaliśmy się i odstąpiliśmy od twoich przykazań i praw.”

Tak więc widzimy, że Daniel utożsamia się z grzesznikami spośród ludu: „I nie słuchaliśmy twoich sług, proroków, którzy w twoim imieniu przemawiali do naszych królów, naszych książąt, naszych ojców i do całego pospólstwa.” Daniel modli się dalej w ten sposób do Boga, aby spełnił On swoją obietnicę wyprowadzenia ludu z niewoli babilońskiej. Tak więc mamy tutaj Daniela jako zbierającego proroka, który usiłuje zebrać lud, aby wyprowadzić ich z niewoli. Aby zaprowadzić ich do Jeruzalem dla sprawy Bożej, dla sprawy zbawienia. I kiedy zwrócimy naszą uwagę na Księgę Ezdrasza 1,1-3 to czytamy tam: „W pierwszym roku panowania Cyrusa, króla perskiego, aby się spełniło słowo Pana wypowiedziane przez usta Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, żeby ogłosił ustnie, a także pisemnie w całym swoim królestwie, co następuje: Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie królestwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios, On też rozkazał mi, abym zbudował mu świątynię w Jeruzalemie, które jest w Judzie. Kto więc spośród was należy do jego ludu, niech jego Bóg będzie z nim! Niech wyruszy do Jeruzalemu, które jest w Judzie, i niech buduje świątynię Panu, Bogu izraelskiemu. To jest bowiem ten Bóg, który jest w Jeruzalemie.”

Daniel modlił się o to, a Cyrus to wykonał. Wierzę, że Bóg wysłuchał i spełnił modlitwę Daniela. A Ezdrasz jest innym zbierającym prorokiem. Przy okazji mamy też świadectwo z książki „Prorocy i Królowie” na str. 77: „Dzieło odrodzenia i reformacji wykonywane przez powracających wygnańców pod przewodnictwem Zorobabela, Ezdrasza i Nehemiasza przedstawia obraz dzieła duchowego odrodzenia, które ma być wykonane w ostatnich dniach historii tej ziemi.”

Tak więc mamy tutaj Bożych proroków, wykonujących Boże dzieło w celu zbawienia, przy zakończeniu ustalonego przez Boga okresu czasu siedemdziesięciu lat. Kiedy spojrzycie na pierwszy rozdział Księgi Nehemiasza 1,8 to czytamy tam: „Wspomnij na słowo jakie zaleciłeś Mojżeszowi, swemu słudze, powiadając: Jeżeli wy popełnicie wiarołomstwo, Ja rozproszę was między ludami. Lecz jeżeli nawrócicie się do mnie i będziecie przestrzegać moich przykazań i spełniać je, to choćby wasi rozproszeni byli na krańcu niebios, i stamtąd ich zbiorę, i sprowadzę na miejsce, które obrałem na mieszkanie dla mojego imienia.”

Tak więc mamy tutaj Bożych proroków zbierających Boży lud dla sprawy Bożej tj. błogosławieństwa Jego ludu. Ponownie pojawia się pytanie: Czy lud Boży chciał przyjąć i zachować Jego słowo? Tylko niewielu chciało opuścić Babilon. Bóg nawet wzywał ich do tego, aby opuścili Babilon. Nauczyli się tam wygodnictwa. Pobudowali domy, pozakładali interesy. Narodziło się tam nowe pokolenie, które chciało pozostać w Babilonie. Nie chcieli uczynić tego, czego pragnął Bóg. Tak więc tylko niewielu powróciło do Jeruzalemu. Ponownie było niewielu wiernych.

Przejdźmy do następnego okresu proroczego, który znajduje się w 9-tym rozdziale Daniela. My jako adwentyści znamy je dobrze. Zaczyna się ono w wierszu 24: „Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono twojemu ludowi i twojemu miastu świętemu, aż dopełni się zbrodnia, przypieczętowany będzie grzech i zmazana wina, i przywrócona będzie wieczna sprawiedliwość i potwierdzi się, widzenie i prorok i Najświętsze będzie namaszczone. Przeto wiedz i zrozum: Odkąd objawiło się słowo o ponownej odbudowie Jeruzalemu aż do Pomazańca-Księcia jest siedem tygodni, w ciągu sześćdziesięciu dwu tygodni znowu będzie odbudowane z rynkiem i rowami miejskimi; a będą to ciężkie czasy. A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Pomazaniec będzie zabity i nie będzie go; lud księcia, który wkroczy, zniszczy miasto i świątynię, potem nadejdzie jego koniec w powodzi i aż do końca będzie wojna i postanowione spustoszenie. I zawrze ścisłe przymierze z wieloma na jeden tydzień, w połowie tygodnia zniesie ofiary krwawe i z pokarmów.”

Mamy tutaj proroctwo określone w czasie trwające siedemdziesiąt tygodni, które wynosi w sumie 490 lat (7 razy 70). Zgodnie z biblijną interpretacją jest to 490 lat. Mamy tu również Daniela ogłaszającego to proroctwo. Proroctwo to przenosi nas od roku 457 przed Chrystusem do 27 roku naszej ery. Zgodnie z naszą zasadą, której się przyglądamy, powinniśmy znaleźć około 27 roku proroka zbierającego. Otwórzcie Mateusza 3,1-3: „A w one dni przyszedł Jan Chrzciciel, każąc na pustyni Judzkiej i mówiąc: Upamiętajcie się, albowiem przybliżyło się Królestwo Niebios. Albowiem ten ci to jest, o którym Izajasz prorok mówił, wypowiadając te słowa: Głos wołającego na pustyni: Gotujcie drogę Pańską. Prostujcie ścieżki jego.”

Tak więc mamy tu proroka Bożego, Jana Chrzciciela, zbierającego lud Boży dla sprawy Bożej, sprawy będącej zbawieniem. Będącej też zebraniem ludu do Zbawiciela. Wiemy, że miało to miejsce w tym właśnie czasie. Otwórzmy Marka 1,14-15: „A potem, gdy Jan został uwięziony, przyszedł Jezus do Galilei, głosząc ewangelię Bożą. I mówiąc: „Wypełnił się czas…” O jakim czasie mówi tutaj Jezus? Oczywiście o czasie z Księgi Daniela, który się wypełnił. „(…) i przybliżyło się Królestwo Boże, upamiętajcie się i wierzcie ewangelii.” Tak więc przy zakończeniu tego wyznaczonego okresu czasu, Jezus jest również Tym, który zbiera ludzi z powodu ewangelii, aby doprowadzić ich do zbawienia.

Zwróćmy teraz naszą uwagę na Mateusza 23,37-38: „Jeruzalem, Jeruzalem, które zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie byli posłani, ileż to razy chciałem zgromadzić dzieci twoje, jak kokosz zgromadza pisklęta swoje pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wam dom wasz pusty zostanie.” Widzicie, że Bóg ponownie poszukiwał swojego ludu przy zakończeniu proroczego okresu czasu. Nawet Jezus mówił: Wy zaniechaliście posłuszeństwa i słuchania mnie. Otwórzmy Jana 12,32: „A gdy Ja będę wywyższony ponad ziemię, wszystkich do siebie pociągnę.” Tak więc widzicie, że Jezus, jako prorok Boży, w środku tygodnia proroczego próbował zebrać ludzi. Ponownie widzimy też, że bardzo niewielu z ludu Bożego chciało to przyjąć. Jezus był zasmucony, że odmówili oni posłuszeństwa prorokom.

Przejdźmy do następnego przepowiedzianego okresu proroczego. Daniela 8,14: „A ten odpowiedział mu: Aż do dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków, potem świątynia znowu wróci do swojego prawa.” Daniel jest tutaj tym prorokiem, który określa proroctwo. Do którego dnia przenosi nas proroctwo 2300 wieczorów i poranków? Do roku 1844. W ten sposób uzasadniliśmy zasadę biblijną. Bóg zawsze ma proroka, który oznajmia czas proroczy, a przy zakończeniu tego czasu zawsze ma proroka, który zbiera lud Boży dla sprawy Bożej, której celem jest zbawienie. Czego więc mielibyśmy oczekiwać w roku 1844? Powinniśmy oczekiwać proroka. Jest to zasada Boża, bracia i siostry. Nie powinniśmy wstydzić się proroka Bożego. To jest zasada Boża, że prorok powinien pojawić się w 1844 roku. Pierwsza wizja, którą miała Ellen White, została jej dana, kiedy miała 16 lat, w roku 1844. Widzicie jak Bóg działa.

Dlaczego wobec tego potrzebowaliśmy proroka? Mieliśmy poselstwo trójanielskie. Mieliśmy poselstwo o świątyni. Mieliśmy część poselstwa trójanielskiego dotyczącą sądu śledczego, ewangelię wieczną, poselstwo zdrowia, również będące częścią poselstwa trójanielskiego, poselstwo o Sabacie. Bracia i siostry, potrzebowaliśmy proroka, aby pomógł nam to zrozumieć i głosić innym. My, jako adwentyści dnia siódmego, którzy poprzez proroka E. White posiadamy lepszą znajomość prawdy Bożej, światła Bożego, mamy zanieść ją światu. Ale niestety, na własną niekorzyść, nie korzystamy z tych proroctw-świadectw, których Bóg nam udzielił. Cóż to za czas, w którym żyjemy? Dawni prorocy cieszyliby się, gdyby mogli żyć w tym czasie. Byliby dumni z tego, że mogą oczekiwać przyjścia Pana. Ale my zostawiamy książki na półkach, nie czytając ich. Wiem, że te książki są dostępne w waszym języku.

Bracia i siostry, musimy czytać zarówno Biblię jak i Ducha Proroctwa. Musimy zacząć nosić nasze Biblie ze sobą wszędzie, gdzie się udajemy. Musimy zacząć sprawdzać osobę, która do nas przemawia, aby upewnić się, czy to, co mówi zgodne jest z Pismem Świętym. A kiedy słuchamy i widzimy, wówczas to, co studiujemy przechodzi przez dwa zmysły i pozostaje w nas. Bóg będzie w stanie nam to przypomnieć, kiedy czas dojrzeje. Obecnie widzimy, że szatan próbuje uczynić świadectwa Ducha Proroctwa bezskutecznymi. Chciałbym się tutaj podzielić z wami kilkoma zdaniami z Ducha Proroctwa.

3 Tom „Wybranych Poselstw”, str. 83-84: „Ludzie mogą podejmować różne projekty, jeden za drugim, a wróg będzie próbował odwieść dusze od prawdy. Jednak wszyscy, którzy wierzą, że Pan przemówił przez siostrę White i dał jej poselstwo, będą bezpieczni wobec wielu zwiedzeń, które pojawią się w tych ostatnich dniach.”

5 Tom Świadectw, str. 64: „Teraz kiedy wysyłam wam świadectwo napomnienia i nagany, wielu oświadcza, że jest to jedynie opinia siostry White. Obraziliście przez to Ducha Bożego. Wiecie jak Bóg zamanifestował sam siebie przez ducha proroczego. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość zostały mi ukazane.”

1 Tom „Wybranych Poselstw”, str. 48: „Szatan nieustannie naciera, aby odwrócić od prawdy. Ostatnim zwiedzeniem szatańskim będzie uczynienie świadectw Ducha Bożego nieskutecznymi „Gdzie nie ma objawienia, tam lud się rozprzęga” (Przyp.Sal. 29,18). Szatan będzie działał bardzo zmyślnie, na wiele sposobów, aby przez różnych pośredników zachwiać zaufanie Bożej reszty w prawdziwe świadectwo. Objawi się sroga nienawiść przeciwko świadectwom, która jest szatańska. Dziełem szatańskim będzie to, aby zachwiać wiarę zborów w świadectwa, ponieważ szatan nie posiada tak dobrych możliwości, aby przez swoje zwiedzenia usidlić dusze, jeżeli lud zważa na napomnienia i nagany świadectw Ducha Bożego.”

Widzicie bracia i siostry jak w naszym Kościele obniża się wartość Ducha Proroczego. Szatan stara się obniżyć wartość tych drogocennych świadectw Ducha Proroctwa. Ale bracia i siostry, my umniejszamy samym sobie, jeżeli ich nie studiujemy. Musimy mieć te książki i pilnie je studiować, abyśmy mogli być gotowi na ostatnie wydarzenia. Inaczej staniemy się takimi jak wszystkie inne grupy, które odmówiły posłuszeństwa prorokom. Jak możemy być posłuszni prorokom, jeżeli w ogóle ich nie czytamy, nie słuchamy? To jest zasada biblijna. Musimy to czynić, bracia i siostry, jeżeli chcemy znaleźć się w grupie zbawionych.

Zechciejmy spojrzeć na jeszcze jedno zebranie. Zwróćmy uwagę na Mateusza 24,30-31: „I wtedy ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach nieba z wielką mocą i chwałą. I pośle aniołów swoich z wielką trąbą i zgromadzą wiernych jego z czterech stron świata z jednego krańca nieba aż po drugi.” Tak więc nastąpi jeszcze jedno wielkie zgromadzenie. Kiedy Jezus powróci, Jego aniołowie wyjdą, aby zebrać wszystkich Jego wybranych. Wielu powstanie z grobów, inni przeżyli wielkie niepokoje, ale Bóg wie, kim oni są. Ja chcę być wśród tych ludzi, bracia i siostry, czy wy też? Wybór należy do was i tylko do was. Albo będziemy słuchać Bożej woli, Bożych proroctw, przeznaczając codziennie czas na studiowanie Pisma i Ducha Proroctwa, umacniając nasz związek z Jezusem Chrystusem, ponieważ nasze zbawienie jest możliwe tylko poprzez nas związek z Jezusem Chrystusem, albo pójdziemy za światem i za jego troskami. Albo po prostu pozwolimy, aby tylko inni czytali i czynili to. Każdy z nas jest odpowiedzialny za swój czas przed Bogiem. Nikt tego za was uczynić nie może.

Jest to moją modlitwą dziś wieczorem, aby każdy z was poświęcił się w swoim życiu, abyście spędzali czas jak nigdy dotąd. Przynajmniej godzinę dziennie z Biblią i Duchem Proroctwa, zacieśniając swój związek z Jezusem Chrystusem, ponieważ On pragnie, abyśmy ten związek utrzymywali. Wybór należy do was.

Ja chcę być tam, gdzie nie będzie już istniała bariera językowa. Moją modlitwą jest również to, aby każdy tam był, ponieważ wszyscy będziemy mogli mówić tam językiem niebios. To nie będzie ani angielski, ani żaden inny ziemski język. Nie wiem jaki to będzie język, ale wiem, że będzie to język, którym wszyscy będziemy się posługiwali, ponieważ wszyscy będziemy jednym w Chrystusie.

Pomódlmy się: Nasz Panie w niebie, dziękujemy Tobie za dzień Sabatu. Prosimy Cię, aby Twój Duch i aniołowie byli tutaj wśród nas. Proszę Cię Panie, aby każdy z nas odłożył swoje utarte poglądy, abyśmy pouczani dzisiaj przez Twojego Ducha, przemyśleli rzeczy, których słuchaliśmy. Ponieważ każdy z nas potrzebuje być przemienionym na Twoje podobieństwo. Dziękujemy Ci, Panie, za Biblię i Ducha Proroctwa, które uczą nas drogi zbawienia, które uczą nas o tym, co ma się stać na świecie. O to wszystko modlimy się w imieniu Jezusa Chrystusa. Amen.

br. Rom

Od wiersza 36 Biblia mówi: „ Taki jest sen, a teraz go wyłożymy królowi: Ty, o królu, jesteś królem królów, któremu Bóg niebios dał królestwo, moc i siłę, i chwałę, w którego ręce na całej zamieszkanej ziemi dał ludzi, polne zwierzęta i ptactwo niebieskie, którego uczynił władcą tego wszystkiego…” Jestem przekonany, że królowi było miło słuchać czegoś takiego. W pewnym sensie schlebiało mu to. Gdy więc wypełnił się tymi dobrymi myślami, wtedy Daniel powiedział: „…ty jesteś głową ze złota.” Zatem mamy tu pierwszą interpretację: „Ty jesteś głową ze złota”. To znaczy, że głowa ze złota reprezentuje króla Nebukadnesara. Jednakże ponieważ król Nebukadnesar jest głową królestwa babilońskiego, dlatego głowa ze złota reprezentuje królestwo babilońskie.
Dalej Biblia mówi w wierszu 39: „Ale po tobie powstanie inne…” Jakie jest następne słowo? – „…królestwo…” Zatem nie mówimy tutaj o królach, ale o królestwach! Po królestwie Babilonu nastanie inne królestwo. „…słabsze niż twoje, a potem trzecie królestwo z miedzi, które opanuje całą ziemię.” Wiersz 40: „Czwarte królestwo będzie mocne jak żelazo, bo żelazo wszystko kruszy i łamie; i jak żelazo, które kruszy, tak i ono wszystko skruszy i zdruzgocze.”
Chciałbym, abyście zwrócili uwagę na pewną bardzo ważną rzecz. Oto ona.
Gdy Daniel rozpoczął interpretację snu, powiedział: „Ty jesteś głową ze złota”. Było to bardzo krótkie stwierdzenie. Potem, kiedy przechodzi do drugiego królestwa, informacja jest naprawdę bardzo nieznacznie większa: „…po tobie powstanie inne królestwo, słabsze niż twoje…” Potem, kiedy przechodzi do trzeciego, informacja jest mniej więcej tej samej wielkości co wcześniejsza: „…potem trzecie królestwo z miedzi, które opanuje całą ziemię.” Gdy jednak przechodzi do czwartego królestwa, królestwa z żelaza, informacja jest znacznie większa. Dlaczego zatem Bóg daje nam więcej informacji o czwartym królestwie, królestwie z żelaza, niż o innych królestwach? Być może intencją Boga jest, abyśmy wiedzieli więcej o czwartym królestwie. Potem przechodzimy do stóp i jak wiele informacji tutaj mamy? Wiersze 41-43: „A że widziałeś nogi i palce po części z gliny, a po części z żelaza, znaczy, że królestwo będzie rozdzielone, lecz będzie miało coś z trwałości żelaza, jak widziałeś żelazo zmieszane z ziemią gliniastą. A to, że palce u nóg były po części z żelaza, a po części z gliny, znaczy, że królestwo będzie po części mocne, a po części kruche. A że widziałeś żelazo zmieszane z gliniastą ziemią, znaczy: zmieszają się z sobą, lecz jeden nie będzie się trzymał drugiego, tak jak żelazo nie może się zmieszać z gliną.”

Rzeczą oczywistą jest, że gdy dochodzimy do królestwa, które przedstawione jest przez stopy, królestwa z żelaza i z gliny, Bóg daje nam największą ilość informacji. Dlatego też możemy wnioskować, że Bożym zamierzeniem jest abyśmy wiedzieli najwięcej na temat stóp, niż przypuszczalnie odnośnie innych królestw.

Znamy już to proroctwo. Powiedzcie mi raz jeszcze, co reprezentuje głowa ze złota? – Babilon. Ramiona ze srebra? – Medopersja. Brzuch z miedzi? – Grecja. Nogi z żelaza? – Rzym. A jaka jest interpretacja stóp po części z żelaza po części z gliny? Bardzo interesującą rzeczą jest to, że nie słyszę jednej odpowiedzi ze strony widowni. Mówi mi to, że być może panuje pewnego rodzaju zamieszanie. Chcemy zatem zinterpretować, co oznaczają te stopy.
Zgodnie z Biblią jedną rzecz wiemy na pewno – pozwolimy, aby Biblia nam to wyjaśniła. Spójrzmy w 2 rozdział Księgi Daniela i wiersz 42: „ A to, że palce u nóg były po części z żelaza, a po części z gliny, znaczy, że…” Jakie jest tu słowo? – „…królestwo…”
Zauważcie pewną bardzo interesującą rzecz. Oto ona.

Biblia nazywa stopy królestwem. Jednakże Biblia nie mówi, że jest to piąte królestwo. Być może z historii wiemy, że było piąte królestwo po tym czwartym królestwie – rzymskim imperium. Jednak zgodnie z językiem Biblii, Biblia nie mówi, że mamy tu piąte królestwo. Pamiętacie, jeśli chodzi o królestwo Babilonu powiedziano: „Ty jesteś głową ze złota”. Potem Daniel mówi „inne królestwo”, wskazując bardzo wyraźnie, że nastąpi inne królestwo. Potem Daniel używa tego zwrotu „powstanie inne, trzecie królestwo”, zapewniając, że jest to trzecie królestwo. Potem gdy przechodzi do następnego mówi: „potem powstanie inne, czwarte królestwo”. Z całą pewnością mamy: pierwsze, drugie, trzecie i czwarte królestwo! Gdy jednak przechodzimy do stóp, to Biblia nie mówi: „tutaj mamy inne, piąte królestwo”. Co Biblia stara się powiedzieć? Być może to, że królestwo stóp… Słuchajcie uważnie! Królestwo z żelaza i gliny jest kontynuacją czwartego królestwa.

Dlatego też czwarte królestwo ma dwie fazy:
– faza numer I – lite żelazo,
– faza numer II – żelazo i glina.
Gdy zatem patrzycie na ten posąg w oparciu jedynie o język Biblii, to ile mamy królestw w tym posągu? Cztery.

Rzeczą dość ciekawą jest, że kiedy studiujecie 7 rozdział Księgi Daniela to macie tam królestwa. A królestwa są reprezentowane przez co? Przez zwierzęta. Ci, którzy studiują Biblię, powiedźcie mi, ile jest tam zwierząt? Cztery, nie pięć! Cztery zwierzęta. Dlatego też ile królestw mamy w 7 rozdziale Księgi Daniela? Cztery królestwa. Jednakże, gdy patrzycie na czwarte królestwo, straszne zwierzę, to zwierzę to ma dwie fazy:

– faza numer I – straszne zwierzę bez rogów.
Potem miał miejsce okres przejściowy – wyrosło 10 rogów, ale 3 z nich zostały wyrwane. I teraz zwierzę ma 7 rogów, ale wśród tych rogów jest co? Mały róg. Tak więc to zwierzę ma dwie fazy.
– faza numer I – straszne zwierzę bez rogów,
– faza numer II (przeskoczymy tutaj tę fazę przejściową) – zwierzę z małym rogiem.

Muszę zatem powiedzieć, że królestwo z żelaza i gliny należy uważać za królestwo będące kontynuacją imperium rzymskiego.
Królestwo z żelaza i gliny ma cechy imperium rzymskiego. Oczywiście rzymskie imperium zostało zniszczone politycznie w 476 r., ale cechy charakterystyczne imperium rzymskiego trwały po roku 476.

Czym zatem jest królestwo z żelaza i gliny? Musi to być królestwo będące drugą fazą imperium rzymskiego. Pojawia się ono po roku 476.
Dalej Biblia kontynuuje opis tych stóp.

Księga Daniela rozdział 2 i wiersz 41. Biblia mówi: „A że widziałeś nogi i palce po części z gliny, a po części z żelaza, znaczy, że królestwo będzie…” – Jakie? – „…rozdzielone…” Brzmi to jak zła wiadomość. Opis królestwa z żelaza i gliny wygląda zatem następująco: „królestwo będzie rozdzielone”. Dlatego też w tych stopach są małe królestwa! To jest jasne.
Jednak Biblia mówi dalej – spójrzcie ze mną: „…lecz będzie miało coś z trwałości żelaza…” (przyp. tłum. wg przekładu Biblii Gdańskiej „…mocy żelaznej…”). Bardzo interesujące jest to, że Biblia używa tu słowa „moc”, ponieważ w języku oryginalnym słowo „Rzym” oznacza „moc, potęgę”. Posiada ono zatem moc rzymskiego imperium. Dlatego też, chociaż imperium jest rozbite, podzielone, posiada nadal moc rzymskiego imperium.
Pozwólcie, że zapytam was, co jest mocą imperium rzymskiego? Co Biblia mówi na ten temat? Wróćmy do wiersza 40, w którym Biblia mówi: „Czwarte królestwo będzie mocne jak żelazo…” A co robicie żelazem? „…bo żelazo wszystko kruszy i łamie; i jak żelazo, które kruszy, tak i ono wszystko skruszy i zdruzgocze.” Jakie słowo jest tu powtórzone więcej niż raz? Słowo „kruszy”. Mocą żelaza jest więc to, że może ono kruszyć i łamać. Oznacza to niszczącą moc rzymskiego imperium. Może ono niszczyć i pustoszyć, a według historii może ono prześladować.

Dlatego też powtórzmy: czym są stopy?
1. są drugą fazą imperium rzymskiego,
2. mają moc żelaza – to znaczy, że jest to również moc prześladowcza,
3. jest tam wiele małych królestw, jest ono podzielone.
Rozważmy teraz jeszcze inną rzecz.

Wielokrotnie, gdy słyszymy prezentacje 2 rozdziału Księgi Daniela bardzo rzadko słyszymy na temat gliny. Co w Biblii reprezentuje glina? A Biblia mówi, jakiego rodzaju jest to glina. Jest to glina garncarska (BG). Zatem co w Biblii reprezentuje glina garncarska? Księga Izajasza rozdział 64.
Jest jeszcze kilka innych wierszy, ale nie mamy czasu, żeby je wszystkie zobaczyć. Pozwólcie więc, że pokaże wam jeden główny.

Księga Izajasza rozdział 64 i wiersz 8. Biblia mówi: „Lecz teraz, Panie, Ty jesteś naszym Ojcem, my jesteśmy…” – czym? – „…gliną, a Ty naszym Stwórcą i wszyscyśmy dziełem twoich rąk!” Powiedzcie mi zatem z Biblii co reprezentuje glina garncarska? Ona reprezentuje nas, a w tamtym czasie reprezentowała Izraelitów! Glina garncarska reprezentuje Izraelitów, a Izraelici, mówiąc prostym językiem, reprezentują lud Boży. Możemy też powiedzieć, że reprezentują oni kościół.
Gdy więc Biblia mówi, że stopy są z żelaza i gliny, to żelazo ma moc żelaza. To znaczy, że ma ono nadal cechy charakterystyczne imperium rzymskiego, rzymską władzę polityczną. Jest ono jednak razem z gliną, a glina reprezentuje kościół.

Gdy w Duchu Proroctwa jest mowa na temat stóp z żelaza i gliny, to jest tam powiedziane, że żelazo i glina to moc państwowa i moc kościelna. Dlatego też stopy z żelaza i gliny reprezentują kościół i państwo.

Powiedzcie mi zatem, jakie królestwo mamy w stopach?
Owszem, istnieje tam wiele małych królestw. Biblia używa jednak zwrotu „jedno królestwo”, jakby były one jednym posiadającym cechy charakterystyczne rzymskiej mocy politycznej i kościoła.
Jakie królestwo pojawiło się zatem po roku 476, mając cechy charakterystyczne rzymskiej potęgi politycznej oraz cechy charakterystyczne kościoła i nadal ma moc prześladowania? Nie ma innego królestwa niż papiestwo. Papiestwo, w którym państwo zjednoczone jest z kościołem. To papiestwo znajdujemy w stopach.

Możecie jednak powiedzieć: „Biblia mówi, że jest tu glina garncarska, czyli lud Boży. Czy to znaczy, że lud Boży zmieszany jest z państwem?” Zobaczmy co Biblia ma do powiedzenia. Wróćmy do Księgi Daniela rozdziału 2.
Księga Daniela rozdział 2 i wiersz 41, Biblia mówi: „A że widziałeś nogi i palce po części z gliny, a po części z żelaza, znaczy, że królestwo będzie rozdzielone, lecz będzie miało coś z trwałości żelaza, jak widziałeś żelazo zmieszane z…” Jakiego rodzaju gliną? – „…ziemią gliniastą.” Chwileczkę, tutaj mamy dokładniejszy opis tej gliny. Jaki jest to rodzaj gliny? Jest to ziemia gliniasta. Daje nam to wyobrażenie, że nastąpiła pewna zmiana z gliny garncarskiej na ziemię gliniastą. A czy dalej mamy opis tej ziemi gliniastej? Tak, w wierszu 43: „A że widziałeś żelazo zmieszane z gliniastą ziemią, znaczy: zmieszają się z sobą…” Ponownie mamy więc w tych stopach opis ziemi gliniastej. Jaki wniosek możemy z tego wyciągnąć? Otóż, nadal ma ona cechy charakterystyczne gliny garncarskiej. Jednak Biblia mówi, że jest to ziemia gliniasta.

Czy pomiędzy ziemią gliniastą a gliną garncarską jest duża różnica? Owszem, istnieje pewna różnica. Co Biblia mówi na temat ziemi gliniastej? Wiemy, że Biblia mówi, iż glina garncarska oznacza lud Boży. Co jednak Biblia mówi na temat ziemi gliniastej? Otwórzcie ze mną Biblie na Księdze Psalmów na rozdziale 40. Psalm 40 i wiersz 3: „Wyciągnął mnie z dołu zagłady, z błota grząskiego” (przyp. tłum. w oryginale „błoto grząskie” jest tym samym słowem co „ziemia gliniasta” i oznacza ono również „glinę błotnistą”). Powiedzcie mi zatem z Biblii co oznacza „ziemia gliniasta”? Oznacza dół zagłady. „Błoto grząskie” jest więc przeciwieństwem jakiego sformułowania w tym tekście? „…Postawił na skale nogi moje. Umocnił kroki moje.” Biblia mówi, że Bóg wyciąga nas z błota grząskiego i stawia na skale, dlatego też, to błoto grząskie lub ziemia gliniasta musi być przeciwieństwem skały. Wiemy, że skała reprezentuje Jezusa Chrystusa, a kościół zbudowany jest na skale. Jeśli więc kościół opisany jest jako ziemia gliniasta, to jakiego rodzaju jest to kościół? Jest to kościół odstępczy. W oryginalnym języku to słowo „błotnisty” znaczy również brud. A co robicie z brudem? Usuwacie go. Jest to więc kościół odstępczy.

Co zatem mamy w tych stopach? Mamy:
 cechy charakterystyczne imperium rzymskiego,
 odstępczy kościół chrześcijański,
 powstaje on po roku 476,
 i ma on moc prześladowczą.

Panie i panowie, zgodnie z historią tą mocą nie jest nikt inny jak papiestwo.
Zróbmy teraz mały przegląd. Mamy:
 Babilon
 Medopersję
 Grecję
 Rzym

A potem mamy papiestwo.
Widzicie, moi przyjaciele, gdy studiujecie proroctwo biblijnie bardzo uważnie, to Rzym ma dwie fazy. Faza numer I – mówimy, że jest to pogański Rzym. Faza numer II – mówimy, że jest to papieski Rzym.

A dalej, co widzimy? Widzimy zstępujący kamień, który niszczy cały ten posąg. A jak wiemy, co symbolizuje ten kamień? Symbolizuje on Jezusa przychodzącego po raz drugi. Być może wielu z was już to wiedziało, dlatego postudiujemy nieco głębiej.
Spójrzcie na posąg. Rzeczą bardzo interesującą jest to, że Bóg nie użył – słuchajcie uważnie! – Bóg nie użył tutaj pięciu posągów. Nie mamy tu jednego posągu z litego złota, jednego posągu z litego srebra, jednego posągu z litej miedzi, jednego posągu z litego żelaza i jednego posągu z litego… – wyrażając to oksymoronem – z litego żelaza i gliny. Użył on tylko jednego posągu, by opisać te królestwa. Sprawia to dla mnie wrażenie, że te królestwa są w jakiś sposób połączone.
Rzeczą ciekawą jest zauważyć, że głowa jest wspierana przez ramiona – przez niższą część ciała, a ta niższa część ciała wspierana jest przez jeszcze niższą część ciała, a ta niższa część ciała wspierana jest przez nogi, a nogi wspierane są przez stopy. Co to oznacza? Gdy Babilon został zniszczony przez Medopersję, to Babilon zniszczony został jako królestwo. Jednakże cechy charakterystyczne Babilonu – jego kultura, podobnie język, ale przede wszystkim religia – religia Babilonu istniała dalej w Medopersji. Gdy więc Medopersja zaistniała w historii, to była ona zlepkiem cech charakterystycznych Bablionu i Medopersji. Gdy Grecja podbiła Medopersję, to Grecja złożona była z królestwa Babilonu i Medopersji oraz Grecji. Gdy Rzym objął panowanie to było to królestwo złożone z cech charakterystycznych Babilonu, Medopersji, Grecji i samego Rzymu. Dlatego też, kiedy mamy królestwo stóp z żelaza i gliny, to królestwo to – papiestwo – jest zlepkiem Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu.

Czy mamy w Biblii opis, który mówiłby: „Tak, papiestwo ma cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu”? Owszem mamy. Gdzie jest ten opis? W Księdze Objawienia rozdział 13. Gdy zatem bardzo uważnie studiujecie 2 rozdział Księgi Daniela, to daje on wam wstępny opis do Księgi Objawienia rozdziału 13.

Co mamy w Księdze Objawienia rozdział 13? Zobaczmy, co mówi Biblia.
Księga Objawienia rozdział 13 i wiersz 1. Zakładam, że studiowaliście wcześniej to proroctwo i rozumiecie używaną tu terminologię, dlatego przejdę do sedna sprawy. W wierszu 1 Biblia mówi (przyp. tłum. w polskich przekładach jest to rozdział 12 i wiersz 18): „I stanąłem na piaszczystym wybrzeżu morskim” – morze symbolizuje ludy, narody i języki. „I widziałem wychodzące z morza zwierzę…” – symbolizuje to jego powstanie jako nowego królestwa. „…które miało dziesięć rogów i siedem głów, a na rogach jego dziesięć diademów, a na głowach jego bluźniercze imiona” – a słowo „bluźnierstwa” wskazuje, że to królestwo ma w jakimś sensie odstępcze religijne cechy charakterystyczne. Mamy tu więc kościół i państwo, oczywiście odstępczy kościół, połączone w postaci tego zwierzęcia.

Zwróćcie jednak uwagę na to, jak wygląda to zwierzę. Wiersz 2: „A zwierzę, które widziałem, było podobne do pantery…” – a pantera symbolizuje jakie królestwo w Księdze Daniela rozdział 7? – Jest to Grecja. Dalej Biblia mówi: „…a nogi jego jak u niedźwiedzia…” Co symbolizuje niedźwiedź w Księdze Daniela rozdziale 7? – Jest to Medopersja. „…a paszcza jego jak paszcza lwa…” – a lew, co symbolizuje lew w Księdze Daniela rozdziale 7? – Jest to Babilon. Czy dostrzegacie tutaj złożone razem cechy charakterystyczne?

Papiestwo ma zatem cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu, a Biblia mówi także, że to zwierzę otrzymuje coś od kogoś. W wierszu 2 Biblia mówi: „…I przekazał mu smok siłę swoją i tron swój, i wielką moc.” Nie mamy tutaj czasu, by wchodzić we wszystkie szczegóły. Ten smok ma dwa znaczenia. Po pierwsze jest to szatan, a po drugie w tym tle ten smok symbolizuje – przeczytajcie „Wielki bój” – ten smok symbolizuje pogański Rzym. Dlatego też, to zwierzę, to podobne do pantery zwierzę posiada cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu.
Czego możemy się stąd nauczyć? Gdy czytamy Księgę Daniela rozdział 2, to wygląda to tak, jakby ktoś budował imperium. I ten ktoś chce, żeby to jego imperium miało różne cechy charakterystyczne. I on chce, aby to jego imperium miało cechy charakterystyczne Babilonu, Medopersji, Grecji, Rzymu i odstępczego chrześcijaństwa razem ze sobą zmieszane. Wszystkie zmieszane ze sobą. Wygląda to tak, jakby on cierpliwie czekał na swój czas. Nastał Babilon, potem nastała Medopersja… Zazwyczaj budujemy coś od dołu ku górze. W tym proroctwie wygląda jednak na to, że ten posąg, zgodnie z historią, budowany jest od góry ku dołowi. Gdy więc ten posąg zostanie zbudowany, zgodnie z historią, przy końcu świata, wtedy szatan będzie miał swoje ostateczne imperium. Gdy ten posąg zostanie dokończony, gdy zostanie zbudowany wtedy będzie on miał absolutną władzę nad światem. A po co potrzebuje on tych królestw? Oto powód dlaczego.
Gdy patrzycie na to zwierzę składające się z różnych części, jakie imię byście mu nadali? Oczywiście wiemy z proroctwa, że jest tu mowa o pierwszym zwierzęciu, o władzy papieskiej. Jak byście je jednak nazwali patrząc po prostu na jego obraz? Czy nazwalibyście je lwem? Czy nazwalibyście je niedźwiedziem? Panterą? Po prostu nazywamy je zwierzęciem składającym się z różnych zwierząt, mającym różne cechy charakterystyczne.

Spójrzcie więc na to.
Szatan chce mieć różne cechy charakterystyczne z każdego królestwa. Dlatego też, jakie cechy charakterystyczne z Babilonu, Medopersji, Grecji i Rzymu są dla niego tak istotne? Jakie cechy charakterystyczne Biblia podkreśla, gdy mówi o tych królestwach? Co mówi Biblia? Ponieważ gdy patrzymy na cechy charakterystyczne tych królestw, to mają one wiele takich cech. Na przykład Babilon znany jest z tego, że miał wiszące ogrody. Babilon jest znany z architektury. Babilon jest znany z mądrości i poznania. Co jednak mówi Biblia wypowiadając się o Babilonie? Gdy Biblia mówi o Babilonie, to co o nim wspomina? Wierzcie lub nie, w Księdze Daniela Babilon znany jest z kultu bożków. Słowo „Babilon” pochodzi od słowa „babel”, a „babel” oznacza zamieszanie. Jednak słowo „Babilon” oznacza „brama wjazdowa boga”. Niektórzy nazywali Babilon miastem wielu bogów. Zatem Babilon według Biblii znany jest z kultu bożków.

Czy wiecie jednak jaki bożek był głównym bogiem Babilonu? Księga Jeremiasza rozdział 50 i spójrzmy na wiersz 2. Biblia mówi: „Zwiastujcie między narodami i głoście, podnieście sztandar, głoście, nie ukrywajcie, mówcie: Babilon zdobyty, Bel zhańbiony, Marduk rozbity, zhańbione jego posągi, rozbite jego bałwany.” Biblia wspomina zatem dwóch bożków Babilonu. Jest to Bel i Marduk lub Merdok. Wierzcie lub nie, Marduk był głównym bogiem w Babilonie. I ten główny bóg Babilonu był tak wielki, że otrzymał około 50 różnych tytułów. Ostatecznie jednak Marduk zyskał sobie nazwę Bel. Jakiego więc rodzaju bogiem jest Marduk? Jest to bóg słońce. A słowo „Bel” oznacza „pan”. Głównym bogiem Babilonu jest więc „słońce” – „pan”. Czy pamiętacie w Księdze Ezechiela, gdy Ezechiel zobaczył odstępstwo w ludzie Bożym? W rozdziale 8. Widział starszych, którzy stali tyłem do świątyni i czcili wschód czego? Słońca!

Gdy więc Biblia mówi o Babilonie, jest to kult bożków, a mówiąc precyzyjniej, jakiego bożka? Słońca! Kult słońca. Szatan chce zatem tego kultu słońca. Chce jakiegoś rodzaju kultu bożków, ale przede wszystkim kultu słońca.

Co jednak z Medopersją, jakie cechy charakterystyczne wspomina Biblia jeśli chodzi o Medopersję? Medopersja jest z czegoś znana w Biblii. Księga Daniela rozdział 6, Księga Estery, Księga Ezdrasza – one wszystkie mają jedną rzecz wspólną – wszystkie mówią o Medopersji, ale mają jedną cechę wspólną. Z czego znana jest Medopersja? Z wydawania czego? Dekretów, praw. Jakiego rodzaju praw? Praw, które nie mogą być zmienione.

Mamy zatem:
 Babilon – kult słońca,
 Medopersja – dekrety, wydawanie praw.

Idźmy dalej. Co wiemy na temat Grecji? Co Biblia mówi na temat Grecji? Otwórzcie ze mną wasze Biblie na 1 liście do Koryntian rozdziale 1 i wierszu 22. Biblia mówi: „Podczas gdy Żydzi znaków się domagają, a Grecy mądrości poszukują”. Wierzcie zatem lub nie, Biblia mówi – także w Księdze Dziejów Apostolskich, podam wam tylko adres tego tekstu, Dzieje Apostolskie rozdział 17 – mówi o ludziach z Aten, którzy jedyne co lubią, to siedzieć i nic nie robić, i mówić o czymś nowym. Filozofowie. Grecja jest znana ze swojej greckiej filozofii. To jest główna cecha charakterystyczna, którą wskazuje Biblia – grecka filozofia. Czym jest grecka filozofia? Humanizm oparty jest na greckiej filozofii. Czym jest humanizm? Humanizm to, mówiąc prostym językiem, poszukiwanie prawdy za pomocą ludzkich metod dla poparcia ludzkich korzyści.

Gdy więc patrzycie na ten posąg to ma on:
 Babilon – kult słońca,
 Medopersja – dekrety i prawa,
 Grecja – grecka filozofia, humanizm, ludzkie korzyści, ludzka mądrość.

Idźmy dalej. Co wiemy na temat Rzymu? Mówiliśmy już na ten temat. Jaka jest główna cecha charakterystyczna Rzymu w Biblii? Jest to prześladowanie, moc niszczenia.
A jakie cechy charakterystyczne mamy w stopach? Żelazo i glinę – kościół i państwo.
Czego zatem możemy się stąd nauczyć? Szatan dąży do tego, aby mieć swoje królestwo.

Szatan chce, aby jego królestwo składało się z takich elementów jak:
 jakiegoś rodzaju kult słońca,
 dekrety,
 grecka filozofia,
 prześladowanie,
 chrześcijaństwo.

Pozwólcie, że opowiem wam historię. Wygląda ona w następujący sposób.
Szatan chce siłą narzucić kult bożków. Zrobi to za pomocą dekretów i będzie to wspierał ludzką filozofią, ludzką mądrością. Będzie starał się narzucić to przez prześladowania, przez groźbę śmierci. Będzie to jednak robił w imieniu Boga. W czasie końca, gdy ten posąg jest już postawiony, gdy można powiedzieć, że posąg jest dokończony, szatan chce panować nad światem przez narzucenie jakiegoś rodzaju kultu słońca za pomocą ludzkich dekretów, za pomocą dekretów politycznych i praw, a to wszystko uzasadnia przy użyciu ludzkiej filozofii i będzie robił to pod groźbą prześladowania, ale będzie robił to w imieniu chrześcijaństwa. Tak będzie w czasie końca.
Szatan był bardzo cierpliwy. Rok 605 p.n.e. – pojawia się Babilon, rok 539 p.n.e. – zostaje on podbity przez Medopersję, potem rok 339 p.n.e. – ona z kolei zostaje podbita przez Grecję i rok 168 n.e. – Grecja zostaje podbita przez Rzym. Potem rok 476 n.e. – Rzym przechodzi przez pewną przemianę – w roku 476 n.e. upada imperium rzymskie, królestwo zostaje rozbite na części, a kilka lat później, ok. 60 lat później, w roku 538 n.e. powstaje papiestwo. Gdy szatan miał już papiestwo, to królestwo z żelaza i gliny, to był bardzo szczęśliwy: „O tak! Teraz zagarnę chrześcijaństwo. Teraz zniszczę wszystkich wiernych chrześcijan i uczynię z tego świata moje ostateczne imperium!” Teraz szatan był bardzo szczęśliwy. Teraz był jego czas i miał ten czas przez 1260 lat. Gdy jednak przyszedł rok 1798 Bóg nadepnął mu na stopy i szatan zawołał: „Auu!” Został wtedy zraniony i pomyślał: „Co teraz robić?” Myślał, że umrze, to było tak bolesne. Jednak w czasie, gdy królestwo szatana powraca do zdrowia, Bóg wzbudza pewien ruch – ruch Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego – kładzie na nim Swoją pieczęć, obdarza go Swoją miłością, daje mu Swoje poselstwa: dziesięć przykazań, sabat, świątynię, poselstwo zdrowia, prawdziwe wykształcenie, dar ducha proroctwa, ponieważ mówi: „Szatanie, myślisz, że zawładniesz tym światem? Dobrze się zastanów. Nie pozwolę ci tego zrobić. Pozwolę ci wrócić do zdrowia, pozwolę, abyś pewnego dnia doznał uleczenia. Zanim jednak zostaniesz uleczony skorzystam ze sposobności, aby wzbudzić mój ruch. Będę go żywił, będę karcił mój kościół, będę przesiewał mój kościół, a gdy kościół będzie gotowy, wtedy pozwolę ci, byś został uzdrowiony. Będziemy więc mieli odkrycie kart pomiędzy twoim królestwem a moim królestwem.”

Mamy zatem jedyne okienko sposobności, by się przygotować. Pomiędzy rokiem 1798 a jakimś czasem w przyszłości, pewnego dnia, ta rana zostanie uleczona – zgodnie z Księgą Objawienia rozdziałem 13 zwierzę, które zostało śmiertelnie zranione zostanie uleczone, a gdy ta rana zostanie uleczona, wtedy cały świat z podziwem będzie patrzył na to zwierzę. Ten dzień nadejdzie. Co to za dzień? W którym roku? Tego nie wiem, ale jedno wiem na pewno, że gdy wyjdzie narodowe prawo niedzielne, gdy wydane zostanie narodowe prawo niedzielne to wiedzcie z całą pewnością, że rana jest uleczona.

Mamy zatem ten czas – od roku 1798 do jakiegoś dnia w przyszłości, gdy wydane zostanie narodowe prawo niedzielne – pomiędzy tymi datami Bóg musi przygotować kościół i On chce mieć armię młodzieży. On chce wszystkich członków kościoła, starych i młodych, ale szczególnie chce młodzieży. Żeby przygotować ten lud daje On zatem mnóstwo poselstw i wiele pouczeń.
Gdy spojrzycie na ten posąg, to rzeczą bardzo ciekawą jest to, że Szatan chce was zaatakować duchowo – przez kult słońca. Chce zaatakować was politycznie – przez ludzkie prawa. Chce zaatakować was umysłowo – przez ludzką mądrość. Chce zaatakować was fizycznie – przez prześladowanie. A w końcu chce zaatakować was w imieniu Boga. Będziecie więc atakowani w każdym aspekcie, w każdy sposób. Dlatego też musimy być silni fizycznie, musimy mieć czysty umysł – patrzcie książka „Wychowanie”. Musimy znać wszystkie doktryny i poselstwa – mamy książki „Wielki bój” i „Patriarchowie i prorocy”. Wiecie o czym mówię.
Nie mamy czasu do stracenia, moi przyjaciele. Ten świat nie będzie istniał w takim stanie do końca. Nie będziemy mieli takiego czasu jak ten na zawsze. Nasz kościół nie ma pozostawać na tym świecie na zawsze. Musimy się przygotować. Skoro o tym wiecie, moi przyjaciele, że mamy tylko krótki czas, to lepiej dwa razy przemyślcie wasze przyszłe plany. Jest mi tak przykro, jestem zazdrosny, gdy widzę mormonów, gdy widzę młodych ludzi chodzących od drzwi do drzwi, aby wykonać dzieło misyjne. Ktoś mi kiedyś powiedział, że mają oni około 75.000 misjonarzy! Taki jest jednak cel szatana między rokiem 1798 a narodowymi prawami niedzielnymi – on chce was omamić, chce was zaangażować, chce abyście byli połowiczni, w połowie nadzy, abyście byli letni – w pewien sposób religijni, ale niepoświęceni, aby gdy Chrystus przyjdzie, było to dla nas zaskoczeniem, a będziemy atakowani pod każdym względem.

Dla tego kościoła istnieje pewien cel, istnieje misja. O, moi przyjaciele, chciałbym rzucić wam wyzwanie: Przygotujcie się! Gdy się przygotowujecie, być może będziecie musieli porzucić waszą pracę, może będziecie musieli przemyśleć wasze wykształcenie. Co chcecie robić? Mamy zbyt wielu lekarzy, zbyt wiele pielęgniarek. Wcale nie mówię, że lekarze i pielęgniarki to coś złego. Wcale tego nie mówię. Potrzebujemy ich. Potrzebujemy jednak znacznie więcej poświęconych lekarzy i pielęgniarek, co wy na to? Potrzebujemy poświęconych biznesmenów, potrzebujemy poświęconych ludzi, którzy pracują przy komputerach, potrzebujemy poświęconych ludzi, którzy pracują w wydawnictwach, potrzebujemy poświęconych ludzi, którzy potrafią wychowywać i kształcić, potrzebujemy 100–tysięcznej młodzieży adwentowej, która poszłaby do wszystkich ludów, narodów i języków głosząc im ewangelię, moi przyjaciele! Potrzebujemy armii młodzieży, a teraz jest właściwy czas zanim będzie za późno, zanim szatan będzie starał się zagarnąć ten świat.

O, moi przyjaciele, chcę wam dzisiejszego ranka rzucić wyzwanie – wyzwanie następującej treści: Nie mówcie po prostu, że poddałem moje życie Chrystusowi, ale przełóżcie to na praktyczne kategorie – oddajcie Bogu przynajmniej 2 lata waszego życia. Może to być po zakończeniu szkoły, zanim pójdziecie na uczelnię, może tak być – 2 lata. To może być w jakimś okresie waszego pobytu na uczelni – 2 lata. To może być po skończeniu uczelni, w porządku – 2 lata. Bądźcie odważni i bądźcie śmiali. To jest dla nas właściwa pora, aby w pełni godzin zaangażować się w pracę misyjną. Co wy na to? Chciałbym was zatem zapytać, kto chciałby oddać swoje życie dziełu głoszenia poselstwa trójanielskiego? Wyszkolcie się w tym! Jest tak wiele szkół, tak wiele uczelni misyjnych. Macie tak wiele różnych sposobów, aby zaangażować się w dzieło Boże. Kto chce się w to zaangażować już teraz? Kto z was chce oddać 2 lata swojego życia? To nie jest tak dużo. To tylko 2 lata. 2 lata. Jeśli chcecie, wyjdźcie do przodu. 2 lata solidnej pracy misyjnej czy to w tym kraju, czy w innym, to nie ma znaczenia. 2 lata. 2 lata, moi przyjaciele. Potrzebujemy armii młodzieży. 2 lata.

wykład nr 3 wygłoszony na Młodzieżowej Generalnej Konferencji w Baltimore, USA w 2006 r. Gregory Peter

Otóż dzisiejszego poranka postudiujmy Biblię razem. Odszyfrujmy tajemnice zawarte w Biblii.

Jeżeli macie ze sobą wasze Biblie, proszę otwórzcie je na 12 rozdziale Księgi Daniela i wiersz 3. Księga Daniela rozdział 12 i wiersz 3. Biblia mówi: „Lecz roztropni jaśnieć będą jak jasność na sklepieniu niebieskim, a ci, którzy wielu wiodą do sprawiedliwości, jak gwiazdy na wieki wieczne”. Ten tekst, właśnie tutaj, jest końcem wielkiego proroctwa, które znamy z 11 rozdziału Księgi Daniela, a które kończy się w początkowej części 12 rozdziału Księgi Daniela. Wygląda to tak, jakby Daniel kończył swoje proroctwo właśnie tutaj, w wierszu 3. Potem w wierszu 4 powiedziane jest: „Ale ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego! Wielu będzie to badać i wzrośnie poznanie”.

Biblia mówi zatem: „Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę”. To znaczy, że polecono, aby sama Księga Daniela była zamknięta i zapieczętowana. Do kiedy? Do czasu ostatecznego! To znaczy, że po czasie ostatecznym, lub jeśli mógłbym tak powiedzieć, po rozpoczęciu czasu ostatecznego, co miało stać się z Księgą Daniela? Miała zostać otwarta lub odpieczętowana! Pytanie zatem brzmi: Kiedy przypada czas ostateczny? Kiedy? Kiedy następuje rozpoczęcie czasu ostatecznego? Pozwólmy, aby Biblia to wyjaśniła.

W 11 rozdziale Księgi Daniela spójrzmy na wiersz 33. Biblia mówi: „A roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania;…” (przyp. tłum.: w angielskiej Biblii KJV słowo „roztropni” brzmi dosłownie „ci, którzy rozumieją”). Ci, którzy co? Ci, którzy rozumieją wśród ludu! Rzeczą ciekawą jest zauważyć, że lud Boży opisany jest jako ci, którzy rozumieją, jako ci, którzy mają poznanie. „A roztropni wśród ludu doprowadzą wielu do właściwego poznania;…” Zauważcie jednak dalsze słowo: „…lecz…”! „…lecz przez pewien czas padać będą od miecza i ognia, od uprowadzenia i rabunku”. Czy możecie podać mi jakieś jedno słowo, które opisuje miecz, ogień, uprowadzenie? Prześladowania! Ten tekst mówi zatem, że ci, którzy rozumieją, lud Boży, będą prześladowani. Teraz pytanie brzmi: Kto prowadzi prześladowanie? Przejdźcie ze mną do wiersza 35: „Nawet niektórzy spośród roztropnych…” Czy czytamy tutaj o tej samej grupie ludzi? Tak! Jest tutaj mowa o ludzie Bożym. Biblia mówi: „Nawet niektórzy spośród roztropnych…” – jakie jest następne słowo? – „…upadną…” Na podstawie poprzedniego wiersza, to słowo „upadną” wskazuje, że przechodzą oni przez jakiego rodzaju doświadczenie? Przez prześladowanie! Powtórzmy raz jeszcze: To, że niektórzy spośród roztropnych upadną, to znaczy, że będą prześladowani. Jednak dalej powiedziane jest, że do czego doprowadzi prześladowanie? „…aby wśród nich nastąpiło wypławienie, oczyszczenie i wybielenie…” Będą oni zatem prześladowani, ale dokąd? Biblia mówi: „…aż do czasu ostatecznego, gdyż to jeszcze potrwa pewien czas”. Zatem na podstawie tego tekstu z Księgi Daniela rozdział 11 i wiersz 33, Biblia mówi bardzo wyraźnie, że lud Boży będzie prześladowany dokąd? Do czasu ostatecznego! Gdy więc prześladowanie kończy się, to czy możemy powiedzieć, że rozpoczyna się czas ostateczny? Owszem tak!

Jedyna rzecz, jaką teraz musimy zrobić, to odkryć kto prowadzi prześladowanie, ponieważ wiemy z historii, że Babilon prześladował lud Boży, Medo – Persja prześladowała lud Boży, Grecja prześladowała lud Boży, Rzym prześladował lud Boży. Kto zatem prowadzi prześladowanie? Pozwólmy, aby wyjaśniła nam to Biblia. Nie sięgajmy zbyt daleko. Spójrzmy jedynie na wiersz 36. Biblia mówi: „A król zrobi, jak będzie chciał;…” Powiedzcie mi zatem na podstawie Biblii, kto prowadzi prześladowanie? Król! Jakiego rodzaju jest to król? Biblia mówi: „…będzie się wynosił i wywyższał ponad wszelkie bóstwo; i przeciwko Bogu bogów dziwne rzeczy będzie wygadywał…” Powiedzcie mi więc coś na temat tego króla. Ten król jest bardzo interesujący. Ten król prześladuje lud Boży. Ten król czyni z siebie Boga i mówi przeciwko Bogu. Muszę zatem zobaczyć, kto jest tym królem w Księdze Daniela – królem prześladującym lud Boży, wynoszącym się ponad Boga i prześladującym lud Boży, aż do czasów końca. No cóż, jest tylko jeden taki tekst w Księdze Daniela. Księga Daniela rozdział 7 i spójrzcie ze mną na wiersz 25.

Biblia mówi: „I on…” Gdy Biblia mówi „on” to odnosi się to do potęgi małego rogu, a w Księdze Daniela w rozdziale 7, róg reprezentuje króla. (przyp. tłum.: w języku angielskim zaimek „on” występuje w tym tekście wprost, w języku polskim można dostrzec jego domyślną formę z kontekstu wiersza). W 25 wierszu 7 rozdziału Księgi Daniela możemy zatem powiedzieć: „I król będzie mówił zuchwałe słowa przeciwko Najwyższemu,…”, podobnie jak król, którego widzieliśmy w Księdze Daniela w rozdziale 11.

Idźmy dalej. Biblia mówi: „…będzie męczył Świętych Najwyższego,…” Tutaj mamy tego samego króla prześladującego lud Boży. Jak długo to jednak potrwa? Biblia mówi: „…będzie zamyślał odmienić czasy i zakon; i będą wydani w jego moc, aż do czasu i dwóch czasów i pół czasu”. Biblia mówi zatem tutaj bardzo wyraźnie, że ten król mówi przeciwko Bogu i prześladuje lud Boży. Jak długo to potrwa? Aż do czasu i dwóch czasów i połowy czasu! Mówiąc krótko, jeśli chodzi o to długie proroctwo, słowa te odnoszą się do okresu 3,5 roku, a 3,5 roku to 1260 dni, natomiast 1260 dni to według proroctwa biblijnego 1260 lat. Okres ten zaczyna się w roku 538, a kończy się w roku 1798. Zatem czas prześladowania trwał przez 1260 lat. Dlatego też przy końcu tych 1260 lat rozpoczyna się czas końca. Wiemy zatem z Biblii i z historii, że czas końca rozpoczyna się w roku 1798.

Zgodnie z Biblią Bóg powiedział: „Danielu, zamknij księgę, zapieczętuj księgę”. Do kiedy? Aż do czasu końca! To znaczy, że Bożym zamierzeniem było, aby Księga Daniela została otwarta po roku 1798.

Pozwólcie jednak, że zapytam was: Czy Księga Daniela była dosłownie zamknięta? Czy to znaczy, że ludzie mieli trudności z otworzeniem Księgi Daniela przed rokiem 1798? Czy chodzi tutaj o to, że mieli trudności z jej otworzeniem? Nie, nie wydaje mi się! Co zatem znaczy to, gdy Biblia mówi, że była ona zapieczętowana lub zamknięta? Na podstawie Księgi Objawienia, możemy powiedzieć, że kiedy księga jest zapieczętowana, to znaczy, że nie możecie jej przeczytać. A gdy nie możecie jej przeczytać, to znaczy, że nie możecie jej zrozumieć.

Zatem powstaje pytanie: Czy Księga Daniela nie mogła być zrozumiana aż do roku 1798? Czy chcecie mi przez to powiedzieć, że historia o Danielu w lwiej jamie była trudna do zrozumienia przed rokiem 1798? Czy chcecie mi powiedzieć, że historia trzech hebrajskich chłopców, którzy nie chcieli pokłonić się przed złotym posągiem, że tę historię trudno było zrozumieć przed rokiem 1798? Nie wydaje mi się, żeby tak było! Zatem nie wszystko w Księdze Daniela było zapieczętowane! Nie wszystko! Nawet przed rokiem 1798 Marcin Luter rozumiał, że potęga małego rogu to papiestwo. Pewne części biblijnych proroctw w Księdze Daniela były rozumiane przed rokiem 1798. Pytanie zatem brzmi: Co było zapieczętowane w Księdze Daniela aż do roku 1798? Pozwólmy, aby wyjaśniła to Biblia. Otwórzcie ze mną wasze Biblie na Księdze Daniela rozdział 8 i spójrzcie ze mną na wiersz 26.

Księga Daniela rozdział 8 i wiersz 26. Biblia mówi bardzo wyraźnie: „A widzenie o wieczorach i porankach, jak powiedziano, jest prawdą; ale ty zapieczętuj to widzenie, bo spełni się po wielu dniach”. Powiedzcie mi zatem z Biblii, nie na podstawie mojej opinii, nie na podstawie waszej opinii, ale na podstawie Biblii, co było zamknięte i zapieczętowane w Księdze Daniela? Widzenie o czym? O wieczorach i porankach! Pytanie brzmi: Jakiego rodzaju widzeniem czy proroctwem jest widzenie o wieczorach i porankach? Jakiego rodzaju jest to widzenie? No cóż, w Księdze Daniela w rozdziale 8, w tym samym rozdziale, w Księdze Daniela w rozdziale 8 i w wierszu 14 powiedziane jest: „I rzekł mu: Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta,…” (BJW). (przyp. tłum.: w tym wierszu w Biblii KJV nie ma zwrotu „wieczory i poranki” występuje jedynie słowo „dni” i stąd dalsze wyjaśnienie). W języku oryginalnym to słowo „dni” to „wieczory i poranki”. Dlatego też, gdy Biblia mówi: „…widzenie o wieczorach i porankach…” (Dan. 8,26), to mówi właśnie o tym proroctwie: „…Aż do wieczora i do poranku dni dwa tysiące trzysta, a będzie oczyszczona świątynia” (Dan. 8,14 BJW).

To bardzo charakterystyczne, szczególne proroctwo o 2300 dniach było zapieczętowane i zamknięte, aż do roku 1798. Dlatego też ludzie, którzy żyli przed rokiem 1798 mogli czytać ten tekst, ale nie mogli go rozumieć, nie mogli go zinterpretować, aż do roku 1798 i lat późniejszych.

Teraz moje pytanie brzmi: Dlaczego Bóg postanowił dać to cudowne poselstwo, a potem je odebrać, odebrać jego znaczenie, odebrać jego interpretację, odebrać właściwe zrozumienie tego proroctwa, aż do kiedy? Aż do roku 1798! A kto miał zrozumieć to proroctwo, gdy zostanie ono otwarte? Księga Daniela rozdział 11.

Przy okazji otwórzcie ze mną 12 rozdział Księgi Daniela, chciałbym wam coś pokazać. W 12 rozdziale Księgi Daniela w wierszu 4 jest powiedziane: „Ale ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego!…” Dalej powiedziane jest: „…Wielu będzie to badać…” i co wzrośnie? „…i wzrośnie poznanie.”

Wiecie, wielokrotnie, gdy studiujemy ten szczególny tekst, mówimy zazwyczaj, że to poznanie to technologia, że chodzi tu o lokomocję, samochody, samoloty. Tak, to prawda. Zgodnie z historią prawdą jest to, że po roku 1798 technologia wzrosła. Przyznaję, że tak było. Jednakże jestem przekonany, że gdy Biblia mówi tutaj o poznaniu, to nie chodzi tutaj o technologię! Wiecie, o czym jest tu mowa? Jest tu mowa o poznaniu tego proroctwa, które było zapieczętowane! Biblia mówi, że „będą biegali tam i z powrotem”. (przyp. tłum.: tak dosłownie brzmi zwrot „będzie to badać” według Biblii KJV). Niektórzy ludzie myślą więc, że to „bieganie tam i z powrotem” to np. samochody jeżdżą tam i z powrotem, samoloty latają tam i z powrotem. Zaczekajcie jednak. W Księdze Amosa Biblia mówi: „…biegać będą, szukając słowa Pańskiego…” (Amos 8,12 BG). (przyp. tłum.: w Biblii KJV występuje tu ten sam zwrot „biegać tam i z powrotem”).

Zatem po rozpoczęciu się czasu końca, po roku 1798 ludzie zaczęli studiować Biblię, i w tym czasie, w jakiś sposób zaczęli studiować to proroctwo o 2300 dniach. A w tym czasie, kto miał zrozumieć to szczególne proroctwo? Zobaczmy co Biblia ma do powiedzenia. Ten sam rozdział. Rozdział 12 i wiersz 9. Biblia mówi: „Wtedy rzekł: Idź, Danielu, bo słowa są zamknięte i zapieczętowane…” – do kiedy? – „…aż do czasu ostatecznego.” Tutaj jest to samo, prawda? Są one zapieczętowane, aż do czasu ostatecznego. Zobaczmy jednak, co mówi Biblia na temat tego, kto zrozumie te rzeczy. Wiersz 10: „Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypławionych, lecz bezbożni będą postępować bezbożnie. Żaden bezbożny nie będzie miał poznania, lecz roztropni będą mieli poznanie.” Zatem po roku 1798 proroctwo o 2300 wieczorach i porankach zostało odpieczętowane, zostało otwarte. I kto miał je zrozumieć według Biblii? Roztropni!

Jeszcze raz więc powtarzam pytanie: Dlaczego Bóg postanowił dać to poselstwo, a potem odebrać jego znaczenie, odebrać jego interpretację, aż do roku 1798, a potem, gdy odpieczętował to proroctwo, pozwolił roztropnym, by je zrozumieli? Dlaczego to zrobił? Czy On się z nami bawi? Słuchajcie teraz uważnie! Czy w Księdze Daniela mamy gdzieś podobny scenariusz? Przez ten podobny scenariusz mam na myśli to, że Bóg dał poselstwo, ale postanowił je odebrać, a potem czekał, aby Jego roztropni zinterpretowali je. Czy mamy podobny scenariusz? Owszem mamy! Gdzie go znajdziemy? W Księdze Daniela w rozdziale 2! Czy pamiętacie sen, który miał król Nebukadnesar? Król Nebukadnesar miał pewien sen. Gdy się jednak obudził, to co się stało? Obudził się, ponieważ przestraszył się z powodu snu, ale kiedy się obudził, co się stało? Sen odszedł. Został odebrany. To było tak, jakby sen został zapieczętowany, aż do właściwego czasu.

Powiedzcie mi, dlaczego Bóg to zrobił? Jaki był Jego cel w tym, by dać królowi ten wspaniały sen, a potem go odebrać? Co by się stało, gdyby król się obudził i pamiętał ten sen? Co by się wtedy stało? Król zgromadziłby swoich mędrców babilońskich, być może o drugiej czy trzeciej w nocy, i potem opowiedziałby im sen. Król zażądałby od nich: „O, moi mędrcy babilońscy, powiedzcie mi interpretację tego snu.” Wtedy ci mędrcy powiedzieliby być może coś takiego: „O, królu, królu Babilonu, żyj na wieki. Ten sen jest o tobie. Ten wielki posąg mówi o wszystkich twoich wrogach, począwszy od Medo-Persji, potem Egipt i cała reszta świata, ale ty jesteś tym kamieniem i ty zstąpisz, i zniszczysz ten posąg, i będziesz królem królów.” Król Nebuknadesar byłby wtedy bardzo szczęśliwy. „O, podoba mi się ta interpretacja. Wasze wynagrodzenie zostanie podniesione.” Potem wszyscy idą do domu szczęśliwi. Król jest bardzo szczęśliwy, mędrcy są bardzo szczęśliwi. Idą do domu i następnego dnia mają bardzo dobry dzień. Tak się jednak nie stało.

Widzicie, Bóg czasem lubi robić zamieszanie. Lubi powodować kryzys. Czasem lubi wystawiać nas na atak paniki. Ten król właśnie panikował. Coś naprawdę go uderzyło, ale nie pamiętał tego snu. Co się zatem stało? Zażądał, aby mędrcy babilońscy mu go opowiedzieli. Mężowie babilońscy powiedzieli jednak: „To niemożliwe! Nie pamiętasz snu, a oczekujesz od nas, że opowiemy ci sen i jego interpretację?” Król naprawdę się zdenerwował i powiedział: „Jeśli nie opowiecie mi snu i jego interpretacji, zabiję was i zburzę wasze domy.” I wyszedł dekret, żeby zabić wszystkich mędrców Babilonu. Czy możecie to sobie wyobrazić? Czy możecie sobie wyobrazić tych mędrców babilońskich? Czy możecie sobie wyobrazić wieści, które krążyły po wszystkich prowincjach babilońskich? Wszyscy mówili: „Król oszalał! Kto może opowiedzieć królowi sen i jego interpretację? Skoro mędrcy nie mogli tego zrobić, to nikt nie może tego zrobić! Kto opowie mu sen i jego interpretację?!” Wszyscy zatem rozmyślali: „Kto może opowiedzieć sen i jego interpretację? Kto może opowiedzieć sen i jego interpretację?”

Wszyscy o tym myśleli. I gdy wszyscy o tym myśleli i obawiali się o swoje życie, oto pojawia się Daniel. Daniel mówi: „Powiedzcie królowi: opowiem mu ten sen i jego interpretację”. Co zatem Bóg robił? Bóg starał się wskazać swój lud w Babilonie! Powodem, dla którego dał On sen, a potem go odebrał było to, że chciał wskazać swój lud na podstawie tego: „Kto może zrozumieć moje proroctwo?”

Widzicie, ci hebrajscy chłopcy zostali zabrani z Izraela do niewoli i Babilończycy starali się zrobić z tych jeńców Babilończyków. Dawali im babilońskie jedzenie. Dali im babilońskie imiona. Dali im babiloński język, którego mieli się uczyć. Babilon dał im babilońskie środowisko społeczne i umieścił ich w babilońskim uniwersytecie na 3 lata. Starano się zrobić z tych hebrajskich młodzieńców Babilończyków. Pomimo tego więc, że Daniel i jego trzej przyjaciele byli szczególni, pomimo, że byli jedyni w swoim rodzaju, to po pewnym czasie wszyscy wyglądali na Babilończyków. Wyglądali tak, jak mędrcy babilońscy. Nie można ich było odróżnić. Bożym planem było zatem wyróżnić Jego lud poprzez ten właśnie sen. „Ja chcę wskazać, kto jest Moim wiernym ludem w Babilonie.”

Gdy zatem Bóg to zrobił, to co się stało? Uwaga wszystkich została skierowana na Daniela i jego trzech hebrajskich towarzyszy! Wszyscy wtedy uznali, że ci ludzie, ci czterej ludzie są wiernymi sługami Boga, są ludem Bożym.

Jeśli Bóg postąpił w ten sposób w drugim rozdziale Księgi Daniela, pozwólcie że zapytam was teraz: Dlaczego Bóg dał to proroctwo o 2300 dniach, skoro zapieczętował jego znaczenie, aż do roku 1798? Dlaczego? Dlatego że w czasach średniowiecza istniał jeden główny kościół. Jednak pod koniec czasów średniowiecza mieliśmy reformację. Pojawiły się więc te wszystkie różne kościoły, wiele różnych denominacji. Gdy zatem zakończyły się czasy średniowiecza, to w roku 1798, mniej więcej w tym czasie, mamy te wszystkie różne kościoły protestanckie, wiele różnych denominacji. Jednakże, mimo że wyszły one ze średniowiecza, to niemal każda z nich, one wszystkie mają babilońskie doktryny i babiloński wygląd. Po roku 1798 bardzo trudno było więc powiedzieć, kto jest ludem Bożym. Bóg powiedział zatem: „Ten, kto po roku 1798 potrafi całkowicie zinterpretować proroctwo o 2300 dniach, ten jest moim ludem.”

Powiedzcie mi więc na podstawie historii, kto po roku 1798 naprawdę rozumiał proroctwo o 2300 dniach? Kto? Moi przyjaciele, jestem bardzo szczęśliwy, że mogę wam powiedzieć, że jest to Kościół Adwentystów Dnia Siódmego! Bóg wybrał ten kościół, by zrozumiał to proroctwo i ogłosił je światu.

Jak to było możliwe? Otóż, w początkowych latach XIX wieku na całym świecie było wielu kaznodziejów adwentowych, był jednak jeden szczególny człowiek, który nazywał się William Miller. Ten człowiek również był kaznodzieją adwentowym, który głosił o powtórnym przyjściu. William Miller specjalizował się jednak także w tym proroctwie o 2300 dniach i gdy zaczął głosić, to zwiastował to poselstwo i przepowiedział, że Pan Jezus powróci w 1843 roku. Źle jednak obrał wydarzenie i choć prawie dobrze wyliczył czas, to nie było to właściwe. Jednak tuż przed rokiem 1843 było mnóstwo ludzi, którzy wierzyli, że Jezus wkrótce powróci, wierzyli, że świat dobiegnie końca w roku 1843. Ruch ten stał się tak wielki, że obejmował chyba około 100 tysięcy ludzi. Gdy jednak przyszedł rok 1843 ruch ten osłabł do 50 tysięcy ludzi. Ruch ten nazywamy ruchem adwentowym.

Pytanie dla was brzmi: Czy ten ruch adwentowy to byli ci roztropni, którzy po roku 1798 mieli zrozumieć proroctwo o 2300 dniach? Czy byli oni tym ludem wybranym? Nie, jeszcze nie! Dlaczego? Dlatego, że chociaż studiowali to proroctwo, to nie zrozumieli tego proroctwa właściwie. Można powiedzieć, że byli w drodze ku temu, ale nie byli jeszcze tym ludem Bożym. Prawie dobrze wyliczyli czas, ale jeśli chodzi o wydarzenie, to byli w błędzie. Nie w pełni zatem rozumieli to proroctwo.

Gdy ruch ten zmniejszył się ze 100 tysięcy do 50 tysięcy, tak wielu ludzi opuściło ruch. Pozostało jednak jeszcze te 50 tysięcy. Czy byli oni teraz tymi roztropnymi? Czy teraz byli tym wybranym ludem, ludem Bożym w czasie końca? Nie, jeszcze nie, ponieważ nie rozumieli jeszcze dokładnie, o co chodzi w proroctwie o 2300 dniach.

Przyszedł zatem rok 1844. Przyszedł 22 października. Tego dnia doszło do wielkiego rozczarowania. Z 50-tysięcznego ruchu pozostało 50 osób! To tak, jakby w ciągu jednej nocy z 3 tysięcy uczestników tej Młodzieżowej Generalnej Konferencji pozostały 3 osoby! Czy wyobrażacie sobie to rozczarowanie?! Czy wyobrażacie to sobie?

Te 50 osób modliło się przez całe noce i płakało: „Panie, co się stało? Głosiliśmy to poselstwo przez ponad 10 lat. Widzieliśmy znaki na słońcu i księżycu. Widzieliśmy jak spadały gwiazdy. Widzieliśmy kolejne proroctwo, które wypełniło się 11 sierpnia 1840 r. Odczuwaliśmy Twoją obecność, odczuwaliśmy Twoją moc. Wiemy, że byłeś z nami. Panie, co się stało? Panie, gdzie jesteś?” Płakali, płakali i płakali. Co zatem zrobili? Mimo wszystko nie odeszli. Wrócili do Biblii. Studiowali Biblię. Raz jeszcze przestudiowali każde słowo Boże. Mogę sobie wyobrazić jak płakali, jak łzy spadały na stronice ich Biblii. „Panie, prosimy, pokaż nam, co się stało.” I dzięki łasce Bożej Bóg dał im widzenie i zobaczyli! Zobaczyli, że Jezus nie przychodzi na tę ziemię! Zobaczyli, że Jezus przechodzi z miejsca świętego Niebiańskiej Świątyni i idzie z miejsca świętego do miejsca najświętszego! Wtedy powiedzieli: „Tak! Dokładnie tak! Dokładnie o tym mówi proroctwo!” Zaczęli widzieć Jezusa w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni. A gdy zrozumieli to proroctwo, wtedy Bóg powiedział o tych 50 osobach: „To jest mój lud! Od tych 50 osób, które rozumieją proroctwo o 2300 dniach zapoczątkuję cały ruch.”

Bóg użył liczby Gedeona, by zmniejszyć liczbę do tych, którzy byli prawdziwie wierni, prawdziwie gorliwi i mieli cierpliwość, by znieść cierpienia, rozczarowania, odrzucenie i prześladowania. To był początek ruchu Adwentystów Dnia Siódmego, Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego!

O, moi przyjaciele, nie wstydźcie się tego, że jesteście Adwentystami Dnia Siódmego. Ten ruch będzie trwał, aż do końca czasu. Bóg wybrał ten ruch, by odczytał proroctwo o 2300 dniach, by zrozumiał i zinterpretował proroctwo o 2300 dniach, i by ogłosił poselstwo proroctwa o 2300 dniach.

Możecie zatem zadać pytanie: Co jeszcze Bóg chce, abyśmy zrozumieli z tego poselstwa? Otóż, to proroctwo mówi o tym, gdzie jest Jezus. Gdzie On jest? On jest w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni. Co znajduje się w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni? Co tam jest? Jest tam Arka Przymierza, Ubłagalnia. Zobaczmy, co Biblia ma do powiedzenia.

Otwórzcie szybko ze mną wasze Biblie na Liście do Hebrajczyków rozdział 9. Spójrzmy co Biblia ma do powiedzenia. Spójrzmy na opis miejsca najświętszego. Wiersz 3.

Rzeczą interesującą jest zauważyć, że gdy Biblia opisuje pierwszą i drugą część Przybytku, miejsce święte i miejsce najświętsze, to Bóg poświęca więcej czasu na opisanie miejsca najświętszego, a to mówi mi, że miejsce najświętsze jest najważniejsze albo ważniejsze.

Wiersz 3. Biblia mówi: „Za drugą zaś zasłoną był przybytek, zwany miejscem najświętszym.” Dla tych, którzy znają język grecki, występuje tutaj zwrot „hagion hagion”. I wiersz 4: „Mieszczący złotą kadzielnicę i Skrzynię Przymierza, pokrytą zewsząd złotem, w której był złoty dzban z manną i laska Aarona, która zakwitła, i tablice przymierza.” Wiersz 5: „Nad nią zaś cherubini chwały, zacieniający wieko skrzyni, o czym teraz nie ma potrzeby szczegółowo mówić.” Co zatem mamy w miejscu najświętszym? Co tam jest? Po pierwsze – złota kadzielnica. Co w Biblii reprezentuje złota kadzielnica? Złota kadzielnica mieści w sobie kadzidło, a kadzidło reprezentuje modlitwy. W tym przypadku natomiast reprezentuje ona wstawiennictwo. Potem Biblia przenosi nas do Arki Przymierza. Co mamy w Arce Przymierza? Znajdują się tam trzy rzeczy. Jakie? Jest tam dzban z manną, laska Aarona i tablice przymierza. Czy z tych trzech przedmiotów płynie jakieś poselstwo? Czy z tych trzech przedmiotów mamy jakieś szczególne poselstwa? Owszem tak! Oprócz tego, że Jezus znajduje się w miejscu najświętszym Niebiańskiej Świątyni, On chce też, abyśmy wiedzieli, co znajduje się w Arce Przymierza. Za tymi trzema przedmiotami kryją się pewne poselstwa. Czym są te poselstwa?

Po pierwsze, dzban z manną. Co on reprezentuje? Zobaczmy, co Biblia ma do powiedzenia w 5 Księdze Mojżeszowej. W 5 Księdze Mojżeszowej w rozdziale 8 i w wierszu 3 Biblia mówi: „Upokarzał cię i morzył cię głodem, ale tez karmił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani nie znali twoi ojcowie, aby dać ci poznać, iż człowiek nie samym chlebem żyje, lecz że człowiek żyć będzie wszystkim, co wychodzi z ust Pana.” Jaka lekcja kryje się zatem za manną? „Człowiek będzie żył każdym słowem Bożym.” Pamiętacie jednak kiedy Bóg dał im tę mannę? Gdy przekroczyli Morze Czerwone i weszli na pustynię Bóg dał tę mannę nie tylko po to, aby ich nauczyć, by żyli każdym słowem Bożym, ale Bóg także dawał im mannę każdego dnia, za wyjątkiem jednego dnia – sabatu. Poprzez mannę Bóg uczył ich zatem o sabacie. Jeśli więc chodzi o ten dzban z manną, to znaczenie, jakie się za nim kryje, to nie tylko życie każdym słowem Bożym, ale także poselstwo sabatu.

A co jeśli chodzi o laskę Aarona? Czy pamiętacie kiedy Bóg sprawił, że laska Aarona zakwitła? Czy pamiętacie ten spór o to, kto powinien być najwyższym kapłanem? Oni kłócili się o to, kto miałby być najwyższym kapłanem, kto powinien dowodzić i mieć autorytet. Bóg powiedział więc: „Dobrze. Weźcie 12 lasek i włóżcie te 12 lasek, łącznie z laską Aarona, do świątyni i patrzcie, co się stanie.” W czasie nocy tylko jedna laska stała się żywą laską. Dlatego też Aaron został wybrany, czy też raczej zostało dowiedzione, że to on jest najwyższym kapłanem. O co tutaj chodzi? Laska jest martwa. Martwa laska kwitnie? Wyglądało to tak, jakby ponownie ożyła. Aaron został więc wybrany dlatego, że martwa laska ponownie miała w sobie życie. To reprezentuje ten fakt, że Jezus jest naszym Najwyższym Kapłanem dlatego, że chociaż przyszedł w naszej ludzkiej naturze, podległy śmierci, został jednak wzbudzony z martwych. Laska Aarona, która zakwitła reprezentuje zatem zmartwychwstanie Jezusa, reprezentuje Tego wybranego, który jest naszym Najwyższym Kapłanem. Laska Aarona, która zakwitła reprezentuje zmartwychwstanie. Za laską Aarona, która zakwitła kryje się zatem doktryna zmartwychwstania. Aby jednak zrozumieć doktrynę zmartwychwstania, musimy zrozumieć doktrynę stanu umarłych.

W Arce Przymierza mamy zatem dzban z manną, czyli poselstwo sabatu, potem laskę Aarona – zmartwychwstanie i stan umarłych.

Dalej mamy również tablice przymierza, 10 przykazań. Co one oznaczają? 10 przykazań czyli prawo Boże! Było ono używane nie tylko w Starym Przymierzu, ale jest używane także w Nowym Przymierzu. Tym razem jednak ma ono być wpisane w nasze serca i umysły.

W Arce Przymierza mamy więc trzy poselstwa:
1. Dzban z manną – sabat.
2. Laska Aarona – zmartwychwstanie i stan umarłych.
3. Tablice przymierza – 10 przykazań czyli prawo Boże.

Rzeczą interesująca jest to, że gdy w początkach ruchu Adwentystów Dnia Siódmego odkryli oni Jezusa w miejscu najświętszym, gdy odkryli poselstwo Świątyni, to odkryli także prawo Boże, odkryli także prawdę o Sabacie, odkryli również stan umarłych. Wskazuje to na to, że poselstwa te powinniśmy głosić w ostatnich dniach razem z tym, że Jezus jest w miejscu najświętszym.

Moi przyjaciele, nie mamy się czego wstydzić, że jesteśmy Adwentystami Dnia Siódmego. Bóg wybrał ten kościół! Bóg wybrał ten ruch po to, aby dokończyć Swoje dzieło.
Dlaczego zatem musimy mieć te poselstwa? Jakie jest ich zastosowanie dla nas? Wygląda to mniej więcej tak.

Wróćmy do 9 rozdziału Listu do Hebrajczyków. Co jeszcze mamy w miejscu najświętszym? Biblia mówi w wierszu 5 (BG): „A nad skrzynią byli Cherubinowie chwały, którzy zacieniali ubłagalnię, o których rzeczach teraz nie potrzeba mówić o każdej z osobna.” Co zatem jeszcze mamy? Mamy Arkę Przymierza, w której był dzban z manną, laskę Aarona, która zakwitła i tablice przymierza – 10 przykazań. Ponad nimi mamy, jak mówi Biblia, siedzibę miłosierdzia. (przyp. tłum.: słowo „ubłagalnia” w Biblii KJV to „siedziba lub tron miłosierdzia”). Siedziba oznacza tron, tron miłosierdzia lub innymi słowy moc lub władzę, by okazywać to miłosierdzie.

Co jest ostatecznym aktem Bożego miłosierdzia? Pozwólmy, by wyjaśniła to Biblia. W tej samej księdze, w Liście do Hebrajczyków, spójrzcie ze mną na rozdział 8 i wiersz 12. Zobaczmy, co Biblia mówi na temat ostatecznego aktu Bożego miłosierdzia. Biblia mówi: „Bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich i nieprawości ich nie wspomnę więcej” (BG). Powiedzcie mi zatem, gdy Bóg okazuje względem nas Swoje ostateczne miłosierdzie, to co to jest? On mówi, że nie będzie więcej pamiętał naszych grzechów! Co to znaczy? Jeśli porównacie ze sobą fragmenty Pisma Świętego, to zobaczycie, że aby mógł On nie pamiętać naszych grzechów, musi wymazać nasze grzechy. Wymazanie naszych grzechów! Zatem tron miłosierdzia niesie za sobą poselstwo wymazania grzechów.

Jakie zatem zastosowanie mają dla nas rzeczy znajdujące się w miejscu najświętszym? Wygląda to mniej więcej tak.

Wróćmy do wiersza 4. „Mieszczący złotą kadzielnicę…” Kadzidło – Jezus dokonuje dla nas wstawiennictwa. Dlaczego? „…i Skrzynię Przymierza, pokrytą zewsząd złotem, w której był złoty dzban z manną…” Chrystus dokonuje dla nas wstawiennictwa, abyśmy mogli żyć każdym słowem Bożym. A gdy żyjemy każdym słowem Bożym, wtedy Biblia mówi: „…i laska Aarona, która zakwitła…” Chociaż jesteśmy umarli w grzechach, to możemy mieć wzbudzającą z martwych moc sprawiedliwości Chrystusa żyjącą w nas. A gdy mamy tę moc, moc zmartwychwstania, moc sprawiedliwości Chrystusa żyjącą w nas, wtedy Biblia mówi: „…i tablice przymierza.” Wtedy Bóg może wpisać prawo Boże w nasze serca i umysły. A jeśli mamy prawo Boże wpisane w nasze serca i umysły, wtedy wiersz 5: „Nad nią zaś cherubini chwały, zacieniający wieko skrzyni…” – wymazanie grzechu.

Jeśli zatem żyjemy każdym słowem Bożym, to możemy doświadczać wzbudzającej z martwych mocy sprawiedliwości Chrystusa. Wtedy prawo Boże będzie zapisane w naszych sercach i wtedy możemy rzeczywiście doświadczyć ostatecznego miłosierdzia Bożego, a będzie to wtedy, kiedy Bóg całkowicie wymaże nasze grzechy, abyśmy mogli być przygotowani na powtórne przyjście Jezusa. Właśnie to Jezus stara się zrobić w miejscu najświętszym i wszyscy, każdy człowiek na tym świecie musi wiedzieć, że to jest właśnie to, co Jezus robi!

Dlaczego jednak, szczególnie na ten czas musimy mieć te poselstwa? Dlatego że szatan podrobił poselstwo miejsca najświętszego. Jego podrobionym poselstwem jest to, że człowiek może dokonywać dzieła wstawiennictwa. Zamiast dzbana z manną i poselstwa sabatu szatan wprowadził ludzkie tradycje – fałszywy sabat. Zamiast laski Aarona, zmartwychwstania i stanu umarłych, szatan wprowadził spirytyzm. A zamiast 10 przykazań szatan wprowadził przykazania ludzkie w czasach końca. Zamiast wymazania naszych grzechów, zamiarem szatana jest wymazać wszystkich chrześcijan z tego świata. Szatan ma zatem swoje własne podrobione poselstwo miejsca najświętszego. Naszym zleceniem, naszą misją, ale przede wszystkim naszą tożsamością jest to, że zostaliśmy powołani do tego, aby głosić powtórne przyjście Chrystusa, zostaliśmy powołani, aby głosić poselstwo wymazania grzechów w miejscu najświętszym, zostaliśmy powołani do tego, aby głosić prawdę sabatu, ale też szczególnie właściwe zrozumienie stanu umarłych. O, moi przyjaciele, te rzeczy pokazują bardzo wyraźnie, że zostaliśmy powołani do tego, by być Jego ludem.

Zatem nasi pionierzy, ci roztropni, głosili poselstwo proroctwa o 2300 dniach. Pozwólcie jednak, że o coś was zapytam. Biblia mówi, że byli oni tymi roztropnymi. Możemy więc powiedzieć, że tych, którzy należeli do Adwentystów Dnia Siódmego na początku tego ruchu, możemy uważać za tych roztropnych. Abyście jednak mogli być uważani za osobę roztropną, to co musicie mieć? Musicie mieć mądrość! Na podstawie Psalmu 111 i wiersza 10 Biblia mówi: „Początkiem mądrości jest bojaźń Pana…” Dlatego też, jeśli jesteście roztropnymi, to co musicie mieć? Musicie mieć bojaźń Bożą! Biblia mówi także w 3 rozdziale Przypowieści Salomona i wierszu 35: „Mądrzy dziedziczą chwałę…” To znaczy, że posiadają oni chwałę Bożą, to znaczy, że mają Jego charakter. Jeśli zatem jesteście roztropnymi, to powinniście mieć bojaźń Bożą i posiadać Boży charakter. W Księdze Kaznodziei Salomona w rozdziale 8 i wierszu 5 Biblia mówi (BT): „…serce mądre pamięta o czasie i sądzie”. Jeśli zatem jesteście roztropnymi, to powinniście mieć bojaźń Bożą, powinniście posiadać Bożą chwałę, Jego charakter i powinniście rozumieć czas i sąd Boży. Ci roztropni, ten ruch, ruch Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, oni zaczęli głosić jakiego rodzaju poselstwo? „I widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód…” (Obj. 14,6-7).

Gregory Peter

01. Widziałem piękne rzeczy

02. Od Jerozolimy do Witte…

03. Krew i światło

04. W miejscu najświętszym

05. Stany Zjednoczone w proroctwie

06. Pochodzenie i dzieje zła

07. Dwuminutowe ostrzeżenie

08. Wyzwolenie

1. Tam gdzie zaczyna się jutro

2. Wszystko ma swój początek

3. Gdy płyną łzy

4. Gdy potęgą jest słabość

5. Największa z trzech

6. Gdy oczy będą widzieć

7. Poza zasięgiem cienia

8. Sól w oku

9.  Droga przez pustynię

10. Antychryst

11. Nowy Porządek Świata

12. Drzewo Życia

Apokalipsa- Oblubienica, Bestia i Babilon from Janek on Vimeo.

The playlist identified with the request's playlistId parameter cannot be found.